Αλληλεγγύη.  Ωραία λέξη. Ωραιότερη η πράξη. Και τους τελευταίους μήνες, μια σειρά συνδέσεων με ανθρώπους που αφιερώνουν τις ζωές τους για να συμβαίνει, μας έδωσαν το σπαρακτικά δύσκολο, λίγο φως στο μαύρο σκοτάδι του κόσμου.

Στις 7 Αυγούστου στην πλατεία Ανδρούτσου στη Πρέβεζα στο πλαίσιο του 15ου Αντιρατσιστικό φεστιβάλ της πόλης έγινε η τρίτη προβολή -εκτός Αθήνας- του ντοκιμαντέρ μας «Τέμπη: the untold story». Είχε προηγηθεί η προβολή του στην Κοζάνη με την Άρσις και στην Καλαμάτα με την αντιφασιστική κίνηση.

Στη γεμάτη κόσμο πλατεία, συνέβησαν πολλά. Θα ξεκινήσω με εκείνο που σημειολογικά ορίζει όλη τη ζωή μας. Και ας μοιάζει ασύνδετο.

Στο μικρόφωνο μιλάει ο Στάθης Γιακουμής, μέλος της Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας. Εκείνη τη στιγμή λέει το ασύλληπτο, ότι μία μέρα στην παραλία της πόλης υπήρχαν ξεβρασμένοι πρόσφυγες και την επόμενη έλειπαν. Όταν ρωτήθηκε το λιμενικό που πήγαν οι άνθρωποι, τους δόθηκε η απάντηση ότι δεν υπήρξαν ποτέ. Κάθομαι στο πάνελ με την Μαρία Γαλάτη, τον Άρη Σταμάτη, τον Αντώνη Αντωνίου, τον Σοφοκλή Αρχοντάκη και την Χρύσα Καούνη.

Με την άκρη του ματιού μου βλέπω ένα θυμωμένο κορίτσι να έρχεται προς το μέρος μας. Την ακολουθεί ένα επίσης θυμωμένο αγόρι. Το μαυρισμένο κορίτσι κάνει με το χέρι της, την γνωστή πλέον κίνηση τρεις φορές. «Θα σας κόψουμε τα λαρύγγια». Την κοιτάω και ελπίζω να μην τη δουν.

Το κορίτσι έρχεται μπροστά μας και ζητάει το λόγο. Για τη σημαία της Παλαιστίνης, για την εκδήλωση, για τα πάντα. Ο Σοφοκλής, ψύχραιμος της απαντά. O κόσμος αντιδρά. Τους ζητά να φύγουν. Εκείνοι απομακρύνονται έξαλλοι. Και τότε το αγόρι επαναλαμβάνει την κίνηση. Στην κεντρική πλατεία της Πρέβεζας, στην χώρα μας, στην ειρηνική εκδήλωση – γιορτή μας. Μάλιστα.

Η ψυχραιμία εξανεμίζεται. Ωστόσο η γιορτή δεν χαλάει. Τη σώζουν οι ψυχραιμότεροι. Οι ισραηλινοί τουρίστες φεύγουν. Ανέγγιχτοι και ασφαλείς να συνεχίσουν τις διακοπές στη χώρα που θεωρούν – δίκαια- σύμμαχό τους, στη γενοκτονία της Παλαιστίνης.

Μια μαμά που κάνει βόλτα στην πλατεία με το παιδί της, μας απευθύνεται: Μιλάει για ειρήνη και θεωρεί υπεύθυνους εμάς, για τη διατάραξή της. Εκείνους δηλαδή που στην χώρα τους, στην εκδήλωσή τους, πιστεύουν ότι είναι τουλάχιστον εξοργιστικό, να τους απειλούν πολίτες άλλης χώρας, με κόψιμο λαρυγγιών. Της απαντάμε. Και ρωτάμε το διαρκές και αυτονόητο: Υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη;

Τα ισραηλινά τουριστάκια πηγαίνουν στην αστυνομία μας. Ζητούν προστασία και την επόμενη μέρα, τα μαζεύουν και φεύγουν καταγγέλλοντας το γεγονός. Δηλαδή καταγγέλλοντάς μας. Καταγγέλλοντας την ελευθερία των Ελλήνων πολιτών να εκφράζουν την συμπαράστασή τους στον Παλαιστινιακό λαό που σφαγιάζουν. Υπέροχο.

Υπάρχει και υπεροχότερο. Πρόθυμοι συμπατριώτες μας, σφουγκοκωλάριοι των γενοκτόνων, μας καταγγέλλουν στα social διαστρεβλώνοντας -προφανώς-  την αλήθεια. Ζητούν την παρέμβαση του δημάρχου για την ταυτοποίησή μας. Βρίσκω το κινητό τηλέφωνο του δημάρχου, τηλεφωνώ ακατάπαυστα να συστηθώ, δεν το σηκώνει ποτέ. Κρίμα, κύριε Νίκο Γεωργάκο, ήθελα να ρωτήσω αν το κόψιμο λαρυγγιών μας, σας βρίσκει σύμφωνο.

