Τέμπη: «Μα τους σκότωσαν τα παιδιά ρε μαλάκα»
Μια επαναλαμβανόμενη πρόταση που την ακούς και την διαβάζεις τα τελευταία 2 χρόνια, είναι αυτή που λήγει κάθε συζήτηση για τα Τέμπη. Είναι η απόλυτη κόκκινη γραμμή που τελειώνει τα επιχειρήματα.
Απόψεις
Δύο χρόνια Τέμπη – Το προαναγγελθέν κρατικό έγκλημα στο κέντρο της κοινωνίας
Τα εγκλήματα έχουν αυτουργούς. Φυσικούς και ηθικούς. Εδώ τι συνέβη; Ποιος φταίει; Ποιος ήξερε; Ποιος θα πληρώσει; Ήταν ένα προαναγγελθέν έγκλημα; Ναι, ήταν.
Τι φωνάζεις Άδωνις, παιδί μου; Εξήγησέ μας -ψύχραιμα- αν έχει δίκιο η κοινωνία όταν έχει ποσοστό 41% και όχι όταν έχει 72%
Θάψτε τα τσεκούρια. Αχρείοι, θρασείς και υποκριτές. Καμιά φορά είναι προτιμότερη η σιωπή. Τουλάχιστον ως ένδειξη σεβασμού. Στους νεκρούς. Στα πεταμένα λείψανά τους στο Κουλούρι και στον Πηνειό.
«Κάποιοι θέλουν να μας οδηγήσουν σε ζούγκλα» – Έτσι θα ήταν, αν δεν ήσουν ο βασιλιάς της
Η «ζούγκλα» όπως αποκαλείτε πρωθυπουργέ την κοινωνία, βλέπει διακρίνει και κατανοεί με απόλυτη ακρίβεια τι κάνετε. Και απαιτεί με αξιοπρέπεια και δύναμη, τη δικαίωση.
Το χειρότερο δεν είναι αν ισχύει, αλλά ότι σκεφτήκαμε όλοι το ίδιο
Γιατί να σκεφτούμε όλοι ακριβώς το ίδιο πράγμα; Ίσως γιατί δεν μας φαίνεται τίποτα παράλογο πλέον.
Βοηθοί αγάπης και εκπρόσωποι του μίσους
Το οφείλω στους όρκους αγάπης που έχουν δώσει στα παιδιά τους, απέναντι στο μίσος που σε κύματα λαμβάνουν ακόμη κι από τύπους που κατ’ επάγγελμα επικαλούνται μια θρησκεία αγάπης.
Εθνικισμός: Το καταφύγιο του απατεώνα ή του ηλίθιου – Διάλεξε τι θες να είσαι
Αλήθεια όμως, αγαπάνε οι εθνικιστές και οι (μ)πατριώτες την Ελλάδα τόσο πολύ;
Ακόμα μία
Ποιες είναι οι γυναίκες που συνεχίζουν να πεθαίνουν έτσι; Αυτές που δεν έχουν φωνή, αυτές που η κοινωνία τους επιτρέπει να σβήνουν από τη ζωή.
Habemus: Πρώτος Πρόεδρος Ελληνικής Ολιγαρχίας
Από Εγγυητής της Δημοκρατίας σε εγγυητή της Νέας Δημοκρατίας