Η «Σπασμένη Φλέβα» δεν είναι ακόμα ένα κομμάτι του ΛΕΞ. Είναι ένα κινηματογραφικό ντοκουμέντο της εποχής μας. Οι στίχοι συμπυκνώνουν σε οκτώ σειρές ό,τι ο Γιάννης Οικονομίδης αφηγείται επί δύο ώρες στα φιλμ του. Την Ελλάδα της απώλειας, της βίας, της εξάρτησης και της σιωπηλής αξιοπρέπειας που δεν χωρά στα σαλόνια, αλλά στα υπόγεια και στα μπαρ που δεν έχουν όνομα.

Ο ΛΕΞ, με τον ωμό, σχεδόν κινηματογραφικό ρεαλισμό του, δεν γράφει τραγούδια. Καταγράφει μαρτυρίες. Οι «κυνηγημένοι» του δεν είναι ρομαντικές φιγούρες του περιθωρίου, αλλά άνθρωποι που επιβιώνουν σε μια κοινωνία που τους έχει ξεγράψει.

Η επανάληψη των στίχων λειτουργεί σαν προσευχή και κατάρα μαζί. Η «σπασμένη φλέβα» δεν είναι μόνο σωματική. Είναι ψυχική, κοινωνική, υπαρξιακή. Είναι η φλέβα στο μέτωπο που πρίζεται όταν θυμώνεις και απελπίζεσαι. Ένα μικρό σωματικό σημάδι για το βάρος που κουβαλά η ψυχή. Κι αν την κοιτάξεις βαθύτερα, η «σπασμένη φλέβα» γίνεται μεταφορά για την πίεση των ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο, για το αέναο στρες, τον θυμό και την αδικία που η κοινωνία τους φορτώνει.

Η συνάντησή του με τον Οικονομίδη μοιάζει περισσότερο με φυσική συνέχεια παρά με συνεργασία. Ο ένας αφηγείται μέσα από τον φακό, ο άλλος μέσα από τον ρυθμό, κι όμως και οι δύο μοιράζονται την ίδια ματιά, μια ματιά που βρίσκει την ποίηση μέσα στο χάος και την ανθρωπιά μέσα στο σκοτάδι.

Στον κινηματογράφο του Οικονομίδη, κάθε βρισιά είναι αλήθεια. Στους στίχους του ΛΕΞ, κάθε λέξη αιμορραγεί. Όταν οι δύο αυτοί κόσμοι ενώνονται, δεν έχουμε απλώς ένα soundtrack. Έχουμε μια νέα γλώσσα αφήγησης, όπου η εικόνα και ο στίχος πάλλονται στον ίδιο ρυθμό.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΛΕΞ συμμετείχε ενεργά στη διαδικασία – στις πρόβες, στα γυρίσματα, ακόμα και στο μοντάζ. Δεν έγραψε απλώς «ένα τραγούδι για το τέλος». Έφτιαξε το συναισθηματικό επίμετρο της ταινίας, τον επίλογο που δεν γράφεται με λόγια αλλά με παλμό.

Η συνεργασία του με τους Kepler is Free, με τον jazz-rock ήχο τους, ανοίγει ακόμα περισσότερο τη φόρμα. Η ραπ παύει να είναι αστικό είδος μόνο των beats και μετατρέπεται σε αφηγηματικό εργαλείο, ικανό να σταθεί δίπλα σε εικόνα, πλοκή και σινεματική ένταση.

Η «Σπασμένη Φλέβα» είναι, τελικά, κάτι πολύ περισσότερο από τραγούδι τίτλων. Είναι μια υπενθύμιση ότι η τέχνη, όταν είναι αληθινή, δεν χωρά σε είδη και ταμπέλες. Ραπ ή σινεμά, beat ή μοντάζ, ο στόχος είναι ίδιος. Να δείξεις αυτό που όλοι βλέπουν αλλά κανείς δεν τολμά να πει. Και ο ΛΕΞ, όπως και ο Οικονομίδης, το λέει χωρίς φόβο, χωρίς φίλτρα, χωρίς ίχνος ωραιοποίησης.

Εκεί, λοιπόν, που το όνειρο πεθαίνει, ζουν οι κυνηγημένοι και δημιουργούν τα πιο ζωντανά έργα της εποχής μας.

Διαβάστε επίσης:

Θα κρατήσουν οι χοροί, όσα στέκια και ν’ αλλάξουμε…

«Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτήν»: Ο καπιταλισμός, η γυναίκα και η πολιτική του βλέμματος

Μαρία Παπαγεωργίου: το γάβγισμα