Live σαν το χθεσινό είναι που δε μ’ αφήνουν να παρατήσω το ονειρό μου. Όχι όνειρο για κάποια καριέρα. Όνειρο για έναν κόσμο πιο τρυφερό, που οι άνθρωποι έρχονται κοντά, όπως ήρθαμε σε εκείνες τις κερκίδες. Κι έναν κόσμο που θα μιλάμε. Για τα ζόρια και τα καλά.
Εκεί που το όνειρο πεθαίνει, ζουν οι κυνηγημένοι και δημιουργούν τα πιο ζωντανά έργα της εποχής μας.
«Αυτό το λάιβ είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους που ασχολήθηκαν με αυτή τη μουσική σε αυτή τη χώρα, και ας μην μας συμπαθούν κάποιοι»
Ως κοινωνικό φαινόμενο, η μουσική του ΛΕΞ δεν απευθύνεται σε μια ελίτ ή σε ένα περιορισμένο κοινό, αλλά βρίσκει απήχηση σε μεγάλες μάζες νέων ανθρώπων που βιώνουν τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας και των κοινωνικών ανισοτήτων.
Ο ΛΕΞ ραπάρει για τον δρόμο, την βία, την φτώχεια, το καμένο λάστιχο στον δρόμο, την καλή και την κακή αλητεία. Την οποία δεν κρίνει. Δεν κρίνει, γιατί καταλαβαίνει, τόσο τις επιλογές όσο και τις μη επιλογές.