Περνάει, αργά και βασανιστικά, μια από τις χειρότερες βδομάδες της ζωής μου. Και ό,τι κι αν κάνουμε όσοι και όσες μιλάμε, ο κόσμος θέλει να ακούσει κι άλλα. Ο κόσμος θέλει να ακούσει κι άλλους. «Να βγαίνετε να μιλάτε».

Ο κόσμος, λοιπόν, όπως είναι λογικό, αδυνατεί να καταλάβει, τι σημαίνει να είσαι επιζών. Τι σημαίνει να κουβαλάς στις πλάτες σου τεκμήρια της πιο σκοτεινής και απάνθρωπης υπόθεσης που έχει δει η γενιά μας.

Τι σημαίνει το κράτος και οι φονιάδες των διπλανών σου να σε έχουν πεταμένο σε γωνιές της Ελλάδας και του συλλογικού νου.

Τι σημαίνει να σφραγίζει ένας άνθρωπος το βίωμα, τον πανικό, τον πόνο, την οσμή του θανάτου με ένα «ήσουν τυχερός στην ατυχία σου». Να ψάχνεις να σώσεις την ψυχή σου, να μοιραστείς το φορτίο για να μη σε λυγίσει, να βρεις στον πλησίον όση βοήθεια δε σου έχουν δώσει οι «από πάνω», και να σε βαφτίζουν «τυχερό».

Με τι κουράγιο να βγει ένας παραλίγο νεκρός -σωματικά, γιατί ψυχικά τον έχουν ήδη σκοτώσει-, να μιλήσει; Πώς να αντέξει τις επιθέσεις των σκατόψυχων που θέλουν πάσει θυσία οι δολοφόνοι των αδερφών μας να μείνουν στους θρόνους τους;

Θα σου μιλήσω εγώ για τους επιζώντες και τις επιζώσες.

Θα σου μιλήσω εγώ για τους ανθρώπους, που γύρισαν σπίτι τους, αλλά οι ψυχές τους είναι αιχμάλωτες, μέσα σε μερικά μέτρα του σιδηροδρομικού δικτύου.

Μακάρι να τους είχα γνωρίσει όλους και όλες. Μακάρι να είχα να πω μια κουβέντα και για τον τελευταίο επιβάτη της περιφερόμενης κάσας της Hellenic Train.

Να μιλήσω για την Υ. Την διπλανή μου. Τη δύναμη της, που χρειάζεται να την ταΐσει μοναξιά για να την αναπληρώσει. Μοναξιά γεμάτη από την ομορφιά και τη χαρά που κρύβει τις μπερδεμένες σκέψεις της για τον κόσμο.

Να μιλήσω για τη Β. Τον τρόπο που στρίβει στραβά το τσιγάρο, το τσιγάρο που κανένας γιατρός δε μπόρεσε να της κόψει. Τις συζητήσεις που κάναμε ανάμεσα σε γύψο, ορούς, και τα πράγματα των γονιών μας που περιμέναν έξω από το θάλαμο, προσπαθώντας να μην κάνουν φασαρία και τους καταλάβουμε.

Να μιλήσω για το Δ. και το Θ. Που θυμάμαι το απλανές βλέμμα τους μέσα στο ασθενοφόρο; Δεν καταλάβαινα πόσο τους αναστάτωνα χαμογελώντας τους, με το πρόσωπο μου γεμάτο αίματα και τα μισά μου δόντια κατεβασμένα.

Να μιλήσω για την Ε. Τις ροκιές που με μαθαίνει και της μαθαίνω. Για το πρωί που βρεθήκαμε από κοντά μέσα στη βροχή και αγκαλιαστήκαμε σα να είχαμε χρόνια να βρεθούμε, σα να ήμασταν φίλοι που είχαμε χαθεί για άκυρους λόγους.

Για την Σ. Που όλα ξεκίνησαν από ένα μήνυμα, μια νομική τυπικότητα, που μας έβγαλε για μια μπύρα, που έγιναν δύο, που έγιναν τρεις. Που θαυμάζω τον τρόπο που μεταμορφώνει τον πόνο στα βιώματά της και τα κάνει όρεξη για ζωή.

Για την Ε. Που κρύβει έναν τόνο δυναμισμό, κάτω από την περιποιημένη της εμφάνιση. Καλλωπίζει την θέληση και το θυμό της με απαλούς τόνους και έξυπνο χιούμορ. Καταλαβαίνει όλες τις ηλίθιες αναφορές μου.

Για την Α. Αυτό το χείμαρρο ενέργειας, θετικής σκέψης και αισιοδοξίας. Που τη νιώθω πολύ τρυφερή γι’ αυτό τον κόσμο. Του τα δίνει όλα, και δεν αντέχει που ο κόσμος καμιά φορά δε δίνει τίποτα. Κι ακόμα κι έτσι, μαζεύει φόρα και την έχουμε ξανά μαζί μας στην επιφάνεια, φορά με τη φορά.

Να μιλήσω εγώ για τον Ν; Πόσο περήφανος νιώθω για τον Ν. Τάισε την άρνηση του για το συμβάν με θυμό και περιέργεια, η θεραπεία τον μεταμορφώνει, από ένα θυμωμένο αγόρι σε έναν συναισθηματικό άντρα, με βάθος ατέλειωτο.

Να μιλήσω για την Κ. Το μυαλό της, το πολιτικό, το ανθρώπινο, το κοινωνικό, τόσο έτοιμο να δώσει αγάπη, να καταλάβει, να συναισθανθεί. Την απεριόριστη εμπιστοσύνη που της έχω, λες και την έχω μέντορα. Πόσο τυφλά ορμάω με το που μου πει ότι συμφωνεί. Την άγρια ομορφιά της παρουσίας της.

