Ημέρα 730.

Η Γάζα, σε λίγο, δεν θα υφίσταται.

Κάποτε, κάποιοι, είπαν σε χιλιάδες ανθρώπους που βγήκαν ζωντανοί από την Κόλαση, ότι έχουν γεννηθεί με ελεύθερο «διαβατήριο» προς τη χώρα της Παλαιστίνης. Και τη Γάζα.

Οι άνθρωποι εκείνοι μετοίκησαν εκεί. Δεν υπήρχε χώρος αλλού γι αυτούς. Εκεί θα ήταν ελεύθεροι να αναπτυχθούν εντός αλλά και πέρα από το διαγενεακό τους τραύμα. Ένα τραύμα που δεν είναι δικό τους προτέρημα. Είναι ένα τραύμα του σύγχρονου κόσμου.

Χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν.

Ημέρα 730.

Οι εντάσεις δεν σταμάτησαν ποτέ. Συνεχείς καταλήψεις, προσπάθειες επανάστασης, βομβαρδισμοί και εξαφανίσεις. Η μοναδική περίοδος ειρήνης, ήταν κι αυτή αποτέλεσμα Συνθήκης. Δεν κράτησε πολύ.

Ημέρα 730.

Οι άνθρωποι που κάποτε βγήκαν ζωντανοί από την Κόλαση, εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στο λαό της Παλαιστίνης.

Ημέρα 730.

Ο δυτικός κόσμος συνεχίζει τη ζωή του ανενόχλητος.

Ανενόχλητος;

49 καράβια και περί τα 500 άτομα ξεκίνησαν για να φτάσουν στη Γάζα. Για να σταματήσουν τον αποκλεισμό της. Περίπου 500 άτομα, άφησαν την καθημερινότητά τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα για να εκκινήσουν την απελευθέρωση ενός λαού που μετά βίας κρατιέται ζωντανός.

Ημέρα 730.

Ένα προηγούμενο βράδυ, παρακολουθούσα με αγωνία τα μηνύματα που εξέπεμπαν τα καράβια του Sumud Flotilla. Θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους. Μακάρι να ήμουν τόσο γενναία. Μοιάζουν τόσο κοντά στον στόχο τους. Στον στόχο όλων.

Ημέρα 730.

Το επόμενο πρωί έφτασα στη δουλειά. Μια πολυεθνική Εταιρεία που αναλαμβάνει πρότζεκτς για εταιρείες μόδας. Κάποιοι άνθρωποι πλέουν προς τη Γάζα και κάποιοι σε απειλούν με μήνυση επειδή η παραγγελία τους άργησε τέσσερις ημέρες.

Εκείνο το πρωί, τα καράβια είχαν σταματήσει να εκπέμπουν. Τα βίντεο με τα στοιχεία των ακτιβιστών που πληροφορούν ότι βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας, δημοσιεύονταν το ένα μετά το άλλο.

Τα γόνατα λύνονται και το στόμα στεγνώνει. Φρίκη.

Κανένας δεν μιλάει γι αυτό μέσα σε μια πολυεθνική.

Ημέρα 730.

Εννέα καράβια πλέουν εκ νέου για τη Γάζα. Βρίσκονται ήδη βορειοανατολικά της Αλεξάνδρειας. Άλλα 137 άτομα επιχειρούν να φτάσουν αεροπορικώς. Σχεδόν στην άλλη άκρη της Ευρώπης, η δική μου καρδιά πάει να σπάσει.

Δεν είμαι γενναία. Δεν μπορώ. Καμιά φορά, υπάρχει δεν μπορώ. Δεν μπορώ να είμαι στην πρώτη γραμμή. Νιώθω τύψεις γι’ αυτό. Προδίδω τα ιδανικά μου. Προδίδω τον πατέρα μου και όλους του τους αγώνες. Θα πρέπει απλά να το παραδεχτώ. Δεν μπορώ να είμαι στη πρώτη γραμμή.

Θα κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα. Θα γράφω. Θα γράφω για να μην ξεχάσω. Να μην ξεχάσουμε. Να μην ξεχαστούν.

Ημέρα 730.

Ο πρωθυπουργός της χώρας μου έσφιξε το χέρι ενός ανθρώπου που στο παρελθόν πόζαρε στον φακό κρατώντας δύο κομμένα κεφάλια.

Ημέρα 730.

Βουλεύτρια της χώρας μου λέει σε Ευρωπαία Εισαγγελέα να γυρίσει στη χώρα της επειδή ξεσκεπάζει οικονομικά σκάνδαλα ετών.

Ημέρα 730.

Στη χώρα μου, ένας πατέρας κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του έχοντας προχωρήσει σε απεργία πείνας επειδή το κράτος τού αρνείται το δικαίωμα εκταφής του γιου του που σκοτώθηκε στο δυστύχημα στα Τέμπη το 2023.

Σε μια χώρα που μας έχουν μάθει ότι ανακάλυψε τη Δημοκρατία.

Ημέρα 730.

Στην ηλιόλουστη Λισσαβόνα οι τουρίστες πίνουν αμέριμνοι το καφεδάκι τους και φωτογραφίζουν το ιστορικό τραμ που κρύβει μια νοσταλγία για περασμένες εποχές.

Ημέρα 730.

Οι Πορτογάλοι ήταν πάντα ήσυχοι. Πάντα στην ασφαλή πλευρά της ιστορίας. Μέχρι σήμερα. Σήμερα που πλημμύρισαν μια από τις πιο κεντρικές -και ίσως την πιο αμφιλεγόμενη- πλατείες της πρωτεύουσας. Σήμερα, που προχώρησαν στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Ημέρα 730.

Περπατάω κάποια μέτρα μακριά από την πορεία. Έχω τραυματιστεί στην προπόνηση. Ή τουλάχιστον, αυτό λέω στον εαυτό μου. Δεν μιλάω τη γλώσσα. Έχω μαζί μου το διαβατήριό μου. Από τα μάτια μου τρέχουν δάκρυα. Δεν είμαι γενναία. Είμαι εδώ για να γράφω.

From the river to the sea, Palestine will be free.

Φωτογραφία: Horacio Villalobos