Μαυροντυμένοι. Με κράνη. Στα χέρια τους ρόπαλα, κοντάρια και σημαίες. Περπατάνε οργανωμένοι, δε χάνει ο ένας τον άλλον, η μία την άλλη. Ανάμεσα τους ένας αρχηγός, που χωρίς τις οδηγίες του δε κάνουν βήμα, δε βγάζουν λέξη. Είναι όντως έτσι;

Σύνταγμα, Κυριακή βράδυ. Το θέαμα αυτό επαναλαμβάνεται. Επαναλαμβάνεται μια στιγμή που όλος ο κόσμος που συμπαραστέκεται στον απεργό πείνας κάθεται οκλαδόν για να γλιτώσει τον εαυτό του από την επίθεση των ΜΑΤ. Μια επίθεση που δεν θα ήταν η πρώτη τους και δε θα είναι η τελευταία τους. Μια επίθεση που δε χρειάζεται καμία απολύτως πρόκληση. Ο κόσμος είναι καθηλωμένος στο έδαφος, με το ανάστημά του να μαρτυρά το φόβο του απέναντι στην απανθρωπιά και το σκοτάδι ενός συστήματος που δεν τον θέλει μπλεγμένο ανάμεσα στα πόδια του. Αυτοί οι μαυροντυμένοι είναι ακόμα όρθιοι, αμίλητοι, καρφωμένοι στις θέσεις τους. Τι συμβαίνει;

Δεν είναι ρόπαλα. Είναι σημαίες. Οι ίδιες σημαίες που τους κρατάνε ενωμένους, τις κρατάνε ενωμένες. Κουβαλάνε ό,τι πρεσβεύουν αυτοί οι άνθρωποι, το προσωπικό κόστος και τη ζωή στους δρόμους.

Δεν είναι αρχηγός. Είναι επικεφαλής. Είναι ένας άνθρωπος με περισσότερη εμπειρία, που έχει την ευθύνη της ομάδας, για να την κρατήσει ασφαλή.

Είναι κράνη, αυτό δεν αλλάζει. Αλλά τι τα θέλουν; Κάνε δυο βήματα πίσω και θα καταλάβεις. Αυτοί οι άνθρωποι είναι το μοναδικό ανάχωμα ανάμεσα σε σένα και τον κόσμο που πληρώνεται για να σε διώξει. Κι εσένα και τον απεργό. Είναι οι πρώτοι άνθρωποι που θα δεχτούν επίθεση, σε ανύποπτο χρόνο.

«Μα δε ζήτησε κανείς περιφρούρηση». Ναι, κι ούτε χρειάζεται να ζητήσει. Στον κόσμο που οραματίζονται αυτοί οι άνθρωποι, η βοήθεια είναι αυτονόητη. Είναι ανιδιοτελής. Δε περιμένουν να ακούσουν ευχαριστώ. Δε τους νοιάζει να γνωρίζεις ποιοι είναι και ποιες είναι. Αυτή η προσφορά βγάζει νόημα, και δίνει νόημα στη ζωή τους.

Είναι, λοιπόν, αλήθεια ότι τα ΜΑΤ θα χτυπούσαν. Αυτό που δεν είναι αλήθεια, είναι πως έψαχναν αφορμή. Ποτέ δεν έψαξαν αφορμή. Ούτε για χημικά, ούτε για προσαγωγές, ούτε για συλλήψεις. Κανείς δε θα τους ζητήσει τα ρέστα, είναι η δουλειά τους. Ακόμα θυμάμαι την κρότου-λάμψης που έσκασε μπροστά στην παρέα μου, στις 28 του Φλεβάρη του ’24, μπροστά στον ΟΣΕ, την ώρα που έκλαιγα με αναφιλητά για όσες ζωές είχαν χαθεί και για όσες ψυχές έμειναν να στοιχειώνουν τις ράγες, μαζί με τη δική μου.

Με πλήγωσε βαθύτατα το χθεσινοβραδινό. Αυτό το μπλοκ έχει φύγει με τα πλευρά σπασμένα από γκλοπ, αλλά με τα πλευρά σπασμένα ηθικά, από τον ίδιο τον κόσμο που προστάτευε, είναι κρίμα να γυρίσουν σπίτια τους. Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους κι έχει χρειαστεί να τους παρηγορήσω όταν λυγάνε από τον πόνο της είδησης ότι είμαι επιζών. Είναι άνθρωποι με βαθύ μίσος για την αδικία, βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο. Αναγνωρίζω πόσο ξένο ακούγεται αυτό σε έναν κόσμο που δείχνει να πηγαίνει μπροστά με μόνο γνώμονα το συμφέρον, όμως δε διάλεξαν να ζουν όλοι έτσι, κι είναι μεγάλο πράγμα αυτό. Είναι άνθρωποι που έχουν σταθεί στην υπόθεση των Τεμπών όσο λίγοι, χωρίς να ζητάνε τίποτα. Δε τους αξίζει να τους αποκαλούν ούτε παρακρατικούς, ούτε τρολλάκια, ούτε υπαλλήλους. Αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων δε φοράνε μαύρα. Φοράνε γαλάζια, κι αγαπάνε τη δημοκρατία, την ειρήνη και την τάξη. Στη χάση και στη φέξη, αποκαλούν και τσαντίρι το χώρο των απεργών, όταν τους υποσχεθούν ένα ξεροκόμματο ακόμα.

Δε ζήτησε κανείς από κανέναν να υιοθετήσει το διαφορετικό. Να το καταλάβει πρέπει να ζητάμε. Όπως ο κόσμος, ως επί το πλείστον, κοιτά κάτω από τα μούσια, τα μαλλιά και τα τατουάζ μου, έτσι να κοιτάξει τις καθαρές ματιές των παιδιών αυτών μέσα από τα κράνη.

Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

Επικοινωνιακά παιχνίδια και επιθέσεις στην οικογένεια Ρούτσι

Τέμπη: Η Hellenic Train καλεί σε απολογία εργαζόμενο συγγενή θύματος επειδή τήρησε τους κανόνες ασφαλείας
Κώστας Φουρίκος: «Δεν υπάρχει κανένα καλύτερο μέρος στον κόσμο να προσπαθήσεις να φτάσεις σήμερα, απ’ τη Γάζα»

Όλοι για τον έναν – Ο Πάνος Ρούτσι στην αγκαλιά μας (φωτορεπορτάζ)

Untoldgr, για ό,τι δεν σου λένε και ό,τι δεν σου δείχνουν.