Για τον Α. Τι απαλός άνθρωπος. Τι βάλσαμο ο λόγος και ο τρόπος του. Πόσο όμορφα ελίσσεται ανάμεσα στα ζόρια του μυαλού του, των ονείρων που έχει για την κοινωνία, για τους ανθρώπους, για τον εαυτό του.

Θα μιλήσω για την Μ. Πόσο γλυκιά είναι. Πόση κατανόηση έχει. Πόσες φορές έχει σκύψει το κεφάλι πάνω από μένα, που με το θυμό που βράζει μέσα μου δε γίνομαι κατανοητός. Εκείνη το καταλαβαίνει. Κατεβάζει τη μάσκα μου.

Για τη Δ. Που δεν έχει μπορέσει τίποτα και κανένας να σβήσει το χαμόγελό της. Ο αέρας που φέρνει στις συναντήσεις μας είναι δροσιά, είναι ξένος μέσα στο σκοτάδι με το οποίο καμιά φορά περιβάλλουμε τις συζητήσεις μας.

Για την Ε. Που ξέρει και καταλαβαίνει τόσα, αλλά δεν το ξέρει κανείς. Που μας έχει φάει στο δρόμο το κρύο, ο αέρας, η βροχή. Πότε για τα Τέμπη, πότε για να γνωριστούμε ακόμα περισσότερο. Που θέλει ό,τι γράφω να το διαβάζει. Που με ευχαριστεί που προσπαθώ να μιλήσω εκ μέρους της.

Για τον Κ. Που νομίζεις ότι πατάει σε έναν δικό του κόσμο, όμως γρήγορα καταλαβαίνεις ότι έχει διαλέξει να ζει σε μια διάσταση όπου τα γνωρίζει όλα, ξέρει πως θα τα αντιμετωπίσει, αλλά τίποτα δε θα χαλάσει το σύντομο ταξίδι του στον κόσμο. Ούτε ο παραλίγο θάνατός του.

Να μιλήσω για τη Μ. Που προσπαθεί να ισορροπήσει τη δική της ζωή, κι άλλη μια ζωή που έχει στην αγκαλιά της. Που θέλει να δει έναν καλύτερο κόσμο για εκείνη και όσους αγαπάει. Και τον ψάχνει με όσα μέσα της ταιριάζουν, νιώθω πως μ’ αγκαλιάζει κάθε φορά που βλέπω μήνυμά της.

Τον Α. Μια φιγούρα ρεμπέτικη, στην πολιτική και στη ζωή του. Που με τον τρόπο που προφέρει τα λόγια του, δεν υπάρχει περιθώριο παρεξήγησης, δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Είναι στακάτος, ειλικρινής, σαν το παρουσιαστικό του.

Ακόμα και για όσους και όσες δε νομίζω ότι γνωρίζω καλά.

Για τον Δ. και τον Κ. Που δείχνουν μπερδεμένοι, μα πονάνε πολύ. Που τις στιγμές που οι σκέψεις τους μπαίνουν σε τάξη, ο λόγος τους είναι αφοπλιστικός. Ο πόνος τους τρυπάει τις σκληρές πέτσες της κοινωνίας και τις οθόνες της αδιαφορίας.

Τη Β. Που πονάει και ο θυμός της βράζει σαν καζάνι σε μια φωτιά που ξεχάστηκε. Που επιμένει. Που είναι εκεί.

Τον Β. Με οργή που σε παραλύει, μα σε γεμίζει κατανόηση. Γιατί βλέπεις κάποια χαραμάδα του πόνου σου μέσα του.

Για όλους εκείνους και εκείνες που σφίξαμε τα χέρια και αγκαλιαστήκαμε κάπου στο δρόμο, κι ύστερα οι ζωές μας ακολούθησαν ξανά αντίθετες τροχιές. Που στα ίδια μέρη θα ξανασυναντηθούμε.

Στα Τέμπη. Στο νεκροταφείο των αδερφών μας. Στο νεκροταφείο των ψυχών μας.

Στο δρόμο. Εκεί που κοιμάται το δίκιο, και περιμένει τις κραυγές μας να το ξυπνήσουν.

Για όλους τους λόγους του κόσμου.

Για τα αγόρια και τα κορίτσια που γνώρισα. Για τα αγόρια και τα κορίτσια που δε μπόρεσα ποτέ να γνωρίσω.

3 χρόνια μιλάω για τα αποκαΐδια των Τεμπών. Μέχρι να πεθάνω, θέλω να μιλάω για τα μπουμπούκια του τρένου, που ανθίζουν στο τσιμέντο και την κάπνα, στα οποία προσπάθησαν να μας βουλιάξουν, χωρίς να γνωρίζουν πόση δύναμη έχει η ζωή που κόντεψε να σβήσει και λαμπάδιασε με μανία και λυσσάει για λίγο ακόμα αέρα. Μαζί σας. Μαζί σας μέχρι να καταρρεύσω. Μέχρι να ξεμείνω από ενέργεια κι αντοχές.

3 χρόνια δε ξεχνάω. 3 χρόνια δε συγχωρώ.

Από έναν επιζώντα, που σήμερα θέλει να αγκαλιάσει όλους τους επιζώντες.

Φωτογραφία: ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ/EUROKINISSI

Διαβάστε επίσης:

«Μετά από 3 χρόνια, κανείς δεν μπορεί να συνηθίσει»

Θοδωρής Ελευθεριάδης: «Δικάζεται το κατηγορητήριο, όχι η αλήθεια»

Απόψε θέλω να κάνω κακό