Στήλη Άλατος: ICE ή ΧΤΙΡ
Κλειστές κάμερες, κλειστά φώτα, κλειστά στόματα. Ή μάλλον μην τυχόν και πιάσουμε στο στόμα μας το «λιμενικό» που τόσο το αγαπώ
Κλειστές κάμερες, κλειστά φώτα, κλειστά στόματα. Ή μάλλον μην τυχόν και πιάσουμε στο στόμα μας το «λιμενικό» που τόσο το αγαπώ
Όσο κι αν καθόμαστε αναπαυτικά στους καναπέδες μας, τρώγοντας χωρίς συναίσθηση το φαγητό μας και παρακολουθώντας την επόμενη must see ταινία ή σειρά στις πλατφόρμες, θα αναγκαστούμε κάποια στιγμή να αναζητήσουμε τροφή. Κι αυτή δεν θα υπάρχει.
Μπορεί να χρησιμοποιεί το ίδιο απόφθεγμα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός για τα πεπερασμένα αντικείμενα δικής τους γνώσης;
Αν θες να διαδηλώσεις, κάντο από μακριά. Να φύγετε, να πάτε αλλού να διαδηλώσετε. Σε γνωστούς, όχι αγνώστους.
Ο Καμύ έλεγε: «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».
Η κολοκυθιά είναι ένα παιχνίδι που παίζεται με αρκετά άτομα που κάθονται κυκλικά. Καθένα από αυτά έχει ένα νούμερο.
Η προχθεσινή ΔΕΘ λοιπόν, δεν ήταν απλά ΔΕΘ αλλά MEGAΔΕΘ, μια αναβαθμισμένη εκδοχή της απλής, γιατί ο Κυριάκος τα έπαιξε «όλα για σόλα» και πέρασε από το σκληρό ροκ και πήγε κατευθείαν στο μέταλ. Γιατί είναι και μπρουτάλ τύπος αν δεν το έχετε καταλάβει. Και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, όταν παίζει εντός έδρας και τα χαρτιά είναι σημαδεμένα. Πάντα όμως.
Γιατί εσύ δεν έχεις ανάγκη, παίρνεις ένα Μελχιδεσέκ των 500ων και όλα καλά. Τα βλέπεις όλα αλλιώς και δεν σε ενοχλεί το λιβανιστήρι. Το συνηθίζεις κιόλας. Οι άλλοι απλά διαιωνίζουν τη φάση. Με την δική σου ανοχή, όμως. Κι αυτό καλό είναι να το συνειδητοποιήσεις έγκαιρα.
Νομίζω ήρθε η ώρα να καταρρίψουμε τον μύθο του εθελοντισμού μια για πάντα. Δε γίνεται φίλε μου εσύ όποτε θέλεις να βοηθάς και όποτε θέλεις όχι. Να επιλέγεις δηλαδή τις μάχες που θα δίνεις, όποτε σου καπνίσει. Το σπίτι εννοώ...