6 Αυγούστου, 2026
Ας πούμε ότι Αύγουστος δεν είναι οι ορδές των αδειούχων και η αφαίμαξη κάθε ήσυχου παραθαλάσσιου τετραγωνικού ετούτης της χώρας.
Το μικρό μου χωραφάκι, ολόκληρος ο πλανήτης
Στον κόσμο των υπηρεσιών και του τουρισμού, έχω επιλέξει να λερώνω τα χέρια μου, να τραυματίζω το σώμα μου, να αφήνω τον ιδρώτα μου εκεί που η ανταπόδοση είναι πολλαπλάσια της προσπάθειάς μου. Ανταπόδοση όχι σε χρήμα, όχι σε οικονομικό κέρδος, όχι σε ενεστώτα. Ανταπόδοση σε ομορφιά, σε υγεία, σε ζωή, σε μέλλον.
Σχεδόν στα 90 του ο παππούς μου φύτευε ακόμη αμπέλια. Κατέβαινε κάθε μέρα στο χωράφι κοντά στη θάλασσα κι έβαζε τρία, πέντε, δέκα κλήματα. Όσα άντεχε. Χώμα πετρώδες, ξερό, κόκκινο, δύσκολη γη. Με τέτοια χώματα όμως πάλευε όλη του τη ζωή. Τέτοια δύσκολα εδάφη τα ξεχέρσωνε και τα ‘κανε γόνιμη γη για την ελιά και το αμπέλι, για το λάδι και το κρασί. Οι γιοι του, αλλά και άλλοι στο χωριό, τον πείραζαν, βαθιά δεν καταλάβαιναν αυτό που έκανε.
-Τι τα φυτεύεις τώρα αυτά; Νομίζεις θα ζεις ώσπου να γίνουν, όσα γίνουν, και να κάνουν σταφύλια;
Κι αυτός χαμογελούσε και κουνούσε το κεφάλι, αλλά τα μάτια του έλαμπαν. Αλλά ο ίδιος έλαμπε ολόκληρος. Έβλεπε αυτό που δεν έβλεπαν, έπραττε αυτό που δεν μπορούσαν να πράξουν. Το τσαπί του κι ο κασμάς του δεν ήταν πια εργαλεία του σήμερα, ήταν χρονομηχανές, ήταν διάμεσοι για κόσμους που θα ‘ρχονταν.
-Φυτεύω για να μπορούν τα εγγόνια μου να κατεβαίνουν εδώ κάτω σε δέκα, είκοσι χρόνια και να κόβουν σταφύλια μετά το μπάνιο τους στη θάλασσα. Να τρώνε τα γλυκά βαρτζαμιά και να με θυμούνται με έναν καλό λόγο. Αυτό μπορώ να τους αφήσω και αυτό τους αφήνω.
Αυτό το μέλλον, εννοούσε.
Την τελευταία βδομάδα κόβω τα χόρτα στο συγκεκριμένο χωράφι για να είναι καθαρό το καλοκαίρι. Προσπαθώ ταυτόχρονα να αναστήσω εκείνο το αμπέλι που φυτεύτηκε πριν 25 χρόνια. Προσέχω με το χορτοκοπτικό να μην τραυματίσω τα κλήματα, αραίωσα τους κορμούς τους, ράντισα με χαλκό για τον περονόσπορο. Αν κόψω έστω και ένα σταφύλι φέτος θα είναι η δική μου σύνδεση με το παρελθόν, αλλά και όσα προσπαθώ να πάω παρακάτω.
Καθημερινά δουλεύω τη γη από ξεκάθαρη επιλογή. Στον κόσμο των υπηρεσιών και του τουρισμού, έχω επιλέξει να λερώνω τα χέρια μου, να τραυματίζω το σώμα μου, να αφήνω τον ιδρώτα μου εκεί που η ανταπόδοση είναι πολλαπλάσια της προσπάθειάς μου. Ανταπόδοση όχι σε χρήμα, όχι σε οικονομικό κέρδος, όχι σε ενεστώτα. Ανταπόδοση σε ομορφιά, σε υγεία, σε ζωή, σε μέλλον.
Καλλιεργώ τη γη, καθαρίζω τα χωράφια, κλαδεύω τα δέντρα, περιποιούμαι τα λουλούδια όχι μόνο για μένα. Το κάνω όπως ο παππούς μου, ανοίγοντας όμως την εικόνα ακόμη παραπάνω.
Καλλιεργώ τη γη για να την παραδώσω και στα παιδιά της Παλαιστίνης που πάνω από τη δικιά τους περνάει ο όλεθρος. Που ο δολοφονικός στρατός του Ισραήλ ξεριζώνει τις ελιές τους, καίει κάθε δέντρο τους, φαρμακώνει το χώμα τους. Καλλιεργώ τη γη και για τα παιδιά της Ζιμπάμπουε που δουλεύουν στα ορυχεία του χρυσού, του χρωμίου και των διαμαντιών. Που τη βλέπουν από μέσα, που πεθαίνουν και τη μισούν γιατί δεν προλαβαίνουν να τη γνωρίσουν αλλιώς παρά μόνο ως το μέσο που τα εξοντώνει. Καλλιεργώ και φροντίζω τη γη για να την πάρουν μια μέρα και τα παιδιά των χωρών της Δυτικής Αφρικής, εκεί που η ανεπτυγμένη Ευρώπη στέλνει τα ηλεκτρονικά της απορρίμματα, μετατρέποντας αχανείς εκτάσεις σε επικίνδυνες χωματερές για ανθρώπους, ζώα, υδροφόρο ορίζοντα, αέρα. Φροντίζω τα δέντρα, ανασταίνω νεκρές ρίζες και για τα παιδιά κάθε χώρας που τα δάση τους εξαφανίζονται από την υλοτομία, καίγονται τα καλοκαίρια για να γίνουν βίλες, ηλιακά και αιολικά πάρκα.
Δε σταματώ να σκάβω, να καθαρίζω, να ποτίζω, να φυτεύω. Ο πλανήτης που κατοικούμε είναι ένας. Το χώμα του κοινό. Το μικρό χωραφάκι μου είναι η γη ολόκληρη. Η σημερινή μου σπορά είναι οι καρποί ενός ολόκληρου πλανήτη αύριο.
Διαβάστε επίσης:
«Τι να έρθω για ένα σκύλο… τα έχω ξαναδεί αυτά. Δώστε της ένα ζάναξ!»
