Η εκδίκαση ξεκίνησε τον Φλεβάρη του 2022. Αφορούσε σε καταγγελίες βιασμών τεσσάρων ατόμων -εκ των οποίων τα τρία ήταν ανήλικα όταν τελέστηκε το έγκλημα- εις βάρος του πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Τα θύματα μετανάστες, φτωχοί, μικροί. Ο θύτης πανίσχυρος, καταξιωμένος, μεγάλος. Η δίκη χαρακτηρίστηκε εμβληματική.
Η στύση-στύση, το όχι-όχι, το θύμα-θύμα, κι ο κατηγορούμενος αθώος, μόνο αν δεν το ‘κανε. Όχι αν τον ξεγελάσανε με πρόστυχους χορούς οι κολασμένες Τσιγγάνες του οξαποδώ…
Τα κορίτσια που θα νικήσουν στο τελευταίο σουτ, σε νεκρό χρόνο, ορίζουν την ομορφιά της ζωής έχοντάς την πληρώσει με πόνο, με μελανιές, με ντροπή, με εγκλεισμούς, με αίμα. Με το δικό τους αίμα. Κορίτσια μικρά, κορίτσια μεγάλα, γυναίκες ηλικιωμένες, θηλυκότητες. Μια ομάδα.
Αν συμφωνείς με αυτό που έκανε ο Νίκος Παπαδόπουλος, δεν είσαι Χριστιανός αλλά Χριστιανούλης.
Η οργή, ως το επόμενο βήμα του θυμού, με την άφιξή της δεν ξεπακετάρει την ευγένεια. Ο ηλίθιος όταν σε δολοφονεί δεν είναι ηλίθιος, είναι δολοφόνος. Και στον δολοφόνο δεν ψάχνεις εύκολους τρόπους να εξηγήσεις, βρίσκεις αυτόν που θα σταθείς απέναντί του από τη δύσκολη οδό.
Οι μέρες μας θυμίζουν έντονα 2011 όπου οι συμπολίτες πολιτικοποιούνται βίαια ψάχνοντας απαντήσεις, σε κόμματα χωρίς πολιτικές αρχές.
Σας ευχαριστούμε πολυχρονεμένε.
Σας ζητήσαμε να λογοδοτήσετε για τα Τέμπη ωστόσο.
Οπότε, όποτε και αν έχετε την καλοσύνη μιλήστε μας και για αυτά.
Και ντυθείτε. Θα πουντιάσετε.
Σκύβω το κεφάλι σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: σημαίνει βγάζω τον εαυτό μου στη σέντρα, παραιτούμαι, ζητώ συγγνώμη. Αντ’ αυτού: ισοζύγιο νεκρών.
Η χθεσινή διαδήλωση, η μεγαλύτερη που έχουμε ζήσει ποτέ, είναι βέβαιο πως θα αποτελέσει ορόσημο για όλους. Στο χέρι μας είναι να βρούμε τον κώδικα επικοινωνίας.