Στη συζήτηση πριν από την προβολή, ήταν μαζί μου ο Πάνος Ρούτσι, ο ταξικός ήρωας και πατέρας του δολοφονημένου Ντένις. Το Untold εκπροσωπούσαν οι Σοφοκλής Αρχοντάκης και Μαρία Κεφαλά.
Κάποια κείμενα περιμένουν υπομονετικά στη γωνία τους την κατάλληλη ώρα να γνωρίσουν τον κόσμο. Σήμερα, σε ένα σχολείο της Καλαμαριάς, οι τρεις αυτές λέξεις με κοίταξαν, όπως με κοιτάζουν τόσες και τόσες ομολογίες της συλλογικής μνήμης που γεμίζουν το τσιμέντο της Θεσσαλονίκης μου.
Κι έτσι σηκώθηκα. Σηκώθηκα από τη θέση μου. Σηκώθηκα από το «κι εδώ καλά είναι». Και μαζί σηκώθηκε και το ανάστημα μου. Εξακολουθώ να είμαι το ίδιο μικρός, αλλά καμιά φορά νιώθω μεγάλος. Κι αυτό, δε σου το προσφέρει καμιά βόλεψη.
Δυο τρένα δε τους φτάνανε ούτε για να βρεθούν οι ένοχοι, ούτε όλα όσα λέει ο λογικός νους από την πρώτη μέρα. Κι όμως, βρέθηκε μια σακούλα μέσα στα συντρίμμια. Είναι για να γελάω. Στην αρχή. Ύστερα θυμάμαι τα συντρίμμια που σκαρφάλωσα για να επιβιώσω και το γέλιο μου κόβεται.
Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, εντοπίστηκαν άτομα που φέρονται να κοιμόντουσαν μέσα στο κτίριο, τα οποία προσήχθησαν. Πρόκειται για τρεις άνδρες και δύο γυναίκες
Έχω ένα φίλο, ιδεολόγο, αριστερό, καλό παιδί. Δεν του αρέσει η βία, την καταδικάζει a priori αλλιώς θα γίνουμε όλοι θηρία, λέει.
Αν θες να διαδηλώσεις, κάντο από μακριά. Να φύγετε, να πάτε αλλού να διαδηλώσετε. Σε γνωστούς, όχι αγνώστους.
«Μα δε ζήτησε κανείς περιφρούρηση». Ναι, κι ούτε χρειάζεται να ζητήσει. Στον κόσμο που οραματίζονται αυτοί οι άνθρωποι, η βοήθεια είναι αυτονόητη. Είναι ανιδιοτελής. Δε περιμένουν να ακούσουν ευχαριστώ. Δε τους νοιάζει να γνωρίζεις ποιοι είναι και ποιες είναι. Αυτή η προσφορά βγάζει νόημα, και δίνει νόημα στη ζωή τους.
Για ακόμα μια φορά, χωρίς μάλιστα να υπάρξουν βίαια επεισόδια, φάνηκε πως η προβακατορολογία είναι εδώ και έχει στασίδι στην Αριστερά. Γιατί;