Ο τραγουδοποιός Δημήτρης Μητσοτάκης γράφει για το ξεκίνημα του theuntold.gr. Τον ευχαριστούμε θερμά.
Στην εποχή μας, όπου η ανεξάρτητη και ελεύθερη ενημέρωση αποτελεί σπάνιο εύρημα και ο πολιτισμός αγκομαχεί να βγάλει το κεφάλι έξω από το βούρκο της υποβάθμισης και της αισθητικής χωματερής, κινήσεις σαν το σάιτ του Untold αποτελούν ευτυχή εξαίρεση και τις χαιρετίζω με ιδιαίτερη χαρά και μεγάλη προσδοκία.
Όλοι γνωρίζουμε πως ζούμε εποχές πολλαπλών συγκαλύψεων μεγάλων σκανδάλων, πολιτικής και δημοσιογραφικής ομερτά και πετσομένων ΜΜΕ. Σήμερα τα ανεξάρτητα μέσα και την ελεύθερη δημοσιογραφική έκφραση τα έχουμε περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Untold καλωσόρισες!
Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.
Ο Ελία Σουλεϊμάν έχει κάνει τη σιωπή κινηματογραφική γλώσσα. Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του παλαιστινιακού και του διεθνούς κινηματογράφου, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα και την Τρίτη (13/10) μάς υποδέχθηκε στον Dounias*, σε μια συνάντηση με δημοσιογράφους.
Γνώρισα τον Josey στη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της Σελήνης, όταν ο Novel τον κάλεσε να ανέβει στη σκηνή, έχοντας ακούσει ένα κομμάτι του που του άρεσε. Μια κίνηση ουσιαστικής στήριξης, που έδωσε σε έναν νέο καλλιτέχνη την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα μεγαλύτερο κοινό.
Είναι ιστορίες ελεύθερες που δεν κλείνονται στα στενά κεφάλια αυτών που κυβερνάν. Είναι ιστορίες λερωμένες που δεν έχουν θέση στις αποστειρωμένες γραβάτες αυτών που αποφασίζουν. Είναι ιστορίες ειλικρινείς, αστείες, αφελείς, όμορφες. Ιστορίες που παίρνουν το αυστηρό μιας κοινοτικής οδηγίας, το ωμό μιας υπουργικής απόφασης, το εμετικό ενός τηλεοπτικού/ραδιοφωνικού σποτ και τα τσαλακώνουν σαν παλιόχαρτα γεμάτα μουτζούρες.
Εκείνο το πρωί ήθελα να φύγω από αυτόν τον τόπο, γιατί δε χωρούσε τις επιθυμίες μου. Τη σύγκρουση με το σαθρό, το γκρέμισμα αυτού που ήδη βλέπει τα θεμέλιά του να τρίζουν σηκώνοντας σκόνη. Ήθελα να φύγω για να νιώσω επιτέλους ότι κάνω κάτι γι' αυτό τον κόσμο.