Μάτι 8 χρόνια μετά – «Πού είναι η δική μας Δικαιοσύνη»;
Στο Μάτι έγινε έγκλημα. Και ανέδειξε έναν ανέτοιμο μηχανισμό, τη μηδενική στήριξη του κράτους, και τη μάχη χωρίς δικαίωση.
Η δεύτερη πολύνεκρη δασική πυρκαγιά του 21ου αιώνα παγκοσμίως, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Αυστραλία το 2009, άφησε πίσω τις 104 νεκρούς, δεκάδες εγκαυματίες και εκατοντάδες επιζήσαντες, αναπάντητα ερωτήματα και μια αέναη μάχη χωρίς δικαίωση. Σε ένα προάστιο, στην Ανατολική Αττική, στο Μάτι, συνάνθρωποί μας κάηκαν και πνίγηκαν.
Ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της φονικής πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε στις 23 Ιουλίου 2018 στο Μάτι Αττικής, μιλά για 120 θύματα, για 58 με σοβαρά εγκαύματα, για χιλιάδες που κινδύνεψαν να καούν ζωντανοί και για 4.000 καμένα σπίτια.
Δεκάξι σοροί είναι θαμμένες σε ομαδικό τάφο στη Νέα Μάκρη. Το τότε υπουργείο Εσωτερικών ζήτησε χώρο ταφής για «16 αταυτοποίητες απανθρακωμένες σορούς». Από τους νεκρούς οι 9 πνίγηκαν. Κολυμπούσαν για ώρες. Το Λιμενικό ήταν μόλις 5 χιλιόμετρα μακριά.
Η απόφαση του τριμελούς εφετείου πλημμελημάτων πέρυσι τον Ιούνιο, για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι σηματοδότησε την ολοκλήρωση μιας πολύχρονης δικαστικής διαδικασίας. Η δίκη όμως δεν απέδωσε δικαιοσύνη για το μέγεθος του εγκλήματος. Οι συγγενείς των 104 θυμάτων και οι εγκαυματίες δηλώνουν ότι η Δικαιοσύνη δεν έχει ακόμη δώσει όλες τις απαντήσεις.
Παρά την καταδίκη δέκα προσώπων και τη φυλάκιση τεσσάρων πρώην κορυφαίων στελεχών της Πυροσβεστικής και της Πολιτικής Προστασίας, θεωρούν ότι η υπόθεση παραμένει ανοιχτή και ότι η αλήθεια δεν έχει αποκαλυφθεί στο σύνολό της.
Οι δικαστικές εκκρεμότητες συνεχίζονται, ενώ οι ίδιοι ζητούν νέα εισαγγελική έρευνα, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν σοβαρά αναπάντητα ερωτήματα για τη διαχείριση των θυμάτων μετά την καταστροφή, τις διαδικασίες ταυτοποίησης των σορών, τις λανθασμένες παραδόσεις ανθρώπινων υπολειμμάτων που αναδείχθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης, αλλά και τις καταγγελίες για τον χώρο ομαδικής ταφής στο κοιμητήριο Νέας Μάκρης.
Στο Μάτι έγινε έγκλημα.
Και ανέδειξε έναν ανέτοιμο μηχανισμό, τη μηδενική στήριξη του κράτους, και τη μάχη χωρίς δικαίωση. Συνθήκες που υπήρχαν, που υπάρχουν, που συνεχίζονται.
Συνθήκες που ορίζουν τις ζωές μας, σε ένα κράτος που όταν δεν μας δολοφονεί, μας απαξιώνει και μας πολεμά κάθε μέρα, με κάθε τρόπο.
Διαβάστε επίσης:






