Η χθεσινή διαδήλωση, η μεγαλύτερη που έχουμε ζήσει ποτέ, είναι βέβαιο πως θα αποτελέσει ορόσημο για όλους. Στο χέρι μας είναι να βρούμε τον κώδικα επικοινωνίας.
Η ογκώδης και ταυτόχρονα συγκινησιακή διαδήλωση για τα Τέμπη που ξεπέρασε κάθε προσδοκία έχει κάποια χαρακτηριστικά που καλό είναι να τα αναλύσουμε.
Σε όλη την χώρα, αλλά και όλο τον κόσμο, εκατοντάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για να σταθούν στο πλάι των οικογενειών των Τεμπών και των επιζώντων. Να τραβήξουν μια κόκκινη γραμμή, ένα βροντερό «Ως εδώ».
Αυτή η εμπειρία αναμένεται να μείνει για πάντα χαραγμένη στην συνείδηση των νεότερων ανθρώπων που μέσα στο πένθος και τη δυστυχία της αφορμής της εκδήλωσης, είχαν την ευκαιρία να νιώσουν τι σημαίνει λαϊκή δύναμη και αλληλεγγύη.
Η κάθε γενιά έχει τις εμπειρίες που επηρέασαν την κοσμοθεωρία της και έχτισαν αγωνιστικό πνεύμα. Από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έως τη δολοφονία Τεμπονέρα, τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις, η συγκέντρωση για τη δικαίωση των επιζώντων και των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών έχει ήδη γραφτεί στην ιστορία και σε συνειδήσεις.
Σε μια μέρα που με μερική απεργία των ΜΜΜ και την Αθήνα να «βουλιάζει» όπως ποτέ άλλοτε από κόσμο, χιλιάδες άνθρωποι περπάτησαν τουλάχιστον 10 χιλιόμετρα σε αυτό που θα ήταν μια στατική διαδήλωση.
Χιλιάδες άνθρωποι έβλεπαν τα βαγόνια του μετρό να φεύγουν γεμάτα και στριμώχτηκαν με χαμόγελο προς τον δίπλα τους. Χωρίς όρεξη για τσακωμούς από το στριμωξίδι, άνθρωποι μίλησαν σαν να γνωρίζονται χρόνια, έφηβοι τίμησαν την μνήμη των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν σαν να ήταν αδέρφια ή γονείς τους, παιδιά 7 και 10 ετών γνώρισαν έναν κόσμο που όλοι τα σεβόντουσαν και τα πρόσεχαν.
Όταν τα πράγματα στράβωσαν και ξεκίνησε η βάρβαρη επίθεση της μεγαλύτερης εγκληματικής οργάνωσης της χώρας, οι ψύχραιμοι βοήθησαν τους λιγότερο έμπειρους, μειώνοντας δραστικά την πιθανότητα ποδοπατήματος, αποχωρώντας συντεταγμένα πολίτες που όχι μόνο δεν βρίσκονταν σε μπλοκ, αλλά δεν είχαν καμία εμπειρία από επίθεση αστυνομικών εναντίον ανθρώπων (γκουχ). Προσέχοντας τα παιδιά και τους ηλικιωμένους στην πορεία σαν να ήταν τα παιδιά και οι γονείς μας.
Οι τοπικές επιχειρήσεις έκλεισαν, πλην κάποιων που θεωρούν την απεργοσπασία ως ευκαιρία. Οι απεργοσπάστες λοιδωρήθηκαν και κάποιοι υποχρεώθηκαν να κλείσουν, ώστε να πάνε οι εργαζόμενοι στις διαδηλώσεις, κανάλια αναγκάστηκαν να παίζουν 4 ώρες σερί για τα Τέμπη μονοθεματικά, ασχέτως αν έμειναν στο αφήγημα των «κακών διαδηλωτών» και τοων «υπερβολικά ανεκτικών αστυνομικών».
