Η Μαρία Παπαγεωργίου έγραψε ένα βιβλίο που περπάτησε σε αναμμένα κάρβουνα. Πατριαρχία, σεξουαλική παρενόχληση, κακοποίηση, γυναίκες, σώμα, εγκατάλειψη, προδοσία, έρωτας. Έρωτας. Στα πλάγια γράμματα το ακολούθησα διαβάζοντάς το. Στις ενδιάμεσες παραγράφους έκανα στάση για ανάσες. Άφηνα κάπου το βάρος μου.
Ανάμεσα στα ΜΑΤ και την πορεία· αυτή.
Πόσοι κυβερνητικοί βουλευτές αρκούν για να πουν και να πείσουν έναν πατέρα ότι παρέλαβε ολόκληρο ένα νεκρό παιδί που δεν είδε;
Απόψε όμως ψιθύρισε ένα αντίο, κάνε μια προσευχή σε ό,τι πιστεύεις, σε όποιον αγαπάς και γίνε κι εσύ μέρος της συλλογικής μας θλίψης, μέλος του προαιώνιου σώματός μας, κομμάτι της άσωτης δύναμής μας.
Θα ήθελα να ήταν Αύγουστος και φέτος.
Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο; Είσαι, τι ρωτάω…
Τα βράδια, λοιπόν, ποιητή μου και δεν συγχωρώ καθάρματα και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Απόψε μάλιστα, ξαγρυπνώ κι αντί προσευχής σκέφτομαι τους ανθρώπους που ξεκινάν για να περπατήσουν ως τα σύνορα της Γάζας. Το μυαλό μου, η ψυχή μου κι όλο μου το είναι, βρίσκονται μαζί τους. Αγχώνομαι, αγωνιώ, φοβάμαι. Αλλά είμαι χαρούμενος και περήφανος για κάθε έναν από αυτούς.
«Ω, Θεέ μου! Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο και ο καθένας με τον δικό του τρόπο αναστενάζει. Μα, πού είναι εκείνοι που ζουν χαρούμενα;»
(Μαξίμ Γκόρκι, Η μάνα)
Στον κόσμο των υπηρεσιών και του τουρισμού, έχω επιλέξει να λερώνω τα χέρια μου, να τραυματίζω το σώμα μου, να αφήνω τον ιδρώτα μου εκεί που η ανταπόδοση είναι πολλαπλάσια της προσπάθειάς μου. Ανταπόδοση όχι σε χρήμα, όχι σε οικονομικό κέρδος, όχι σε ενεστώτα. Ανταπόδοση σε ομορφιά, σε υγεία, σε ζωή, σε μέλλον.