Η θλίψη δεν έμαθε τρόπους. Δε δίνει το χέρι, δε συστήνεται με το όνομά της. Δεν ξέρει να συζητήσει.
Τη θλίψη δεν τη βάζεις γιρλάντα στην εξώπορτα, δεν είναι το φως υποδοχής, ούτε το χαλάκι με το welcome. Η θλίψη δεν είναι γλαστράκια φρεσκοφυτεμένα την άνοιξη, δεν είναι γαρυφαλλιές που άνθισαν και λιγώνουν με το άρωμά τους. Δεν είναι ένας περιποιημένος κήπος και η μυρωδιά απ’ το κομμένο πριν λίγο γκαζόν. Η θλίψη δεν έφτιαξε ποτέ γλυκό για τους επισκέπτες, δεν σέρβιρε λικέρ, δεν έβγαλε απ’ το φούρνο τα κουλουράκια. Κανείς, για κανένα λόγο, δεν της έδωσε θέση στο σαλόνι.
Η θλίψη δεν έμαθε τρόπους. Δε δίνει το χέρι, δε συστήνεται με το όνομά της. Δεν ξέρει να συζητήσει. Κανένα επιχείρημα δε θα αντιπαραθέσει σε όποια κουβέντα, καμιά πρόταση με ειρμό δε θα στήσει σε όποια σκέψη. Αρκούν δευτερόλεπτα για να σε φέρει σε δύσκολη θέση, αρκεί μια στιγμή να ισοπεδώσει οικοδομήματα χαράς και καλής διάθεσης. Η θλίψη είναι ο πιο στριφνός και αγενής τύπος που θα γνωρίσεις ποτέ. Παίρνει την εγγενή ευγένεια και τη φυσική διακριτικότητά σου και τα αποσυνθέτει στα αρχικά τους υλικά. Σε φέρνει στα όρια της μη αυτογνωσίας σου, της άρνησης του βιολογικού σου αποτυπώματος.
Τη θλίψη μου την έχω στο πίσω δωμάτιο. Εκεί, να μην ακούγομαι που κλαίω. Εκεί, να μη με βλέπουν που σπαράζω. Εκεί, που δεν είμαι γονατιστός, που δε σέρνομαι, που δε χτυπάω με γροθιές τους τοίχους. Εκεί που ό,τι συμβαίνει έχει ένα ΔΕΝ μπροστά του, μια άρνηση στην ύπαρξή του αφού κανείς δεν ξέρει για αυτό. Η απομακρυσμένη θλίψη μου δεν απειλεί τις παρέες μου, δεν ταράζει τα οικογενειακά μου τραπέζια, δεν τρομοκρατεί το timeline μου. Η καθημερινά τροφοδοτούμενη θλίψη μου έχει ένα ηχομονωμένο δωμάτιο, στην άκρη της ζωή μου, ολοδικό της.
Εκεί μέσα διαβάζω, με το στομάχι να με διπλώνει στα δύο, το γράμμα του Τιάγκο Άβιλα στην κόρη του, ενώ είναι κλεισμένος στις φυλακές των Ισραηλινών. Διαβάζω το γράμμα ενός ανθρώπου που ζει και γράφει σαν και ήδη να μην είναι εδώ. Λέξη τη λέξη, προσεγμένα, μιλάει σε ένα παιδί που μια μέρα θα καταλάβει ότι ο πατέρας του αγωνίστηκε για κάθε γονιό και κάθε παιδί στον πλανήτη. Ότι πρόσφερε, ακόμη και τη ζωή του αν αποφασίσουν τα τέρατα που τον συνέλαβαν, προκειμένου τα παιδιά στην Παλαιστίνη να κοιμούνται και να έχουν τους γονείς τους δίπλα τους. Ότι άφησε πίσω και μακριά αυτούς που περισσότερο αγαπά σε κάθε καρδιοχτύπι του, προκειμένου να δώσει φως, δημοσιότητα, να κρατήσει στην επιφάνεια των παγκόσμιων Μέσων, τη Γενοκτονία που συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Να σκεφτεί κανείς ποτέ να μην την πει με άλλο όνομα από αυτό που πραγματικά είναι: Γενοκτονία. Να μην δικαιολογηθεί κανείς ποτέ με το safe κλισέ του «δεν ήξερα».
Στο πίσω δωμάτιο της θλίψης μου διαβάζω ξανά και ξανά το γράμμα αυτού του ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Διαβάζω – κλαίω – ξαναδιαβάζω :
«Αγαπητή Τερέζα,
Συγγνώμη που δεν είμαι σπίτι μαζί σου αυτή τη στιγμή.
Δυστυχώς, ο πατέρας σου, η μητέρα σου και τόσοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κατάλαβαν το ιστορικό καθήκον που έχουμε να εκπληρώσουμε μια ευθύνη.
Σήμερα πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά υφίστανται γενοκτονία, λιμοκτονούν μέχρι θανάτου, ακρωτηριάζονται χωρίς αναισθησία και υποφέρουν από φρικτές, μισαλλόδοξες ιδέες, παρότι δεν γνωρίζουν τι είναι ο Σιωνισμός και ο Ιμπεριαλισμός.
Είμαι σίγουρος ότι σου λείπω πολύ και όλες οι μητέρες και οι πατέρες των παιδιών της Παλαιστίνης επίσης τα νοσταλγούν πολύ και θα έδιναν τα πάντα για να ζήσουν μια ζωή αγάπης, ευτυχίας και χαράς που κάθε άνθρωπος αξίζει, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, εθνικότητας ή οποιουδήποτε άλλου χαρακτηριστικού.
Ο κόσμος σου θα είναι πιο ασφαλής επειδή πολλοί γονείς αποφάσισαν να δώσουν τα πάντα για να χτίσουν αυτόν τον καλύτερο κόσμο για εσένα.
Ελπίζω κάποτε να καταλάβεις ότι, επειδή σε αγαπώ τόσο πολύ, δεν υπήρχε τίποτα πιο επικίνδυνο για εσένα και για άλλα παιδιά από το να ζουν σε έναν κόσμο που αποδέχεται τη γενοκτονία.
Σε παρακαλώ να θυμάσαι τον πατέρα σου ως τον άνθρωπο που σου τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα για να κοιμηθείς. Και όταν μεγαλώσεις, η μαμά σου θα σου πει επίσης ότι ο πατέρας σου ήταν επαναστάτης και ότι, ακόμη και όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με τους πιο φρικτούς ανθρώπους που ζουν σήμερα – τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ – στάθηκε ακλόνητος στην πίστη του να χτιστεί ένας καλύτερος κόσμος.
Σε παρακαλώ μην ξεχάσεις την Παλαιστίνη!
Με όλη μου την αγάπη,
Τιάγκο Άβιλα.»
*Το γράμμα δημοσιεύτηκε στο λογαριασμό του Τιάγκο Άβιλα στο instagram :
Διαβάστε ακόμα
24/5 στην Τεχνόπολη: Συναυλία για την ασφάλεια των τεχνικών αφιερωμένη στον Γιάννη Αρτόπουλο
