Τρία χρόνια μαζί τους, με κάθε τρόπο που είχαμε, με κάθε προσπάθεια να μην ξεχάσουμε ποτέ πως μας εμπιστεύτηκαν, μας μίλησαν, μας έβαλαν στις ζωές τους και στα σπίτια τους. Να μην ξεχάσουμε ποτέ, το ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι εκείνοι. Εμείς εθελοντές, σε μια τρομακτική ιστορία εκείνοι όμηροί της. Όταν πριν τρία -σχεδόν- χρόνια αποφασίσαμε να μπούμε στην υπόθεση των Τεμπών, δεν είχαμε ιδέα τι θα ακολουθούσε. Η ανάγκη να μην μείνει ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία, να μην μείνουν μόνοι οι άνθρωποι, που άθελα τους έγιναν το κέντρο μια ασύλληπτης υπόθεσης, και η δημοσιογραφική ευθύνη της δημοσίευσης ως αρχή της Δικαιοσύνης, μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα.

Η κανονικότητα που μας επιβλήθηκε

Έτσι πέρασαν εκατοντάδες ημέρες από εκείνη που στον σταθμό Λαρίσης άκουσα την αναγγελία του δρομολογίου για Θεσσαλονίκη. Είκοσι δύο μέρες μετά το τρομερό συμβάν, λίγες μέρες μετά το μπάζωμά του, η αναίσχυντη εξουσία έδωσε την εντολή για επαναφορά στην κανονικότητα. Και έτσι στις αρχές του Δεκέμβρη του 2023 η πλήρης λειτουργία της κύριας γραμμής Αθήνας – Θεσσαλονίκης με υποτίθεται νέα συστήματα σηματοδότησης. επανήλθε.

Το ταξίδι που έγινε όρκος

Στις 18 εκείνου του Δεκέμβρη μπήκα στο τρένο, έκανα το δρομολόγιο. Και έφτασα στη Θεσσαλονίκη. Τότε, μετά τη συνάντηση με την Σμαρώ και τον Αντώνη, ορκίστηκα πως με ό,τι τρόπο μπορώ, με όσα μέσα έχω, θα μάχομαι για εκείνους που δεν έφτασαν, για εκείνους που βγήκαν ζωντανοί-νεκροί από τα συντρίμμια και για όλους όσους έμειναν πίσω.

Ακολούθησαν πολλά ταξίδια, πολλές συζητήσεις, αμέτρητη καταγραφή, ατελείωτες ώρες παρακολούθησης της ιστορίας. Αυτά τα τρία χρόνια, μπήκα στις ζωές τους και εκείνοι στη δική μου. Με κάποιους, αυτό συνέβη, παραπάνω. Και βρέθηκα με νέα οικογένεια. Ανθρώπους που χαίρομαι, όσο λυπάμαι, που συνάντησα.

Στο διάστημα αυτό, στην προσπάθεια αυτή, δεν ήμουν μόνη. Οι Μαρίες πάντα εκεί, πάντα μαζί, πάντα βράχοι. Και η ομάδα μας, ο Δημήτρης, ο Ηλίας, ο Σοφοκλής, ο Σπύρος, ο Ματθαίος, πάντα παρόντες, πάντα πρόθυμοι για κάθε συμμετοχή και βοήθεια. Το Untold έβαλε πλάτη, σε όλα και για όλα. Τα Τέμπη για τους ανθρώπους του Μέσου μας έγινε προσωπική υπόθεση. Δεν ξεκίνησε έτσι. Έγινε σταδιακά. Το δίωρο αποτέλεσμα έχει ταύτιση και αγάπη. Θυμό και αγωνία. Λύπη και απογοήτευση. Έχει ταξίδια με το τρένο. Έχει εφιάλτες. Έχει βουτιές στον βυθό και αναπνοές στην επιφάνεια. Και έχει τη θέση μας. Το αποτέλεσμα των ερευνών μας. Η μόνη κόκκινη γραμμή του, είναι ο σεβασμός στους συγγενείς των θυμάτων και στους επιζώντες του κρατικού εγκλήματος. Σε όλους. Απόλυτα, κάθετα και αδιαπραγμάτευτα. Και την υπόσχεση ότι δεν θα τους αφήσουμε ποτέ.

Το ντοκιμαντέρ βγήκε στον δρόμο

Και έτσι τον Ιούνιο του 2025 στις 14 το ντοκιμαντέρ «Τέμπη: the untold story» έκανε τη δημοσιογραφική του πρεμιέρα στον Μικρόκοσμο. Εκεί ήταν ο Θοδωρής (Ελευθεριάδης), ο Αντώνης (Ψαρόπουλος), ο Δημήτρης (Μπέζας), η Μαρία (Ντόλκα) και ο Ηλίας (Παπαγγελής). Την επόμενη μέρα, 15/6, στο Κ*ΒΟΞ στην επίσημη πρεμιέρα του, ήταν μαζί μας πάλι η Μαρία, ο Ηλίας και ο Θοδωρής.

