Ο Κ. Μητσοτάκης, όταν είχε πει ότι η Ελλάδα είναι πρότυπο για την Ευρώπη, φαίνεται πως είχε δίκιο. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ελλάδας, κάθε χώρα, αργά αλλά σταθερά, θα ξεπουλιέται σε βαθιές τσέπες με κανόνια πανέτοιμα για το κρέας των χαμηλών στρωμάτων. Δε νοείται να θεωρούμε απλή σύμπτωση τη λίστα των σιδηροδρομικών «δυστυχημάτων», που κάθε μέρα μακραίνει επικίνδυνα στην Ευρώπη.
Όταν το κράτος έχει κοντέψει να σε σκοτώσει με τις «ασφαλείς του μεταφορές», αρχίζεις να βλέπεις και να μυρίζεις παντού το θάνατο. Σήμερα, και φοβάμαι πως μιλάω εκ μέρους κι άλλων επιζώντων εκτός από μένα, ο θάνατος που αντικρύσαμε στην Ισπανία ήταν πολύ πιο κοντά στις αναμνήσεις μας. Παρακολουθούμε μαζί την υπόθεση και, κάποιοι από εμάς, οι πιο αποφασισμένοι να χάσουν τα λογικά τους μια και καλή, αποφασίζουν να κάνουν zoom in στις λεπτομέρειες της υπόθεσης.
Νομίζω δε χρειάζεται και πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι οι ομοιότητες είναι τραγικές, εκτός απο ανατριχιαστικές. Ας το πάρουμε από την αρχή.
Ο ισπανικός σιδηρόδρομος λειτουργεί υπό την αιγίδα της ADIF (Administrador de Infraestructuras Ferroviarias), μιας δημόσιας εταιρίας, που λογοδοτεί στο ισπανικό Δημόσιο. Αυτός ο διακανονισμός, προήλθε κατόπιν εντολής (ή οδηγίας, για τους πιο μετριοπαθείς) της Ευρώπης, στο πλαίσιο της απορρύθμισης των Ευρωπαϊκών σιδηροδρόμων. Να θυμίσω την έννοια της λέξης, μπας και καταλάβουν όλοι επιτέλους πόσο ύπουλα συνδέονται όλα μεταξύ τους. Απορρύθμιση είναι η διαδικασία «μείωσης της γραφειοκρατίας», ούτως ώστε να «καταπολεμηθούν τα κρατικά μονοπώλια» με την είσοδο ιδιωτικών εταιριών στο παιχνίδι. Μπορούμε να πούμε ότι μας θυμίζει την ελληνική πραγματικότητα; Φυσικά.
Οπότε, μετά την ανάληψη ευθυνών από την ADIF, στον ισπανικό σιδηρόδρομο κυκλοφορούν καθημερινά τα τρένα τεσσάρων εταιριών, εκ των οποίων οι τρεις είναι ιδιωτικές. Μπορούμε να πούμε ότι μας θυμίζει την ελληνική πραγματικότητα; Φυσικά. Βέβαια, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, στην Ισπανία των 16000 (ναι, χιλιάδων) χιλιομέτρων σιδηροδρομικού δικτύου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στέκει η προσπάθεια να αναχαιτιστεί η πιθανότητα ενός κρατικού μονοπωλίου.
Μια γρήγορη ματιά στα -φουσκωμένα- δεδομένα του ελληνικού σιδηρόδρομου, δείχνει ότι από τα 2300 χιλιόμετρα του δικτύου χρησιμοποιούνται στην καλύτερη τα 1600. Μια σημαντική σημείωση εδώ: Τα νούμερα αυτά είναι τα πιο «αισιόδοξα» που βρήκα. Δηλαδή νούμερα που λαμβάνουν υπόψην ακόμα και γραμμές χωρίς τακτικά ή και καθόλου δρομολόγια. Αλλά δε θα κολλήσω στις λεπτομέρειες. Σε μια χώρα με μια κύρια σιδηροδρομική αρτηρία και μερικά παρακλάδια, ποιο μονοπώλιο θα καταπολεμούσαμε; Αυτό που επέβαλε η Hellenic Train πλέον; Η εταιρία που, τρία χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, λειτουργεί με το ίδιο προσωπικό (αν όχι λιγότερο) και τα ίδια δρομολόγια με αυτά που ξεκίνησε ένα μήνα μετά τη σύγκρουση; Που έκανε τη «μετάβαση στην κανονική λειτουργία» μια καθημερινότητα; Σταματάμε όμως, γιατί δε βρίσκεται εδώ το θέμα μας.
Στο υπόλοιπο της κουβέντας μας θα ασχοληθούμε με δύο ισπανικές εταιρίες· τη Renfe, την εταιρία δημοσίου δικαίου, και μια από τις ιδιωτικές, την Iryo. Το τρένο της Iryo εκτροχιάστηκε, σύρθηκε, μπήκε στην διπλανή γραμμή, όπου και συγκρούστηκε με τρένο της Renfe, που ακολουθούσε την αντίθετη πορεία.
