«Τι πρέπει, τι δεν πρέπει», άραγε να το σκέφτηκε ο Χρυσοχοΐδης;
Η ιδέα της αστυνόμευσης εντός των καταυλισμών, θα ‘πρεπε να ‘ναι αυτονόητη. Όμως ποιας αστυνόμευσης;
Απόψεις
Μέχρι κι ο Δένδιας τους κρεμάει για τον Ρούτσι
Να οργανωθούμε λίγο ρε παιδιά, έλεγε το παλιό ανέκδοτο. Στην κυβέρνηση βέβαια, οργάνωση σημαίνει υποταγή σε μια γραμμή που πια, κανέναν δεν κοροϊδεύει: είναι απόλυτα συγκαλυπτική και διεφθαρμένη.
Πόθεν Αίσχος.
Λες να μην ξέρουμε όσοι είμαστε έξω απ’ αυτό πόσο σκληρά δουλέψατε για να κολυμπάτε στη χλίδα; Λες να μην ξέρουμε ότι έχετε αράξει τη πέτσα σας στις καρέκλες σας και δεν σας ξεκουνάει κανένας;
Άλλος για προβοκάτσια;
«Μα δε ζήτησε κανείς περιφρούρηση». Ναι, κι ούτε χρειάζεται να ζητήσει. Στον κόσμο που οραματίζονται αυτοί οι άνθρωποι, η βοήθεια είναι αυτονόητη. Είναι ανιδιοτελής. Δε περιμένουν να ακούσουν ευχαριστώ. Δε τους νοιάζει να γνωρίζεις ποιοι είναι και ποιες είναι. Αυτή η προσφορά βγάζει νόημα, και δίνει νόημα στη ζωή τους.
Όταν η προβοκατορολογία γίνεται διασπαστική και επικίνδυνη
Για ακόμα μια φορά, χωρίς μάλιστα να υπάρξουν βίαια επεισόδια, φάνηκε πως η προβακατορολογία είναι εδώ και έχει στασίδι στην Αριστερά. Γιατί;
Τα σκυλάκια της Ευρώπης
¨Εμείς είμαστε σοβαροί, έχουμε σοβαρό αρχηγό, μέλη, κόμμα” έλεγαν λίγο πολύ οι δεξιοί της εποχής (που μετατράπηκαν στους ακροδεξιούς του σήμερα)
Στήλη Άλατος: Όλα είναι Αίτημα.
Η κολοκυθιά είναι ένα παιχνίδι που παίζεται με αρκετά άτομα που κάθονται κυκλικά. Καθένα από αυτά έχει ένα νούμερο.
Η τέχνη του «λίγο-λίγο»
Αν αλλάξεις μια μικρή λεπτομέρεια σε κάτι, γιατί να μην πιστέψεις ότι άλλαξες την ολότητα του; Κατά τον ίδιο τρόπο, αν από όλο τον κόσμο, ένας άνθρωπος αλλάζει κάθε μέρα, δεν αλλάζει ο κόσμος; Όπως σε όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή, είναι παιχνίδι υπομονής.
Σε τι κωλοεποχή ζούμε;
Πόσοι κυβερνητικοί βουλευτές αρκούν για να πουν και να πείσουν έναν πατέρα ότι παρέλαβε ολόκληρο ένα νεκρό παιδί που δεν είδε;