Δημήτρης Βεργίνης

Αντί προσευχής

Τα βράδια, λοιπόν, ποιητή μου και δεν συγχωρώ καθάρματα και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Απόψε μάλιστα, ξαγρυπνώ κι αντί προσευχής σκέφτομαι τους ανθρώπους που ξεκινάν για να περπατήσουν ως τα σύνορα της Γάζας. Το μυαλό μου, η ψυχή μου κι όλο μου το είναι, βρίσκονται μαζί τους. Αγχώνομαι, αγωνιώ, φοβάμαι. Αλλά είμαι χαρούμενος και περήφανος για κάθε έναν από αυτούς.

Το μικρό μου χωραφάκι, ολόκληρος ο πλανήτης

Στον κόσμο των υπηρεσιών και του τουρισμού, έχω επιλέξει να λερώνω τα χέρια μου, να τραυματίζω το σώμα μου, να αφήνω τον ιδρώτα μου εκεί που η ανταπόδοση είναι πολλαπλάσια της προσπάθειάς μου. Ανταπόδοση όχι σε χρήμα, όχι σε οικονομικό κέρδος, όχι σε ενεστώτα. Ανταπόδοση σε ομορφιά, σε υγεία, σε ζωή, σε μέλλον.

Παίζουμε κρυφτό; Μετράω ως το 60!

[Πέντε παιδιά. Εξήντα δευτερόλεπτα. Κάθε εξήντα δευτερόλεπτα πέντε παιδιά. Κάθε ώρα διακόσια ενενήντα παιδιά. Σε 48 ώρες δεκατέσσερις χιλιάδες παιδιά μπορεί να πεθάνουν αν δε φτάσει βοήθεια στη Γάζα, δήλωσε σήμερα ο ΟΗΕ.]

Μισό αποτύπωμα, ολόκληρη ζωή

Αυτή τη φορά η εξίσωση δεν έχει άγνωστο Χ. Το κράτος έβγαλε την κουκούλα του δήμιου. Αδιαφορεί ακόμη και για τα προσχήματα. Η σταθερά είναι πάντα ο Νίκος Ρωμανός. Κοιτώντας την φαίνεται λυμένη: μισό αποτύπωμα = ολόκληρη ζωή. Όχι, δεν είναι όμως. Και ναι, τα δεδομένα της θα αλλάξουν.