Ο πατέρας μου με έχει κάνει Ολυμπιακό. Υπάρχει λόγος που δε λέω απλά ότι «είμαι Ολυμπιακός». Γιατί αν «είμαι» μια ομάδα, αυτό συμβαίνει για δυο λόγους. Ο πρώτος και βασικότερος είναι για να τα συζητάω με τον πατέρα μου και ύστερα ο δεύτερος είναι για την καζούρα. Ο τρίτος κάποτε ήταν για να αποκαλούμε «κουρέλα» ο ένας τον άλλον με τον μακαρίτη τον παππού μου.

Εφόσον, λοιπόν, με «έκαναν» και δεν «είμαι» απλά, μου είναι πολύ πιο εύκολο να χαλάσω την ευφορία μιας βραδιάς, όπως αυτή της κατάκτησης οποιουδήποτε ευρωπαϊκού τίτλου. Αρκετό πρόλογο έκανα, ώρα να περάσω στο θέμα μου.

Αφενός ως φτωχός άνθρωπος με σώας τας φρένας και αφετέρου ως επιζώντας του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών, ουδεμία μα ουδεμία συμπάθεια δε τρέφω για το μόρφωμα της ΝΔ. Για να βάλουμε και μια τρίτη παράμετρο, έχω πολλή περισσότερη αξιοπρέπεια απ’ όση έχει ο μέσος άνθρωπος που αποφασίζει να πουλήσει τον εαυτό του, την οικογένειά του και την ψήφο του, ώστε να τον «βολέψει» κάπου το γαλάζιο τσίρκο του πελατιακού πάρτυ.

Τι δεν αντέχω σε αυτό το μπλε θίασο; Πολλά πράγματα. Μα, ειλικρινά, πιο πολύ απ’ όλα, με αηδιάζει η ανάγκη της παράταξης στο σύνολό της, αλλά και των μελών της, να βρίσκονται πάντα στο κάδρο. Τι θέλω να πω μ’ αυτό; Δέστε τις ζώνες σας…

Πλησιάζουμε το επόμενο καλοκαίρι και την επόμενη αντιπυρική περίοδο, που η χώρα αφήνεται στη μοίρα της να καίγεται κι εμείς να πνιγόμαστε στην κάπνα και ύστερα στο καυσαέριο. Πυροσβέστες και εθελοντές βάζουν το σώμα τους μπροστά, μπας και γλιτώσει μια σπιθαμή γης σε αυτόν τον τόπο, μπας και μείνει κάποιο σπίτι άθικτο, μπας και κάποια γιαγιά δε καεί ζωντανή μέσα στο σαλόνι της. Κι όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν παίξει με τη ζωή τους, κάποιο μπλε παιδί έχει το θράσος να βγαίνει και να λέει ότι «ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε υποδειγματικά».

Αντίστοιχα λοιπόν, ο Νίκος Χαρδαλιάς χθες θέλησε να πιάσει στα χέρια του το τρόπαιο της Ευρωλίγκας, και να δηλώσει ότι «η Αττική μπορεί να φιλοξενεί με μεγάλη επιτυχία κορυφαία αθλητικά γεγονότα». Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που έχει σκιώδεις σχέσεις με ομάδες μικρών κατηγοριών και μέσα από δεκάδες πόστα έχει βρεθεί σε θέσεις διαχείρισης χρήματος, δημόσιου και μη. Τον ίδιο άνθρωπο για τον οποίο κάποιες υποθέσεις προκαλούν εύλογες απορίες για τον ρόλο του. Αυτός ο άνθρωπος θέλησε να βρίσκεται μέσα στο κάδρο μιας ευρωπαϊκής επιτυχίας, περιχαρής, λες και έχει προσφέρει κάτι στον ελληνικό αθλητισμό ή συγκεκριμένα στο τμήμα του μπασκετικού Ολυμπιακού.

Και είναι εύλογο τώρα να ρωτήσουμε: τι θα κρατήσει ένας πολίτης τον Αύγουστο; Την Ευρωλίγκα ή ακόμα έναν καμένο νομό; Θα κρατήσει ένα (πρώην) στέλεχος να χαριεντίζεται με μια επιτυχία που δεν τον αφορά, ένα στέλεχος να μιλά για την ταχύτητα με την οποία έδρασε ο «κρατικός μηχανισμός» όσο ακόμα μετρούσαμε νεκρούς στα τρένα, ένα στέλεχος να φωτογραφίζεται με φρεγάτες όσο το Ισραήλ αλώνιζει στα χωρικά μας ύδατα ή θα κρατήσει άλλη μια μαυρισμένη κορυφή, ένα κατακαμμένο χωριό, κάμποσες ρημαγμένες περιουσίες που δε θα αποζημιωθούν ποτέ;

Να κάνουμε μια παρένθεση εδώ. Η φετινή Ευρωλίγκα δε θα έπρεπε να κάνει τον μέσο Ολυμπιακό χαρούμενο. Θέλησε να ξεπλύνει τη βρώμα του Ισραήλ, άλλαζε τις έδρες των ισραηλινών ομάδων πιο γρήγορα από τη σκιά της, ανάλογα με το πόσο κοντά έπεφταν βόμβες στο Τελ Αβίβ. Οι Χάποελ και Μακάμπι έπαιξαν σε Σερβία και Βουλγαρία, εξ όσων γνωρίζω, σα να μη συμβαίνει τίποτα. Σα να μη φτάνανε όλα αυτά, η Ευρωλίγκα θέλησε να μας πείσει φέτος ότι, εκτός από το Ισραήλ, στην Ευρώπη ανήκει και το Ντουμπάι.

Αυτή τη σεζόν δε με τιμά ιδιαίτερα η κατάκτηση, ούτε εμένα ως Ολυμπιακό, ούτε τον Ολυμπιακό ως οργανισμό. Σε μια σεζόν, που το χρήμα έχωσε ακόμα πιο βαθιά το βρωμόχερό του στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Σε μια σεζόν που η κυβέρνηση ξεπλένει ό,τι ξεπλένεται και δε ξεπλένεται μέσω του αθλητισμού. Ούτε με τιμά το παρελθόν των προέδρων της ομάδας. Όσο περνάνε τα χρόνια, η εμπλοκή μας με τις «μεγάλες ομάδες», φοβάμαι ότι θα είναι όλο και πιο γλυκόπικρη.

Πολύ κρίμα να περιμένεις δεκατρία χρόνια να πάρεις ξανά Ευρωπαϊκό, για να το έχουν ακουμπήσει ισραηλινοί δολοφόνοι, εμίρηδες που σκοτώνουν μισθωτούς σκλάβους στα κάτεργα τους, και ο Νίκος ο Χαρδαλιάς.

Φωτογραφία: EUROKINISSI

Διαβάστε επίσης:

18 ΑΝΩ: Ο μπαμπάς μου όσο ήταν σε απεξάρτηση μου έγραψε παραμύθι

Τα 16 ευρώ της λύπης, του θυμού και της αξιοπρέπειας

«Αν τους αγαπάτε τόσο, να πάτε στη Γάζα»