Τέσσερις εικοσάχρονοι και μια τρανσέξουαλ. Η παραπάνω πρόταση θα μπορούσε να περιγράφει ένα τραπέζι, μια κερκίδα, έν’ αμάξι, ένα κρεβάτι, έναν καναπέ, μια παραλία ή ένα κλαμπ το σαββατόβραδο. Δυστυχώς περιγράφει έναν ξυλοδαρμό, ένα βασανισμό κι έναν εξευτελισμό. Το ακόμα χειρότερο είναι πως, αν διαβάσεις την πρόταση σ’ εκατό ανθρώπους, οι περισσότεροι θα σκεφτούν πρώτο-πρώτο αυτό που στ’ αλήθεια συνέβη.

Δεν ξέρω αν φταίνε τα Βαλκάνια, η Μεσόγειος ή η Ανατολή στην κουλτούρα μας. Δεν ξέρω αν φταίει η ακροδεξιά που ‘χει μπολιάσει τη χώρα ή η δογματική θρησκοληψία που αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε μορφής εξέλιξη. Δεν ξέρω τι φταίει, κι εδώ που τα λέμε, αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζει να το μάθω. Δεν θέλω να εξηγήσω το φαινόμενο, κι ας ξέρω ότι είναι το πρώτο βήμα για να οδηγηθούμε σε κάποια λύση. Βάθος χρόνου. Αυτό που θέλω είναι άμεσο – ο κόσμος καίγεται. Θέλω ισότητα στην προστασία. Όχι μόνο θεσμικά, αλλά κι ανθρώπινα.

Πόσο εύκολα μπορούν τέσσερις πιτσιρικάδες να με πετύχουν στο δρόμο κι επειδή δεν τους αρέσει η φάτσα μου, να με χτυπήσουν, να με φτύσουν, να με περιλούσουν με αλκοόλ και να με απειλούν με φόκο; Πολύ εύκολα, μα κι ωστόσο πολύ πιο δύσκολα απ’ όσο μια τρανσέξουαλ, ένα μετανάστη ή έναν ομοφυλόφιλο. Γιατί; Είμαι δυνατός; Δεν είμαι. Έχω πλάτες; Δεν έχω. Τότε; Λοιπόν, το θέμα είναι ότι ξέρουν πως η κοινωνία (έστω ένα μέρος της), οι θεσμοί, οι αρχές, πιθανώς ακόμα κι η ίδια η δικαιοσύνη, στην περίπτωση της τρανσέξουαλ ή του μετανάστη, θα τους αντιμετωπίσουν ελαφρύτερα. Ίσως με κάποια κατανόηση, αν όχι με κάποια συμπάθεια. Εικοσιέξι χρόνια μετά το μιλένιουμ, ακόμα η Ελλάδα έχει μια έντονη μυρωδιά ’90s. Αλλά γι’ αυτή δεν εκκενώνονται σχολεία και δήμοι.

Διάβαζα χθες σε μία απ’ τις χιλιάδες δημοσιεύσεις υποστήριξης στη γυναίκα: «Δεν επιλέγεις να είσαι τρανσέξουαλ – Επιλέγεις να είσαι τρανσφοβικός». Κι ενώ η επιστήμη συμφωνεί μ’ αυτό, εγώ αναρωτιέμαι: κι αν το επέλεγες; Θ’ άλλαζε κάτι; Θέλω να πω, ένα απ’ τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν σήμερα οι συνδαιτυμόνες της κοινωνικής συζήτησης (στο καφενείο ή στα συμπόσια της υψηλής διανόησης) είν’ αυτό: κάθε είδος ρατσισμού επιτίθεται καταρχήν σε μια μερίδα ανθρώπων που δεν επέλεξαν τα χαρακτηριστικά τους. Γυναίκες, μαύροι, Ασιάτες, ομοφυλόφιλοι, άτομα με δυσφορία φύλου, ΑμεΑ, δεν επέλεξαν την κατάσταση για την οποία λοιδορούνται, απειλούνται, κινδυνεύουν. Κι αν την επέλεγαν; Τότε τι, θα είχες δικαίωμα ή έστω θ’ απαιτούσες κατανόηση αν τους παρενοχλείς;

