Δεδομένο 1: Στην Ελλάδα η διάκριση των εξουσιών είναι ανέκδοτο. Κι όχι, γι’ αυτό δεν ευθύνεται η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη, ούτε ο Σύριζα του Τσίπρα, ούτε το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα – το ίδιο το πολίτευμα, με ζιβάγκο, με γραβάτα ή χωρίς, ζητάει τη νομοθετική εξουσία σε σφιχτή αγκαλιά με την εκτελεστική. Κι άρα, πώς να διαχωρίσεις κάτι de facto σφιχταγκαλιασμένο; Τρέχα γύρευε…
Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, θα μπορούσε να λέγεται αλλιώς αυτό το κείμενο. Γιατί τι πιο ταιριαστό για την δημοκρατία μας, όπως αυτή έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια, με την πλήρη απαξίωση και ευτελισμό του όρου, από τον πρόεδρο της, Κωνσταντίνο Τασούλα.
Έτσι, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο «συμπαθής και αξιοσέβαστος πολιτικός αντίπαλος» έγινε ένα με το καθεστώς, καθώς με αυτή του δήλωσε έδειξε την πρόθεση του να «κόψει» τη δυνατότητα που έχει ο κάθε πολίτης να παρακολουθεί τι γίνεται σε ένα απ’ τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών.
Μπορεί να χρησιμοποιεί το ίδιο απόφθεγμα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός για τα πεπερασμένα αντικείμενα δικής τους γνώσης;
Σε πρόσφατη δημοσκόπηση τέθηκε το φαιδρό ερώτημα: Μητσοτάκης ή χάος. Το χάος κέρδισε με 42%. Πλέον ως και το χάος κερδίζει τον πρωθυπουργό, κι ωστόσο δεν υπάρχει αριστερά να τον ανησυχήσει.
Ούτε 72 ώρες δεν έχουν περάσει από την άφιξη της Λάουρα Κοβέσι στην Ελλάδα
Βαρέλι δίχως πάτο συνεχίζει να είναι η Ελλάδα όσο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει να βρίσκεται στην εξουσία
Στόχος του υπουργείου εργασίας θα έπρεπε να είναι οι οκτώ ώρες δουλειάς να γίνουν τέσσερις. Να γίνουν έξι. Πάντως όχι δεκατρείς!
Κάψτε ό,τι καίγεται, κάψτε ό,τι γίνεται κι ο,τι δεν γίνεται, κι ύστερα μην ξεχάσετε την τελευταία χάρη στο Σαραμάγκου…