Η νίκη του Ρουβίκωνα είναι μια πολιτική νίκη. Μια νίκη απέναντι στο κράτος που 2,5 χρόνια -πια- συνεχίζει να μπαζώνει. Την αλήθεια.
Τα δημοσιεύματα έχουν γεμίσει όλα τα χθεσινά Μέσα. «Ρουβίκωνας-Hellenic Train: Αθώοι οι 25». Η δίκη της συλλογικότητας που έγινε η φωνή της κοινωνίας και ανέμισε τη λέξη έγκλημα στην ταράτσα της εταιρείας, δεν είναι κάτι απλό. Πόσο μάλλον η νίκη της.
Στις 28 Φλεβάρη 2025, την ημέρα της γενικής απεργίας και της τεράστιας διαδήλωσης στην Αθήνα, τα δύο πανό που γράφουν ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ και ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ κρεμιούνται στο κτίριο της Hellenic Train. Το ποτάμι του κόσμου που κατευθύνεται προς το Σύνταγμα, υψώνει το βλέμμα του. Ο ήχος από τα χειροκροτήματα φθάνει στον ουρανό. Μαζί με τον μαύρο καπνό από τα χέρια των 25 ανθρώπων που είναι στην ταράτσα του κτιρίου.
Ο Ρουβίκωνας βγάζει ανακοίνωση, το βίντεο κάνει το γύρο του κόσμου. Πώς ανέβηκαν στη ταράτσα τα 25 μέλη του;
Ο Γιώργος Καλαϊτζίδης -χθες- λέει από τη θέση του κατηγορούμενου στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας, μιλώντας εκ μέρους και των 25, όπως η συλλογικότητα αποφάσισε: «Θα σας πω ακριβώς πώς και τι έγινε». Και ξετυλίγει την ιστορία της δράσης που θα συνοδεύει για πάντα την ιστορία του εγκλήματος των Τεμπών. «Να ξεκινήσουμε με το πώς οργανώθηκε η δράση. Ήταν απόφαση της συνέλευσης, μια συμβολική πράξη διαμαρτυρίας στη μνήμη των 57 ανθρώπων. Αποφασίσαμε τη μέρα της απεργίας να κάνουμε μια συμβολική δράση διαμαρτυρίας».
«Στην ερώτηση “γιατί πήγατε στη Hellenic Train”, η απάντηση είναι “που να πάμε”; Η συγκεκριμένη λαομίσητη εταιρεία πήρε για ένα κομμάτι ψωμί τα τρένα στην Ελλάδα, μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα και δεν έκανε, άρα πάμε σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι».
Και ενώ έχουν γίνει όλα αυτά μας κάνουν μήνυση. Είναι φοβερό ότι δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να πει “ρε παιδιά είναι καλή ιδέα να κάνουμε μήνυση;”. Απορώ με αυτό. Όχι για το αν είναι καλοί άνθρωποι, αλλά για το ότι δεν βρέθηκε ένας έξυπνος. (…) Για να μην έχουμε μπελάδες, πήραμε φωτοβολίδες από πολυκατάστημα παιδικών παιχνιδιών για να μην έχουμε κατηγορία για παράνομες φωτοβολίδες, αλλά τελικά την έχουμε.
Όταν μας κατέβασαν στο κτίριο δεν υπήρχε ψυχή. Διαταράχθηκε η ειρήνη ενός κτιρίου που ήταν άδειο. Διαταράχθηκε ο πρόεδρος της Hellenic Train…Πέραν από το ότι δεν μπήκαμε στο κτίριο… ο σκοπός της οργάνωσης είναι η δικαίωση των 57 νεκρών. Θα το πάμε μέχρι τέλους. Και ας μπούμε φυλακή. Ότι και να γίνει θα ζητάμε τη δικαίωση των 57».
Πριν από την πολιτική απολογία του, κατέθεσαν οι μάρτυρες υπεράσπισης. Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, η Μαρία Ντόλκα και η Κατερίνα Βουτσινά. Και εδώ θα σταθώ.
Γιατί οι τρεις μάρτυρες του Ρουβίκωνα είναι συγγενείς θυμάτων. Στα Τέμπη δολοφονήθηκαν η μητέρα του, η κόρη της και ο αδελφός της. Και αυτός ο συσχετισμός κάνει τη χθεσινή δίκη πολιτική.
