Θα είμαι ξεκάθαρος, και θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο σύντομος γίνεται. Πολλά απ’ όσα γράφω, αν όχι όλα, γνωρίζω που καταλήγουν. Γνωρίζω πολύ καλά που καταλήγει ο γραπτός λόγος το 2026. Γνωρίζω πολύ καλά ποιος διαβάζει για να συμφωνήσει, ποιος διαβάζει για να διαφωνήσει, και ποιος διαβάζει για να συζητήσει. Γνωρίζω πολύ καλά ότι το κομμάτι της κοινωνίας που γράφει για να σώσει τα λογικά του, είναι το κομμάτι της κοινωνίας που χάνει. Και χάνει κατά κράτος.

Δεν είναι ηττοπάθεια. Είναι ρεαλισμός. Δεν είμαι ρομαντικός ούτε φαντάζομαι ή φαντασιώνομαι πράγματα που δεν ανήκουν στη σφαίρα του πραγματικού.

Χάνουμε, αλλά όχι έτσι όπως συνηθίζεται. Χάνουμε, επειδή οι παρατηρητές καυλώνουν που χάνουμε. Ο εχθρός είναι πιο δυνατός κι αυτό δε με σταμάτησε ποτέ. Όσο ανήμπορος κι αν νιώθω. Που, διαόλε, νιώθω τρομερά ανήμπορος πολλές φορές. Η ήττα μας δεν έχει να κάνει με το παιχνίδι, λοιπόν. Έχει να κάνει με όσους χειροκροτάνε στις κερκίδες το πλάσμα εκείνο που θα τους καταπιεί αμάσητους. Θα χωνέψει το σώμα τους και θα φτύσει τα κόκαλά τους. Κι εκείνοι θα του ζητάνε κι άλλο, όσο θα βουτάνε στο βρωμερό του στόμα, που μυρίζει πτώματα και σκατά.

Ακόμα κι αυτό μπορώ να το προσπεράσω. Ας κόψουν το λαιμό τους. Γουστάρουν να ζουν μια ζωή προσκυνημένοι; Να λένε μόνο ναι; Γουστάρουν να είναι σκλαβάκια; Ας κόψουν το λαιμό τους.

Τι δε μπορώ να προσπεράσω; Το μανδύα της πουτάνας της νομιμότητάς τους δε μπορώ να προσπεράσω. «Το κάνω επειδή είναι νόμιμο». «Δεν πρέπει να το κάνεις επειδή είναι παράνομο». Νόμιμο και παράνομο για ποιον; Τι να ακούσω για νομιμότητα σε έναν κόσμο με δυο μέτρα, δυο σταθμά, δυο ταχύτητες; Σε έναν κόσμο όπου οι πλούσιοι που χρωστάνε παίρνουν νέο δάνειο κι οι φτωχοί που χρωστάνε χάνουν το σπίτι τους;

Σε έναν κόσμο όπου τάγματα εφόδου των φονιάδων της Χρυσής Αυγής βαφτίζονται «εξαγριωμένοι πολίτες» και μια ομάδα από μπλούζες με τη σημαία της Παλαιστίνης που φωνάζει συνθήματα βαφτίζεται «νύχτα των κρυστάλλων»;

Σε έναν κόσμο όπου οι πέντε νεκρές της Βιολάντας βαφτίζονται «εργατικό ατύχημα» και όσοι ζητάνε την τιμωρία του δολοφόνου βαφτίζονται «τρομoκράτες»;

Σε έναν κόσμο όπου τα Τέμπη βαφτίζονται «ανθρώπινο λάθος» κι όσοι παλεύουν να μην είναι σκοτώστρες τα τρένα βαφτίζονται «αντικαθεστωτικοί»;

Σε έναν κόσμο όπου ένας καταπιεστής που αξίζει πλέον τρισεκατομμύρια (τρισεκατομμύρια ρε μαλάκες ξυπνάτε) βαφτίζεται «πετυχημένος», αλλά κυρίως «χρήσιμος στην κοινωνία». Κι όλοι οι μισθωτοί αυτοί σκλάβοι που του βγάζουν τα λεφτά του βαφτίζονται από «αποτυχημένοι» μέχρι και «παράσιτα». Έχετε γυρίσει τούμπα τον κόσμο. Κι όλα κρέμονται από το χείλος του γκρεμού, όσο αναρωτιέστε γιατί.

Σε έναν κόσμο όπου ένας απεργός πείνας που αργοπεθαίνει διασωληνωμένος για να μην ξεσπιτωθεί βαφτίζεται… γάμησε το. Είναι ντροπή ακόμα και που τον πιάσατε στο στόμα σας, κυρ-Παντελήδες. Όταν ξεσπιτώσουν εσάς, δε θα είμαστε εκεί. Ας σώσει η νομιμότητα το σπίτι σας.

Σε έναν κόσμο όπου η φτώχεια δεν κηρύσσεται παράνομη, και κηρύσσεται παράνομη η μετανάστευση, φτύνω τους νόμους σας και σας λυπάμαι.

Και θα κλείσω με τη μετανάστευση. Γιατί «παράνομος» σύμφωνα με τα λεγόμενά σας έχω υπάρξει κι εγώ. Έχω υπάρξει κι εγώ χωρίς χαρτιά, να δουλεύω ανάμεσα σε άλλους ξεσπιτωμένους φτωχούς. Κι όταν με ρωτούσαν πού βρήκα τα λεφτά να έρθω αφού είμαι τόσο φτωχός, όπως ρωτάτε κι εσείς, απαντούσα την αλήθεια.

Δανείστηκα. Δανείστηκα από παντού και δούλεψα διπλά για να τα ξεπληρώσω.

Μη με κοιτάς. Ντρέπομαι που είναι «νόμιμο» να αναπνέουμε το ίδιο οξυγόνο.

Σας είχε δείξει ο Τζαβέλλας με το δάχτυλο.
Έντιμε άνθρωπε κυρ Παντελή…

Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

Αμπελόκηποι: Η ακροδεξιά βάζει στο στόχαστρο τους μαθητές

Στήλη Άλατος: Διασυστημικές Επιδόσεις.

Ο Ορέστης Μήλιος στο The Untold: Τι κάνει ένας voice actor στην Ελλάδα;