Όταν οι φωνές ενώνονται, το σκοτάδι δεν νικά

Μετά την μικρή αυτή παρένθεση και βλέποντας πλέον παντού ότι η χειρονομία τους καθόλου τυχαία ή μεμονωμένη δεν ήταν, συνεχίζω με την ομορφιά. Εκείνη που κάνει ανθρώπους σαν εμάς, σαν όλους όσους ήρθαν και έκατσαν να μας ακούσουν, σαν όλους όσους ήρθαν από μακριά ή πιο κοντά να γιορτάσουμε μαζί, το δικαίωμα να αντιστεκόμαστε στον θάνατο.

Το δικαίωμα να αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητά τους και να τιμούμε τα όπλα της αντίστασης κάθε λαού, που μέρες σαν τη σημερινή μετράει τα νεκρά παιδιά του από πείνα και διαβάζει ότι η «Τελική Λύση» για εκείνα, για εκείνους και εκείνες, δεν είναι πλέον μια υπερβολή. Μια υπερβολή που έχουμε κατηγορηθεί γιατί την παρομοιάζουμε για την αδιαμφισβήτητα ομοιότητα της με το σχέδιο του Νετανιάχου για την Παλαιστίνη. Είναι  οργανωμένο σχέδιο αφάνισης τόσο σοκαριστικά ταιριαστό με το ολοκαύτωμα, σχέδιο που μπήκε σε εφαρμογή σταδιακά, μεθοδικά, από την κυβέρνηση το Ισραήλ και σήμερα που σας γράφω επικυρώθηκε με απόφασή του.

Η Πρέβεζα ήταν ανάσα

Ανάσα για όλα. Γιατί οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά. Και όταν αυτοί άνθρωποι βρίσκονται μαζί η διαφορά είναι τόσο έντονη, που η ελπίδα ότι ο κόσμος αλλάζει γίνεται πραγματικότητα.

Στις έξοχες φωτογραφίες θα δείτε πώς νιώσαμε στην γιορτή της 7^ης Αυγούστου που διοργάνωσαν οι άνθρωποί μας, του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ.

Εκεί ήμασταν για Untold μαζί με την Μαρία Γαλάτη και τον Σοφοκλή Αρχοντάκη, τον Αντώνη Αντωνίου, πολυτραυματία στο έγκλημα των Τεμπών, τον Άρη Σταμάτη πρώην μηχανοδηγό, την Χρύσα Καούνη δικηγόρο στην υπόθεση της Πύλου και τον Στάθη Γιακουμή μέλος της Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας. Εκεί ήρθαν από τη Λευκάδα ο Δημήτρης Βεργίνης με τη Βενετία Ποσταντζόγλου, από τη Θεσσαλονίκη η Ανδρονίκη Προυσαλίδου και η Ερατώ Αλτοκά με την Βάσω Καλόμαλου από την Καλαμάτα.

Εκεί μας περίμεναν και μας αγκάλιασαν με κάθε τρόπο η Έφη Λιαροκάπη και ο Ντάνος Μηνιάδης, η Καλλιόπη Μιχελάκου, ο Μάριος Πνευματικός, ο Βαγγέλης Νάνος, η Ελπίδα Μαργαρίτη και ο Δημήτρης Τότσος. που έχουν το ωραίοτερο βιβλιωπολείο καφέ που έχω βρεθεί ποτέ*, η Ναταλία Παμπουκίδου, η Νίκη Γεωργίου, η Μυρτώ Μαντούση, η Άννα Γιαννοπούλου και η Κωνσταντίνα Κονταρή.

Τις φωτογραφίες και τα βίντεο φρόντισαν ο Αποστόλης Κουτσιανικούλης και ο Άρης Παυλίδης.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Σιμούν Βιβλιοπωλείο Καφέ (@simoun.books.and.coffee)

*Το βιβλιοπωλείο της Ελπίδα και του Δημήτρη

Διαβάστε επίσης:

Ασφάλεια και σταθερότητα: Το αφήγημα που γίνεται -κάθε χρόνο- στάχτη

Ανοίγει ξενώνας για καρκινοπαθείς και συγγενείς ασθενών στα Προσφυγικά

Σοκ και δέος: Έλα να σου δείξω πώς χτίζεται ο καπιταλισμός της καταστροφής

Πυρήνας Νομιμοποίησης: Η μονάδα δολοφονίας χαρακτήρα του Ισραήλ