Μια νίκη απέναντι στο κράτος που 2,5 χρόνια -πια- συνεχίζει να μπαζώνει. Την αλήθεια. Οι καταθέσεις τους που μπαίνουν και εκείνες στην καταγραφή της σημαντικότερης ιστορίας συγκάλυψης μετά τη μεταπολίτευση κάνουν τον κόσμο στην μικροσκοπική αίθουσα που επιλέχθηκε για τη δίκη -γιατί άραγε;- να σπαράζει.
Τα παιδιά με τα μαύρα, οι άνθρωποι των Τεμπών με τα μαύρα. Και απέναντι η Αστυνομία και η Έδρα. Άνθρωποι από άλλους κόσμους. Κι όμως χθες παράξενα και ευχάριστα, ίδιοι.
«Αποφασίσαμε να μιλήσω εγώ για να μην καταχραστούμε τον χρόνο σας. 25x10 λεπτά θα ήταν πολύ», λέει ο Γιώργος Καλαϊτζίδης για να πάρει την απάντηση της προέδρου: «Έχετε όσο χρόνο χρειάζεστε».
Λίγο πριν συνοδεύοντας την Μαρία και την Κατερίνα εξηγώ στον αστυνομικό στην πόρτα που δεν αφήνει κανέναν να μπει -λόγω χώρου-: «Είναι συγγενείς θυμάτων». Η πόρτα ανοίγει και η έδρα δέχεται αμέσως μετά, να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης.
«Η δίκη είναι «προσβλητική για τους συγγενείς μας» ξεκινά ο Θοδωρής. «Ήμουν στο μνημόσυνο της μητέρας μου στα Τέμπη εκείνη τη μέρα. Είναι προσβολή η μήνυση που έκανε η Hellenic Train στους 25 του Ρουβίκωνα για ένα πανό, ενώ ευθύνονται για τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό πόσων άλλων…για ένα πανό να μπουν φυλακή, όταν οι άλλοι έχουν σκοτώσει 57 και είναι ακόμα έξω».
«Αυτά τα παιδιά τα ευχαριστώ… σαν μάνα ήρθα αυθόρμητα. Ένιωσα πολύ όμορφα όταν είδα το πανό να κρέμεται από την Hellenic Train. Σας ευχαριστώ για την Αναστασία που είναι εκεί πάνω. Να τους αθωώσετε… Η Αναστασία ήταν πανέμορφη, είχε όνειρα και μου τη φάγανε. Η διατάραξη της ειρήνης του δικού μου σπιτιού πήρε μόνο 12 λεπτά. Χιλιάδες ευχαριστώ. Να τους αφήσετε ελεύθερους να λένε την άποψη τους». Η Μαρία μιλάει και όταν τελειώνει η αίθουσα τραντάζεται από το χειροκρότημα. Λίγο αργότερα ζητά να δώσει στην Άννυ Παπαρούσου κάτι. Το πάσο της Αναστασίας Παπαγγελή, της κόρης της, περνάει από χέρι σε χέρι και φτάνει στα χέρια της συνηγόρου υπεράσπισης. Το δείχνει στην έδρα και η Μαρία λέει: «Αυτό πήρα στα χέρια μου από το παιδί μου».
«Δύο χρόνια πολεμάμε για το αυτονόητο, τη δικαιοσύνη. Τα παιδιά μας δεν γυρνάνε. 25 άνθρωποι ανέβηκαν σε ένα κτίριο και έβαλαν ένα πανό που έλεγε δολοφόνοι. Δεν υπήρχαν φθορές, δεν χτύπησαν κανέναν. Ζητώ να τους αφήσετε ελεύθερους για τη μνήμη του αδελφού μου και όλων των άλλων γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέχασαν». Η Κατερίνα τελείωσε λέγοντας: «Ανέβηκαν σε ένα κτίριο χωρίς να πειράξουν άνθρωπο. Τόσοι άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο, αυτοί γιατί να θεωρείται ότι έκαναν κάτι ποινικό κολάσιμο; Εμείς κυνηγάμε τους δολοφόνος. Αφήστε τους ελεύθερους».
Μετά από διακοπή μισής ώρας η εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή των κατηγορουμένων από τη διατάραξη οικιακής ειρήνης γιατί δεν προέκυψε δόλος και από την κατοχή φωτοβολίδων επειδή δεν αποδείχτηκε ποιος τις κατείχε. Ενοχή πρότεινε για το αδίκημα της άρνησης δακτυλοσκόπησης.