Με εκατοντάδες χιλιάδες από εμάς να είμαστε πολιτικά «ορφανοί», έγινε κατανοητό πως ακόμα και αν η αντιπολίτευση είναι υποδεέστερη των προσδοκιών μας, η πραγματική νόμιμη αντιπολίτευση είναι ο λαός. Και ο λαός έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα.
Η χθεσινή συγκέντρωση θα έπρεπε να λειτουργεί ως πρότυπο μαζικών δράσεων.
Θα είχαν τα σούπερ μάρκετ τις τιμές που έχουν, αν τα μποϋκοτάραμε ένα σούπερ μάρκετ τη φορά για έναν μήνα σερί; Όχι, την πρώτη εβδομάδα μποϋκοτάζ θα έριχναν τις τιμές.
Θα είχε η κυβέρνηση αυτή την συμπεριφορά αν απεργούσαμε συχνά, μαζικά και με σαφή αιτήματα; Θα ήταν τέτοια η πίεση από τις επιχειρήσεις που είναι χορηγοί της που δεν θα ρίσκαραν την καταστροφή τους. Η χθεσινή συγκέντρωση ενός ετερόκλητου πλήθους, δείχνει πως ο λαός πάντα έχει κοινό κώδικα επικοινωνίας και κοινά συμφέροντα.
Αυτά τα κοινά συμφέροντα, τέμνονται στα ζητήματα της ακρίβειας, της στέγης, των χαμηλών μισθών και της εργασιακής εκμετάλλευσης. Έχουμε χάσει το 8ωρο, που οι πρόγονοί μας το κέρδισαν με αίμα. Δεν χαρίστηκε το 8ωρο και εμείς το χάσαμε αμαχητί. Οι αγώνες είναι μπροστά μας. Αρκεί να τους δώσουμε.
Οι νέοι άνθρωποι και κυρίως οι έφηβοι που έζησαν την χθεσινή μεγαλειώδη εμπειρία, έναν μαζικό θρήνο και ταυτόχρονα μαζική αποδοκιμασία μιας κυβέρνησης δολοφόνων, είναι αυτοί που θα δουν τα χρόνια που θα έρθουν, τις συνειδήσεις τους να γεννιούνται στον δρόμο του αγώνα. Τις χθεσινές αναμνήσεις θα τις θυμούνται για μια ζωή ως κάτι που κανείς μέχρι χθες δεν ήξερε πως είναι δυνατόν.
Δεν χρειάζονται κραυγές ή νουθεσίες προς τα νέα παιδιά. Νουθεσίες χρειάζονται οι δικές μας ηλικίες που δεν αγωνίστηκαν αρκετά, δεν οργανώθηκαν αρκετά και δεν πίστεψαν αρκετά, ώστε να αλλάξουν αυτό το πράγμα που ζούμε. Αντιθέτως κάποιοι πίστεψαν πως τα συστημικά κόμματα, μπορεί να δώσουν εξωσυστημικές λύσεις.
Όσοι επέλεξαν να συγκρουστούν ενάντια σε μια αυταρχική κυβέρνηση που πριμοδοτεί την ακραία βία εις βάρος των πολιτών, οφείλουν να συγκρουστούν. Μάλιστα πρέπει να τους συγχαρούμε για την ψυχραιμία τους να χρησιμοποιήσουν λελογισμένη χρήση βίας, σε αντίθεση με την αστυνομία που ρίσκαρε να ποδοπατηθούν χιλιάδες.
Πλέον πρέπει να φτιάξουμε νέους συσχετισμούς καθώς ο νεοφιλελευθερισμός μας δείχνει κάθε μέρα πως οι ζωές μας δεν έχουν αξία. Για να ειπωθεί καλύτερα, εσείς να φτιάξετε συσχετισμούς, καθώς η δική μας δουλειά είναι να παρατηρούμε, να καταγράφουμε, να αναλύουμε και να διασφαλίζουμε πως υπάρχει δικαιοσύνη. Μέχρι να υπάρξει δικαιοσύνη, δεν έχουμε λόγο να φύγουμε από τον δρόμο.
Διαβάστε επίσης:
