Έπαιζε μπάλα με ψηλά το κεφάλι, ήταν στρατηγός, παιχταράς, αρχηγός μιας απ’ τις πιο σημαντικές ομάδες του ελληνικού αθλητισμού. Ψιλά γράμματα…

Το μεγάλο κατόρθωμα του Μίμη Δομάζου είναι άλλο και υπερβαίνει το γρασίδι. Ελάχιστοι αθλητές είχαν τόσο απόλυτη, τόσο συντριπτική αποδοχή από κάθε οπαδικό χρώμα. Ναι, σ’ έναν αθλητισμό πολύ ρομαντικότερο, πολύ αγνότερο, αλλά και πάλι: δεν θα ‘βρισκες κι ακόμα δεν βρίσκεις γαύρο, ΑΕΚτζη, ΠΑΟΚτζη, δεν βρίσκεις οπαδό να πει κακό για το μεγάλο αρχηγό του αντιπάλου. Κι αυτή είναι η πιο σπουδαία υστεροφημία ενός τεράστιου αθλητή.

Καλό ταξίδι, στρατηγέ.

Ο Κρόιφ σε περιμένει στο γήπεδο των σπουδαίων…