Ο Γ. Κόφτης έφτιαξε 500 μέτρα απ’ το σημείο της σύγκρουσης, το έργο «58 καρφιά για τα Τέμπη».

Ο δημιουργός πήγε να συντηρήσει το έργο του, αλλά εκεί ήταν μόνο σωλήνες πεταμένοι παραδίπλα.

Τα 58 καρφιά πονούσαν γιατί κρατούσαν ζωντανή την μνήμη που έπρεπε να έχει προ πολλού πεθάνει.

Να έχει θαφτεί κάτω από τόνους τσιμέντο, να έχει ξεπλυθεί με χημικά, να έχει σβηστεί από παντού, να έχει σωπάσει, να έχει ξηλωθεί και να έχει σκοτωθεί μέσα στη νύχτα.

Άντε λοιπόν!

Μπαζώστε ολόκληρο τον κάμπο, τρίψτε τις πλάκες του Συντάγματος μέχρι να διαλυθούν, πνίξτε μας στα χημικά, λιώστε μας στο ξύλο, προσπαθήστε να ησυχάσετε τον θρήνο μας, ξηλώστε ό,τι θυμίζει το έγκλημα σας.

Αντί για τα 58 καρφιά, 58 ανοιχτές πληγές που ξαναματώνουν.
Την ύβρη όμως να θυμάστε ακολουθεί πάντα η Νέμεσις.
Και το αίμα που κυλάει ζητά καιρό την δικαίωση.

«Δεν θα κάνω πίσω,
δεν θα ησυχάσω
θα σε πάρω εγώ παιδάκι μου όταν φτάσω».

Σκίτσο-Κείμενο: Ανεξίτηλο