“Δεν μ’ ενδιαφέρει η πολιτική – μόνο η τέχνη μου. Θα πάω όπου με θέλουν – και στο Ισραήλ”. Περίπου αυτά είπε η Γλυκερία σε μια προσπάθεια anti-cancel αντεπίθεσης. Αλλά ο επόπτης σηκώνει σημαιάκι. Οφσάιντ.

Δεν έχει σημασία αν εγώ διαφωνώ ή εσύ συμφωνείς μαζί της. Η Γλυκερία αρνείται μια πραγματικότητα που δεν είναι θέμα γνώμης. Αρνείται πως, ναι, η τέχνη μπορεί να είναι χρήσιμη ή όχι, μπορεί να είναι ιδεολογικά χρωματισμένη ή όχι, μπορεί να είναι στρατευμένη ή όχι, όμως η τέχνη δεν μπορεί να μην είναι πολιτική. Επειδή η ίδια η ζωή είναι πολιτική. Ο έρωτας κι οι εκφάνσεις του είναι πολιτική.

Αυτό είναι έτσι, εφόσον ζούμε όλοι μαζί, είτε το θέλουμε-είτε όχι. Μια τέχνη λοιπόν που αρνείται την πολιτική, είναι μια τέχνη που αρνείται τη ζωή. Φυσικά, για τη Γλυκερία που υπηρετεί την ερμηνεία, τη δευτερογενή κι όχι την πρωτογενή δημιουργία, είναι πολύ απλούστερο να λέει πως αδιαφορεί για όσα συμβαίνουν έξω απ’ τις νότες, τη σκηνή και τα στιχάκια. Οπότε μήπως γίνεται, τουλάχιστον για τους ηθοποιούς, για τους τραγουδιστές, για τους ανθρώπους που εξυπηρετούν ένα ρόλο, ν’ αποστασιοποιούνται; Να κάνουν έστω διεκπεραιωτικά τη δουλειά (γιατί, όλα κι όλα, να τραγουδάς με την ψυχή σου το “Τζιβαέρι” χωρίς να βλέπεις τη Γάζα, δεν γίνεται), να βάζουν το ταλέντο μπροστά, και να μένουν αμέτοχοι, ουδέτεροι, απόντες απ’ τα γεγονότα; Όχι, ούτε αυτό μπορεί να γίνει.

Συγγνώμη αλλά έρχεται σε κόντρα μ’ ένα ακόμα αξίωμα της ίδιας της ζωής: Η μη πολιτική θέση, είναι πολιτική θέση! Μπορείς να μην είσαι αριστερός, να μην είσαι δεξιός, να μην είσαι κεντρώος. Μπορείς να είσαι πιστός ή άπιστος, καπιταλιστής ή σοσιαλιστής, φεμινιστής ή φαλλοκράτης. Μπορείς να δηλώνεις προβληματισμένος, μπερδεμένος, να μην έχεις σχηματίσει ακόμα καθαρή γνώμη. Αλλά δεν γίνεται, δεν μπορείς να μην είσαι τίποτα.

Η φύση απεχθάνεται το κενό, κι η ισχυρή πλευρά τής κάθε διαμάχης τρέχει να το καλύψει. Εν προκειμένω πολύ πιο γρήγορα, αφού δεν μιλάμε για μια ιδεολογική διαφωνία ή για μια διπλωματική κόντρα αποχρώσεων. Μιλάμε για σφαγή αμάχων. Αν δηλώνεις αδιάφορος, πας με το μαχαίρι. Όχι επειδή το λέω εγώ. Επειδή εκ των πραγμάτων συμβαίνει.

Αν στη γειτονιά κάποιος απειλεί να θυσιάσει το παιδί του, δεν χρειάζεται να ‘ρθουν οι γείτονες να το κρατάνε στο βωμό. Αρκεί να μην ασχοληθούν, κι όλα θα γίνουν όπως τα θέλει ο σφαγέας. Το να γυρνάς αλλού, είτε αυτό το αλλού είναι “τέχνη”, είτε η καθημερινή δουλίτσα σου, σε κάνει συνένοχο. Όπως η απολιτίκ στάση σε κάνει οπαδό του status quo, κι η αδιαφορία για κοινωνικά προβλήματα σε κάνει χειροκροτητή τους.

Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν. Εφόσον διαλέγεις να τραγουδάς “για όλους”, διαλέγεις να τραγουδάς “για εκείνους”. Κι εφόσον επιλέγεις να μη βλέπεις αίμα, επιλέγεις να συνεχίσει να χύνεται. Και μάλιστα, το κάνεις πλένοντας τα χέρια σε μια λεκάνη αδιαφορίας, χωρίς έστω το θάρρος μιας καθαρής γνώμης. Όχι επειδή είσαι μετριοπαθής. Επειδή τηρείς ίσες αποστάσεις. Το ένα ίσως είναι υγεία. Το άλλο βλάπτει σοβαρά την υγεία όλου του κόσμου.

Στο φινάλε βέβαια, όσο δικαίωμα έχεις εσύ ν’ ανήκεις σε όλους, τόσο δικαίωμα έχουν και όλοι να μη θέλουν να τους ανήκεις πια. Οπότε, αν επιλέγεις να μην κοιτάς το αίμα, μην αναρωτηθείς έπειτα για τις σταγόνες. Δεν βρέχει…