Ο ΛΕΞ ραπάρει για τον δρόμο, την βία, την φτώχεια, το καμένο λάστιχο στον δρόμο, την καλή και την κακή αλητεία. Την οποία δεν κρίνει. Δεν κρίνει, γιατί καταλαβαίνει, τόσο τις επιλογές όσο και τις μη επιλογές.

Ραπάρει αργά, δίνοντας έμφαση, χωρίς να ζορίσει την ρίμα ανεβοκατεβάζοντας τον ρυθμό.

Το κάνει με το σήμα-κατατεθέν του, μια αφοπλιστική ωμότητα, έναν μπρουταλισμό σαν τα αφιλόξενα τσιμέντα των μεγαλουπόλεων.

Το να ακούς τα tracks σε μια βραδινή βάρδια ως ένας από τους εργαζόμενους που περιγράφει ο ΛΕΞ στα κομμάτια του είναι ενός είδους πολυτέλεια. Πως έχεις κάποιον που σε «βλέπει». Ως ένας πιτσιρικάς που έχει ανοίξει το κινητό του σε ένα παγκάκι ή τον δρόμο γυρίζοντας προσπαθώντας να επιβιώσει ή να καταλάβει τον ρόλο του σε μια κοινωνία που δεν έχει κάτι να του πει, αυτός ο δίσκος είναι θησαυρός.

Μιλάει ταυτόχρονα σε πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, που έχουν κολλήσει 16 χρόνια σε έναν μηχανισμό επιβίωσης και προσπαθούν να βρουν χαρά στη ζωή. Χωρίς όμως να σου φέρνει κατάθλιψη.

Σου λέει πως κάποιος είναι εκεί έξω που μπορεί να μιλήσει για τα ζόρια που περνάς και αν κοιτάξεις αύριο στον δρόμο, ακόμα περισσότεροι που θα προχωρούν σαν ζόμπι πηγαίνοντας σε δουλειές που δεν γουστάρουν, με εργοδότες ή προϊσταμένους που ζητούν τέρατα, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα τραγουδούν αυτούς τους στίχους.