Έχει μια βαθιά τραγική ειρωνεία η θετική απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, αφού, απ’ την εποχή της κοινής χρονολόγησης κι εντεύθεν, υπάρχουν δύο πολύ συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων που κυνηγήθηκαν με ζήλο, φυλακίστηκαν, κακοποιήθηκαν και χλευάστηκαν για ένα χαρακτηριστικό που οι ίδιοι επέλεξαν. Οι κομμουνιστές κι οι χριστιανοί. Πόσες πιθανότητες έχει άραγε ο μέσος Έλληνας, ο κάθε Έλληνας, να μην ανήκει (επιδερμικά έστω) σε καμία απ’ τις δύο; Πόσες πιθανότητες έχει να μην ανήκει η μάνα του, ο πατέρας του, οι παππούδες κι οι κοντινοί του συγγενείς σε καμία απ’ τις δύο; Λοιπόν; Εσύ που απαντούσες «ναι» στον τραμπουκισμό της επιλογής, συνεχίζεις να το απαντάς; Απαντάς ναι στους διωγμούς, ναι στη Μακρόνησο, ναι στις μαύρες λίστες και στα έντυπα μετανοίας; Ή μήπως αλλάξαν τώρα πια τα κόζια;

Η αλήθεια είναι πολύ απλούστερη απ’ όσο προσπαθούν να την ερμηνεύσουν οι κατά τόπους «παντελονάτοι» κριτές της ανθρώπινης φύσης. Ένας άνθρωπος πρέπει να μπορεί να ‘ναι ό,τι είναι κι ό,τι θέλει να είναι. Να μπορεί να γίνει ό,τι θέλει να γίνει, όσο σου προσφέρει το δικαίωμα να μην ασχολείσαι μαζί του. Όσο δεν σ’ ενοχλεί, δεν επεμβαίνει στη ζωή σου, όσο δεν σου καταπιέζει την καθημερινότητα. Και για να προλάβω τους πολλά βαρείς που τούς χαλάει η «αισθητική» κι η «κανονικότητα» με την εικόνα μιας τρανσέξουαλ να περπατάει στο δρόμο, ώρα ν’ αποκαλύψουμε κάποιες βασικές δεξιότητες του ανθρώπινου σώματος: τα μάτια κλείνουν, ο λαιμός γυρίζει. Αν σ’ ενοχλεί η εικόνα ενός ανθρώπου, κοίτα αλλού. Κάποιοι άλλοι ενοχλούνται από γραβάτες, ράσα, στρατιωτικές στολές και τατουάζ στα μπράτσα. Το ίδιο ας κάνουν. Απλώς πάρτε το χαμπάρι: οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Χώρος υπάρχει για όλους. Φτάνει να υπάρχει και σεβασμός προς όλους.

Ούτως ειπείν, τα τέσσερα «παλικάρια» πρέπει να την έχουν άσχημα. Πρέπει ν’ αντιμετωπίσουν τις συνέπειες, όχι ενός λάθους, αλλά (όπως λέει και το τσιτάτο) μιας επιλογής. Μιας επιλογής που πλήγωσε τη σωματική ακεραιότητα και την ψυχική αξιοπρέπεια ενός αθώου ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που δεν επέλεξε να είναι αυτό που είναι, όμως επέλεξε να μην κακοποιεί κανέναν. Επέλεξε να είν’ ένας άνθρωπος ακίνδυνος. Γι’ αυτό και κινδυνεύει.

Την επόμενη φορά που θ’ ακούσεις θεσμική συζήτηση περί φύλων, φυλών και σεξουαλικών προσανατολισμών και θα σκεφτείς ότι όλα αυτά είναι χωρίς ουσία το 2026, να θυμάσαι ότι ο χρόνος είναι σχετικός. Κι η Ελλάδα του ’90, μπορεί να ‘ναι τρεις δεκαετίες πίσω, όμως δεν είναι τρεις δεκαετίες πίσω. Όχι αν δεν το αποφασίσουμε. Όλοι. Για όλους.

Διαβάστε επίσης:

Ιερέας ζητά σχολικούς εξομολόγους αντί ψυχολόγων – Στοχοποιεί ακτιβίστρια

18 ΑΝΩ: Ο μπαμπάς μου όσο ήταν σε απεξάρτηση μου έγραψε παραμύθι

«Ήμουν κι εγώ εκεί»