Οι Δελφοί ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων ο κατεξοχήν χώρος των χρησμών. Ντούμπλε φας προφητείες, ο Κροίσος που θα καταστρέψει μια αυτοκρατορία, η νεφελώδεις βουλές του Απόλλωνα… Γνωστές ιστορίες. Σήμερα βέβαια, το Μαντείο είναι πια Φόρουμ, το τρίποδο είναι πολυθρόνα και τα φύλλα δάφνης γίνανε μεταλλικό νερό. Ούτως ειπείν, πέρασαν χιλιάδες χρόνια απ’ την αρχαία Ελλάδα (παρά τις προσπάθειες της Ελληνικής Αγωγής να μας πείσει με καραγκιοζιλίκια για το αντίθετο). Κι ωστόσο, αυτός ο τόπος ακόμα, πού και πού, δίνει χρησμούς…

“Αν θεωρήσουμε ότι επειδή δεν υπάρχει άλλη καθαρή εναλλακτική διακυβέρνησης, το εκλογικό σώμα εκβιαζόμενο θα μας ψηφίσει ξανά, αυτό είναι λάθος. Το είδαμε και το 2015“. Τάδε έφη, Νίκος Δένδιας σε ρόλο συντηρητικής, ορθολογικής Πυθίας. Και παρά τις μεγάλες ιδεολογικές διαφορές που έχω με τον εν λόγω, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως παραμένει μια σταθερά σοβαρή φωνή, σε μια συντηρητική πτέρυγα που βρίθει παλιάτσων. Τι είναι λοιπόν αυτό που βλέπει ο σοβαρός Δένδιας και χτυπάει ένα μικρό καμπανάκι στους Δελφούς, ικανό να προκαλέσει τυφώνα στο καμπαναριό της Πειραιώς; Μα τι άλλο, αυτό που όλοι οι πολιτικά ενεργοί Έλληνες (πλην Λακεδαιμονίων της σκληροπυρηνικής κομματικής μηχανής) αντιλαμβάνονται: Ότι η Νέα Δημοκρατία πνέει τα λοίσθια. Ότι στέκεται όρθια ελλείψει αντιπάλου, κι ότι αν αυτός ο αντίπαλος βρεθεί, θα τη βγάλει νοκ-άουτ με συνοπτικές διαδικασίες. Το αν που δεν είναι όταν, αρκεί για να μελαγχολήσει τη δημοκρατική συνείδηση όποιου καταλαβαίνει τους βασικούς κανόνες του πολιτεύματος. Δεξιού, αριστερού ή κεντρώου.

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στην τόσο προβληματική λογική του μικρότερου κακού που, κόντρα στη διάσημη φράση του Παύλου Μπακογιάννη, δημιουργεί αδιέξοδα στη δημοκρατία. Μόνο που, όπως σωστά έβλεπε ο Μπακογιάννης τότε κι επιβεβαιώνει ο υπουργός εθνικής άμυνας σήμερα, η δημοκρατία δεν εκβιάζεται. Μ’ απλά λόγια, το Μητσοτάκης ή χάος θα πάψει να ‘χει οποιαδήποτε σοβαρή ισχύ, όταν θα χαθούν πια κι οι τελευταίες αξιοπρόσεκτες διαφορές ανάμεσα στα δύο. Μια καθησυχασμένη, αλαζονική κυβέρνηση, μοιραία οδηγείται στο χάος απ’ την ίδια της την αλαζονεία. Και μετά;

Κάπου εδώ, άθελά του ο Δένδιας κρούει έν’ αντίστοιχο καμπανάκι στην κατακερματισμένη αριστερά. Γιατί, ναι μεν εκείνος προσπαθεί να ξυπνήσει το εσωτερικό της καλοζωισμένης του παράταξης που νιώθει την ασφάλεια της μοναξιάς, όμως τα λόγια του φωνάζουν παρεμπιπτόντως τη μεγάλη ευκαιρία μιας αριστεράς που δείχνει να μην την αξίζει. Και ταυτόχρονα να την αρνείται. Ανίκανη να ξεπεράσει τις αιώνιες παιδικές της ασθένειες. Χωρίς ειλικρινή διάθεση σύγκλισης. Χωρίς έστω σοβαρή πρόταση διαλόγου (τώρα που τουλάχιστον απέμειναν άνθρωποι ικανοί να συζητήσουν). Ένας αμήχανος ακόμα, κουρασμένος κι ασθματικός ΣΥΡΙΖΑ, μια Νέα Αριστερά που διυλίζει τα τελευταία κουνούπια πριν την οριστική της εξαφάνιση, και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη – ύποπτα ουδέτερο, φοβικά άνευρο, σαν ατάλαντος ηθοποιός στο ρόλο (αντί στην άσκηση) της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όλοι θέλουν λαϊκό μέτωπο, κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να το προσπαθήσει. Κι από το πλάι βαδίζει προς τα μεγάλα νούμερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, με σημαία τα Τέμπη αλλά χωρίς πλάνο, χωρίς πολιτικό σχέδιο, χωρίς ιδεολογική κατεύθυνση, για να γίνει ίσως το νέο λιγότερο κακό μας.

Θολά νερά, θολές υποσχέσεις, χαμένες ευκαιρίες σε μια χώρα που βουλιάζει. Αν οι υποκλοπές απαιτούσαν αντανακλαστικά που μοιάζουν σχεδόν πολυτέλεια για τον ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό, τα Τέμπη κι η ανατριχιαστική, καθαρή τραγικότητα του εγκλήματος, θα ‘πρεπε να ‘ναι αρκετά για να ρίξουν μια κυβέρνηση. Όποια κυβέρνηση. Κάθε κυβέρνηση. Κατάφεραν το δύσκολο: ένωσαν τους Έλληνες κάτω απ’ το ντόπιο φιλότιμο, που κάθε τόσο ξαφνιάζει κι εκθέτει όσους θεωρούμε πως υπάρχει έλλειμμα ενσυναίσθησης στη χώρα. Κι ωστόσο, το σκήνωμα της κυβέρνησης αντέχει, όχι μονάχα να στέκεται όρθιο, αλλά και να ελπίζει στην επόμενη εκλογική επικράτηση. Δεν είναι πολιτικό παράδοξο. Είναι πολιτική αποτυχία. Κι ύστερα πάλι θα φταίνε οι συνθήκες που δεν ήρθαν κι οι ζυμώσεις που δεν έγιναν.

Μια παλιά παροιμία λέει πως αν θες ζυμώσεις… ζυμώνεις! Αλλιώς, κοσκίνιζε…

Διαβάστε επίσης:

Τι θες να πεις;

Εκείνοι τη δουλειά τους, εμείς τη δική μας

Τι κοιτάς, Δημήτρη Λιγνάδη;