“Ο Μαραμπούς”. Έτσι ονόμαζε περιπαιχτικά τον ποιητή της θάλασσας η πνευματική ελίτ της εποχής. Δεν μπορούσαν οι σαλονάτοι διανοητές ν’ αντιληφθούν τη σπουδαιότητα της πελαγίσιας περιπέτειας. Μήπως κι ο Μέλβιλ, κι ο Στίβενσον τα ίδια δεν τράβηξαν;

Χάρη στο Θάνο Μικρούτσικο, ο Καββαδίας βρήκε τελικά τη θέση του ανάμεσα στους σημαντικούς ποιητές. Βρήκε τη θέση του κι ανάμεσα στους κοσμαγάπητους. Με στίχους αλμυρούς κι ηλιοκαμένους, γεμάτους ιστορίες για πλάσματα, για τέρατα και μυθικά αντικείμενα. Γεμάτους ανεκπλήρωτο έρωτα, αναπόδραστη μοίρα και σκληρή πάλη με το πεπρωμένο.

Μια μυθολογία είναι η ποίηση του Καββαδία. Μια Οδύσσεια μελαγχολική κι ηρωική, όπως κάθε μυθολογία που σε καλεί ν’ αντέξεις μια μέρα ακόμα. Για να μπορέσεις να τη δεις μια τελευταία φορά (είτε πατρίδα είν’ αυτή είτε γυναίκα) και να πεθάνεις πια χαρούμενος. Κι έτσι ν’ αξίζουν όσα έζησες στην αγκαλιά της θάλασσας, που εκεί ξαναγυρίζεις…