Η πρώτη προβολή του εκτός Αθήνας έγινε στις 20/6 στην Κοζάνη, εκεί ήταν η Σμαρώ (Οικού) και η Ρούλα (Τζοβάρα). Μετά στις 19/7 στην Καλαμάτα, στις 7/8 στην Πρέβεζα με τον Αντώνη (Αντωνίου), και στις 4/10 στο Χαϊδάρι με τον Θοδωρή (Ελευθεριάδη) και στο τηλέφωνο τον Πάνο (Ρούτσι) από το Σύνταγμα, λίγες μέρες πριν λήξει με νίκη την απεργία πείνας του. Στις 11/10 στην Λαμία με τον Αντώνη (Αντωνίου) και τον Πάνο (Ρούτσι) στο τηλέφωνο, στις 19/10 στη Δάφνη με τον Πάνο Ρούτσι, μαζί του και στις 29/11 στα Εξάρχεια και μαζί του και στις 17/1 στην Ξάνθη.

Μαζί μας σε κάθε προβολή σε κάθε πόλη, άνθρωποι που μας πλαισίωσαν ως ομιλητές, οργάνωσαν τις προβολές μας, φιλοξένησαν εμάς και το ντοκιμαντέρ, πολύτιμοι σύμμαχοι σε αυτή τη μάχη. Δεκάδες και πολύτιμοι. Και εμείς μαζί με όλους τους συγγενείς, μαζί με όλους τους επιζώντες, μαζί με όλους τους φίλους τους, τους αγαπημένους τους. Μαζί.

Με κέντρο μας, από την πρώτη μέρα και μέχρι την τελευταία, τη δικαίωση. Τη δικαίωση τους. Τη δικαίωση μιας ολόκληρης κοινωνίας και των ανθρώπων της που ζουν κάτω από εκείνη την εξουσία, που τους θέλει μικρές παράπλευρες απώλειες στα κέρδη της. Κέρδη της βουτηγμένα στο αίμα της. Στο αίμα μας.

Μια ανάσα πριν τη δίκη

Έτσι βρεθήκαμε μια ανάσα πριν ξεκινήσει η δίκη πια, να ταξιδεύουμε σε όλη την Ελλάδα. Να μετράμε χιλιόμετρα με ιστορίες και δάκρυα, να συναντάμε ανθρώπους που μιλάμε την ίδια γλώσσα, να μοιραζόμαστε την ελπίδα ότι δεν μπορεί, θα τα καταφέρουμε. Κάποτε, όποιοι, με όποιο τρόπο. Αρκεί μέχρι τότε να μπορούμε να λέμε ότι τα βάλαμε με το θηρίο και δώσαμε μια αξιοπρεπή μάχη. Για να έχουμε το δικαίωμα να λέμε ότι είμαστε άνθρωποι.

Υ.γ Επόμενες στάσεις 5/2 Λάρισα, 14/2 Τρίκαλα, 21/2 Θεσσαλονίκη και μέσα στον Μάρτιο, Κομοτηνή και Γιάννενα. Και μετά Αλεξανδρούπολη, Καβάλα, Θάσο και όπου αλλού, θελήσουν και θελήσουμε να ενώσουμε την άγρια επιθυμία μας για Δικαιοσύνη.

Υ.γ 2 Και ακόμα και επειδή εκείνα που θεωρούμε αυτονόητα πρέπει να λέγονται. Μία ακόμη φορά ευχαριστώ στην Μαρία Γαλάτη. Που συνυπογραφούμε το ντοκιμαντέρ. Για εκείνη την μέρα που είπα τι σκεφτόμουν και απάντησε: «Πάμε να το κάνουμε». Και για όλες τις επόμενες, αυτά τα δύο χρόνια, που δεν έκανε πίσω ποτέ. Σε συνθήκες που θα ήταν εμπόδιο, για κάθε άλλον άνθρωπο που ξέρω.

Φωτό: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

Δημήτρης Αποστολάκης: «Αν μια παράσταση δεν είναι τελετουργία, τότε είναι μια επιτηδευμένη ψευτιά, μια πορνική συναλλαγή, μια τοξική σχέση» (συνέντευξη + review)

Στην Ξάνθη με τον Πάνο Ρούτσι – Όσο αντέχουν, αντέχουμε

Βιολάντα: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

The Untold, για ό,τι δεν σου λένε και ό,τι δεν σου δείχνουν