Δεν είμαι και δε θέλω να είμαι ο Αντώνης από τα Τέμπη. Ούτε ο Αντώνης που μετανάστευσε. Ούτε ο Αντώνης που πείνασε. Ούτε ο Αντώνης που, ξέρω ‘γω, έγινε μηχανικός. Είμαι ο Αντώνης που δε γουστάρει έναν κόσμο που βαστάζεται στις πλάτες όσων πονάνε. Και θέλω η ιστορία να με βρίσκει πάντα μαζί τους, είτε βγήκαν από τρένο, είτε από βάρκα, είτε μέσα από τις φωτιές ή τις πλημμύρες στα σπίτια τους, είτε από εξώσεις ή εθνοκαθάρσεις. Για όλες τις χειραψίες και τις αγκαλιές στους δρόμους που περικυκλώνουν τα ΜΑΤ.
Η Ελλάδα, θα το ξαναπώ, δεν έχει ανάγκη από Μεσσία, ούτε ο κ. Τσίπρας μπορεί να εμφανιστεί ως τέτοιος.
Το αίτημα για δικαιοσύνη, για μια δικαιοσύνη που θα έπρεπε να είναι αυτόνομη και αυτονόητη, μας θυμίζει ότι η πλειοψηφία του κόσμου δεν ξεχνά, απαιτεί την αλήθεια, διεκδικεί την τιμωρία όλων ανεξαιρέτως των υπευθύνων και τη δικαίωση της μνήμης των θυμάτων…
Η άρνηση της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης στην αίτηση της Μαρίας Καρυστιανού έφερε το καταπληκτικό αποτέλεσμα: Ο Σύλλογος κάλεσε σε πανελλαδικές συγκεντρώσεις αύριο Σάββατο (6/9). Στην Αθήνα, συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στις 19:00 στο Σύνταγμα ενώ στις 19:30 είναι προγραμματισμένο να ξεκινήσει η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην τελετή εγκαινίων της 89ης ΔΕΘ.
Ο ασθενής όχι απλά δε σώζεται. Ο ασθενής πρέπει να βγει από τη μηχανική υποστήριξη και να αποτεφρωθεί. Πρέπει να φύγει, να κάνει χώρο για το νέο κορμί της κοινωνικής δικαιοσύνης, την τίμια ύπαρξη της λαϊκής αλληλεγγύης.
Η υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών μπαίνει στη δεύτερη φάση της. Προχωράει για τη δίκη. Με τον τρόπο που ξεκίνησε. Με μπάζωμα στοιχείων και απόκρυψη της αλήθειας. Και τραγικά πρόσωπα γύρω της, εξουθενωμένα ψυχικά και σωματικά, τους ανθρώπους της, που αγωνίζονται για το αυτονόητο. Δικαιοσύνη.
Όποιος θέλει, συνεχίζει τη ζωή του. Ζωές σαν και τη δική μου, οι συνθήκες τη βάλανε σε παύση. Ας είναι. Τα λέμε στους δρόμους, εκεί που χτυπά η καρδιά της Παλαιστίνης κι όλων των αδικημένων αυτού του κόσμου.
Στην γεμάτη κόσμο πλατεία, συνέβησαν πολλά. Θα ξεκινήσω με εκείνο που σημειολογικά ορίζει όλη τη ζωή μας. Και ας μοιάζει ασύνδετο.
«Κι όμως αδερφέ μου, εμείς θα φτιάξουμε έναν κόσμο πιο ανθρώπινο!».