Το πλειοψηφικό πακέτο, 51% κιόλας, της Iryo το κατέχει η Ferrovie dello Stato Italiane. Για να φρεσκάρω τη μνήμη σου, είναι η μητρική εταιρία της Hellenic Train. Η ίδια η Ferrovie dello Stato Italiane είναι από αυτά τα μπασταρδέματα εταιριών, που στη θεωρία είναι δημόσιες (του ιταλικού Δημοσίου συγκεκριμένα), αλλά ως δημόσιες εταιρίες κατέχουν επίσης τη μισή Ευρώπη. Και οι ομοιότητες αρχίζουν να στοιβάζονται. Και η στοίβα τους αρχίζει να βρωμάει κέρδος και φιλελευθερισμό.
Τώρα θα βάλουμε μαζί το κερασάκι στην τούρτα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Non Papers, οι σιδηροδρομικοί είχαν, επανειλημμένα, δηλώσει στην ADIF πως η έλλειψη τόσο προσωπικού όσο και συντήρησης, ήταν θέμα χρόνου να κοστίσει ανθρώπινες ζωές.
«…είχε προειδοποιήσει την ADIF ήδη από τον περασμένο Αύγουστο για σοβαρή φθορά στις σιδηροδρομικές γραμμέςυψηλής ταχύτητας, συμπεριλαμβανομένης της γραμμήςόπου συγκρούστηκαν τα δύο τρένα… Στο έγγραφο γίνεται λόγος για λακκούβες, ανωμαλίες και φθορές στις γραμμές, καθώς και για ανισορροπίες στα εναέρια καλώδια ηλεκτροδότησης».
Οι μηχανοδηγοί σημείωναν ότι αυτά τα προβλήματα προκαλούσαν συχνές βλάβες και ακινητοποιήσεις τρένων, θέτοντας σε σοβαρό κίνδυνο την ασφάλεια των επιβατών.
Μπορούμε να πούμε ότι μας θυμίζει την ελληνική πραγματικότητα; Φυσικά.
Μπορούμε να κάνουμε τα στραβά μάτια πλέον; Φυσικά.
Θα το μετανιώσουμε οικτρά; Φυσικά.
Έχω ξαναπεί ότι στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη των «ελεύθερων αγορών» που «αυτορρυθμίζονται», οι θάνατοι είναι διαχειριστικά έξοδα. Οι ανάγκες οκτώ δισεκατομμυρίων ανθρώπων, πλην μερικών χιλιάδων, έχουν γίνει μια παιδική χαρά πλειστηριασμών που εκτείνεται από τη μια άκρη της Γης μέχρι την άλλη.
Ο Κ. Μητσοτάκης, όταν είχε πει ότι η Ελλάδα είναι πρότυπο για την Ευρώπη, φαίνεται πως είχε δίκιο. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ελλάδας, κάθε χώρα, αργά αλλά σταθερά, θα ξεπουλιέται σε βαθιές τσέπες με κανόνια πανέτοιμα για το κρέας των χαμηλών στρωμάτων. Δε νοείται να θεωρούμε απλή σύμπτωση τη λίστα των σιδηροδρομικών «δυστυχημάτων», που κάθε μέρα μακραίνει επικίνδυνα στην Ευρώπη.
Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, ούτε εν δυνάμει θύματα κρατικών εγκλημάτων. Δεν υπάρχει τίποτα στραβό με το «σύστημα». Το «σύστημα» δουλεύει καλύτερα από ποτέ. Δολοφονεί κολυμπώντας στο χρήμα. Το σύστημα θέλει ξήλωμα, όχι διορθώσεις.
Κλείνοντας, το ίδιο το πλεονέκτημα της παγκοσμιοποίησης, θα είναι και ο θάνατός της. Τα προβλήματα εξαπλώνονται σαν ιός. Την ίδια στιγμή, οι λύσεις απλώνονται σαν κραυγή ιερού πολέμου, ακολουθώντας την ίδια πορεία με τα προβλήματα. Μία σπίθα, σε μια γωνιά του κόσμου που τώρα πενθεί για τους ίδιους λόγους που πενθούμε ακόμα εμείς, θα βάλει φωτιά στη βρωμερή παγκόσμια αλυσίδα. Σημασία δεν έχει που θα γίνει η αρχή, γιατί το τέλος θα είναι το ίδιο.
Αυτές οι μέρες είναι για την Ισπανία.
Οι επόμενες θα είναι για τα Τέμπη.
Από έναν επιζώντα του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών, προς τον κόσμο.
Διαβάστε επίσης:
Άμβλωση: Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε διαβούλευση