Η Άννυ Παπαρρούσου εξήγησε στην αγόρευσή της ότι το καπνογόνο χρησιμοποιήθηκε από την αστυνομία εργαλειακά ως κατηγορία για να περιμένουν μέχρι να κάνει η Hellenic Train μήνυση. Και πριν ζητήσει την απαλλαγή των κατηγορουμένων σημείωσε:
«Δεν υπάρχει δόλος διατάραξης οικιακής ειρήνης γιατί κανείς δεν ήθελε να τη διαταράξει. Πήγαν σε μέρα γενικής απεργίας, ο εκπρόσωπος δεν έκανε καν την κίνηση να τους πει να κατέβουν. Υπάρχει ανάγκη καταφυγής σε παλιές σκέψεις του δικαίου, όπως ότι η πράξη αποτελεί ενάσκηση δικαιώματος πολιτικής διαμαρτυρίας, άρα αίρεται το αξιόποινο της πράξης. Η δικαιοσύνη πρέπει να υπολογίζει αυτό που θεωρείται κοινωνικά δίκαιο. Όταν οι συγγενείς λένε “δεν μπορώ να διανοηθώ ότι αυτό γίνεται για μια εταιρία που ελέγχεται ποινικά αλλά έχει καταδικαστεί στην συνείδηση του λαού”…»
Η πρόεδρος κήρυξε αθώους τους κατηγορούμενους για τη διατάραξη κοινωνικής ειρήνης και για τις φωτοβολίδες και ένοχους όσους είχαν την επιπλέον κατηγορία της άρνησης δακτυλοσκόπησης. Η εισαγγελέας πρότεινε ποινή φυλάκισης ενός μήνα όμως, προκειμένου να μπορεί να ασκήσει έφεση στο αποτέλεσμα, η υπεράσπιση ζήτησε την ελάχιστη εφέσιμη ποινή, δηλαδή έξι μηνών. Το δικαστήριο έκανε δεκτό το αίτημα της υπεράσπισης.
H Hellenic Train δεν είχε εκπροσώπηση από δικηγόρο.
Ο υπεύθυνος ασφαλείας του κτιρίου επί της Συγγρού, ο μοναδικός που κατέθεσε από την πλευρά της δέχτηκε την ερώτηση: «Θέλατε να έρθετε εδώ ή σας ανάγκασε η εταιρεία;», είπε: «Δεν θέλω να απαντήσω».
Οι 25 δικάστηκαν -τελικά χθες- καθώς στην πρώτη δίκη οι μάρτυρες της εταιρείας δεν… ήρθαν.
Η συνήγορος υπεράσπισης κατέθεσε πλήθος ψηφισμάτων από σωματεία και φορείς που δήλωναν την συμπαράστασή τους. Η πρόεδρος διάβασε αποσπάσματα και σχολίασε: «Όλοι αναφέρουν την αλληλεγγύη και την συμπαράσταση στα μέλη του Ρουβίκωνα».
Στη δίκη ήμασταν -ακόμα- μάρτυρες υπεράσπισης η υπογράφουσα, η Κική Μπένη, μέλος της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, ο εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, Πάνος Παπανικολάου και ο εκπαιδευτικός Αναστάσιος Καραμάνης με του οποίου την συγκλονιστική παράγραφο κλείνω: «Αν ρωτήστε εκπαιδευτικό πόσα παιδιά έχει θα σας πει τον αριθμό παιδιών της τάξης. Τα παιδιά αυτά που έκαναν μια συμβολική διαμαρτυρία. Είναι στοιχείο δημοκρατίας. Χωρίς να βλάψεις κάποιον, να διαμαρτυρηθείς, δεν είναι κάτι περισσότερο από το καθήκον κάθε πολίτη».
Υ.Γ Η κεντρική φωτογραφία της Μαρίας Γαλάτη είναι το κλικ όλης της ουσίας. Η Ευέλπιδων δονείται από το σύνθημα και η Μαρία Ντόλκα αγκαλιάζει την αλληλεγγύη.
«Το έγκλημα αυτό να ξεχαστεί δεν πρέπει, αυτές οι μέρες είναι για τα Τέμπη»
Με πληροφορίες από: https://omniatv.com/
Διαβάστε επίσης
Μία υπογραφή – Για πολλούς αγώνες
Πόσα ψέματα χρειάζονται τα Τέμπη;
Οι άνθρωποι των Τεμπών: Τους δώσαμε βήμα να ρωτήσουν τον πρωθυπουργό – Θα απαντήσει;
