Η ψευδαίσθηση της επιλογής και της αντίθεσης
«Η ομορφιά του πολιτεύματος μας είναι πως είμαστε ελεύθεροι να εκφράζουμε και υποχρεωμένοι να σεβόμαστε την αντίθετη άποψη».
Απόψεις
Άλλη μια μέρα άλλη μια παγίδα
Άλλη μια μέρα, άλλη μια παγίδα Ένα από τα πιο φρικτά πρωινά των τελευταίων μηνών. Από τη νύχτα των Τεμπών και μετά, υπάρχουν κάποιοι ήχοι που με ταράζουν
Έχω ένα φίλο, καλό παιδί…
Έχω ένα φίλο, ιδεολόγο, αριστερό, καλό παιδί. Δεν του αρέσει η βία, την καταδικάζει a priori αλλιώς θα γίνουμε όλοι θηρία, λέει.
Στήλη Άλατος: Μην μιλάτε σε αγνώστους
Αν θες να διαδηλώσεις, κάντο από μακριά. Να φύγετε, να πάτε αλλού να διαδηλώσετε. Σε γνωστούς, όχι αγνώστους.
Σήμερα έχω αμφιβολίες
Αν αυτός είναι ο κόσμος που θα χαρακτηρίσει εμένα και όποιον βγαίνει στο δρόμο «άεργο», «τέμπελη», «πληρωμένο», τότε όλα καλά, είναι κι αυτοί απέναντι.
Μήπως να ρωτούσαμε τον άγνωστο πολίτη για τον άγνωστο στρατιώτη;
Ο άγνωστος στρατιώτης, ο τυχαίος Έλληνας ήρωας, ο άνθρωπος που πέθανε για της πατρίδας την ελευθερία, δεν ανήκει σε όλους τους Έλληνες; Δεν είναι ο πρόγονος, κι εν δυνάμει ο εαυτός κι ο απόγονος κάθε πολίτη που ζει σήμερα στη χώρα;
Περί «αντισυστημικών» πρώην πρωθυπουργών
Γενικά όταν ακούμε από πολιτικούς –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– τέτοιου τύπου αναφορές, πρέπει να φυλαγόμαστε γι’ αυτό που ετοιμάζεται.
Το δίπολο πράξης και προσδοκίας
Χρειάζεται λίγη από αυτή την όμορφη τρέλα της αυταπάρνησης, της ιδέας για το «κάτι μεγαλύτερο» για να βγάλουν νόημα.
Η σημασία της συλλογικότητας στην ψυχική υγεία
Σε μια ιδανική κοινωνία, ένας σύλλογος θεραπευτών θα έφτιαχνε ένα υπόμνημα και θα το έστελνε στον αρμόδιο φορέα. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω; Ίσως. Ανερμάτιστες σκέψεις είναι όλες αυτές. Ποιος μπορεί να είναι απόλυτος; Άλλωστε, κι η απολυτότητα δείγμα ατομισμού δεν είναι;