Πάντως, αν το καλοσκεφτείς, ο Ίλον Μασκ θα ‘πρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Ν’ αναλύεται και να ερμηνεύεται, ως τέλειο παράδειγμα του πόσο απέχουν μεταξύ τους: η μόρφωση απ’ την εξειδίκευση, η αξία απ’ την επιτυχία, η τεχνική απ’ την πολιτική ευφυΐα, τελικά ο άνθρωπος της γνώσης απ’ τον άνθρωπο με γνώσεις.
Ο Ίλον Μασκ χωρίς αμφιβολία είν’ ένας άνθρωπος που, ναι μεν γεννήθηκε μ’ ευκαιρίες που άλλοι στερούνται, αλλά οπωσδήποτε ξέρει. Ξέρει να υπάρχει στο παιχνίδι της οικονομίας, ξέρει να δημιουργεί δορυφόρους κι ηλεκτρικά αυτοκίνητα, ξέρει να σκέφτεται και να κατασκευάζει τεχνολογικά προϊόντα, μηχανές και λογισμικά. Κι αυτό είναι χρήσιμο για την ανθρωπότητα, όσο και για την τσέπη του.
Ο Ίλον Μασκ είναι επίσης, αναμφίβολα αμόρφωτος, αστοιχείωτος, δομικά άσχετος και παντελώς ανίκανος να κρίνει, να σκεφτεί και ν’ αναλύσει οτιδήποτε δεν περιβάλλεται από λαμαρίνα ή δεν μπαίνει στην πρίζα. Δεν μιλάμε για τέχνες και συναισθήματα, του λείπουν βασικές γνώσεις σχεδόν στα μισά μαθήματα που διδάσκεται κανείς στο σχολείο.
Ο Ίλον Μασκ λοιπόν είναι η απόδειξη: ναι, θα συναντήσεις εκεί έξω χιλιάδες ιδιοφυείς διδακτορικούς, σπουδαίους ερευνητές ή επιχειρηματίες που κατά τ’ αλλά κι έξω απ’ το κουτάκι τους είναι σκέτοι τενεκέδες. Και θα συναντήσεις επίσης ανθρώπους του μόχθου με τεράστιο βάθος πνεύματος και σπουδαία κριτική ικανότητα.
Υπάρχει συμπέρασμα; Φυσικά υπάρχει.
Συνεχίστε να σκοτώνετε τη γενική παιδεία, συνεχίστε να υποτιμάτε τον πανεπιστημιακό άνθρωπο για χάρη του μονοδιάστατου ευνούχου, υποτιμήστε την αξία της ιστορίας, τη φιλοσοφίας, της κοινωνιολογίας, της τέχνης και της λογοτεχνίας, και θα ‘χετε μια γενιά σπουδαίων ανεγκέφαλων.
Μόνο που, οι δημοκρατίες απαιτούν ανθρώπους με πολιτική σκέψη, κι όσο αυτή υποτιμάται, τόσο πιο κοντά θα φτάνουμε στη δυστοπική επέλαση της εξειδικευμένης ηλιθιότητας.
Ο Ίλον Μασκ θα μπορεί επάξια τότε, να βλέπει τ’ όνομά του πλάι σ’ αυτά του Περικλή, του Ντιντερό, του Μαρξ και του Μαξ Βέμπερ. Κι όλους αυτούς τους γίγαντες της σκέψης θα τους έχει κερδίσει τελεσίδικα, μ’ ηλεκτροκίνητη βλακεία…
