Σήμερα αποφάσισα να αλλάξω λίγο ύφος γραφής γιατί δεν ξέρω πόσο δηκτικά χιουμοριστικός μπορώ να γίνω με το συγκεκριμένο θέμα. Μεγάλη κουβέντα λοιπόν έχει ανοίξει τις τελευταίες μέρες σχετικά με την ελευθερία του λόγου. Ποιος λόγος αξίζει να είναι ελεύθερος, που ξεκινά και που σταματάει αυτή η ελευθερία, που θίγει ανθρώπους και που οπλίζει χέρι που τραβάει σκανδάλη.

Γράφει ο Billion
Η αλήθεια είναι ότι η ηθική μας έχει πάντα ένα υποκειμενικό κριτήριο, μιας και έρχεται κατευθείαν από το αξιακό μας σύμπαν. Η δολοφονία του Kirk μας έβαλε σε μια τέτοια σφαίρα ηθικής, προσπαθώντας να πάρουμε θέση όχι μόνο απέναντι στο γεγονός, αλλά στο γεγονός σε συνάρτηση με το θύμα. Να κρίνουμε δηλαδή την πράξη σε σχέση με το θύμα.

Να κρίνουμε, αν είμαστε υπέρ μιας δολοφονίας μόνο και μόνο γιατί το θύμα ήταν ακροδεξιός ρήτορας μίσους και ρατσισμού. Κι αυτό από μόνο του είναι προβληματικό. Στις δημοκρατικές κοινωνίες, η αυτοδικία είναι καταδικαστέα. Τελεία και παύλα. Δεν κρίνεται κατά το δοκούν. Δεν βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου ούτε δικτατορίας, όπου έχουν καταλυθεί οι θεσμοί.

Όμως ας πάμε ένα βήμα πίσω. Στην ελευθερία του λόγου. Για μένα αυτό είναι το πρώτο και κύριο. Τα τελευταία χρόνια, ως κοινωνίες, έχουμε επιτρέψει τον μισαλλόδοξο, ρατσιστικό λόγο να έχει κυρίαρχο ρόλο στην επιρροή της κοινής γνώμης. Στο πλαίσιο αυτής της ελευθερίας, έχουμε επιτρέψει την «μόλυνση» του πεδίου σκέψης από ρήτορες αμφιβόλου ποιότητας και κινήτρου. Ο Kirk ήταν ένας απ΄αυτούς. Τέτοιοι υπάρχουν δεκάδες (μπορεί να λέω και λίγους) που με την άνοδο του διαδικτύου έχουν αποκτήσει πρόσβαση από διάφορα κανάλια επικοινωνίας σε πρόθυμο ακροατήριο.

Η άνθηση αυτών είναι παράλληλη με τα fake news και η εξάπλωση έχει την μορφή επιδημίας. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι επηρεάζονται από τέτοιες πηγές πληροφορίας και «γνώσης» και ο λόγος είναι απλός. Γιατί αυτά που λένε δεν απαιτούν τίποτα το ιδιαίτερο: παρά μόνο ακροατήριο με χαλαρές απόψεις λόγω απουσίας εκπαιδευτικού υπόβαθρου.
Όλοι λοιπόν αυτοί οι επιτήδειοι (που τίποτα δεν κάνουν χωρίς αντίκρισμα) που χτίζουν ακροατήρια βασισμένα σε βασικά πρωτόγονα ένστικτα, αλωνίζουν λόγω αυτής της περιβόητης «ελευθερίας του λόγου».

Που όμως έχει πάντα ακροδεξιό πρόσημο, γι’ αυτό και αποδεκτό. Γιατί αν έχεις προοδευτικό λόγο, αντίθετο προς τα κέντρα εξουσίας, το σίγουρο είναι ότι γρήγορα θα σε σβήσουν από τον χάρτη. Ποιος ξέρει που θα βρισκόταν τώρα ένας παρουσιαστής που θα έλεγε ότι «ο καπιταλισμός μας εξαγριώνει και μας κάνει ζούγκλα» και όχι «γιατί δεν σκοτώνουμε τους άστεγους με θανάσιμη ένεση».
Σε θεσμικό επίπεδο η ερώτηση δεν είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να εξαλείψουμε τέτοια φαινόμενα. Είναι αν θέλουμε…

Διαβάστε επίσης:

Να (μάλλον) γιατί δεν αλλάζει ο κόσμος – Και γιατί (μάλλον) κι αυτό αλλάζει

«Ο σεβασμός δεν είναι θέσφατο – είναι κάτι που κερδίζεται»: Ανοιχτή επιστολή του Αντώνη Ψαρόπουλου προς την Ένωση Δικαστών

«Γιατί τέτοια στοχοποίηση σε έναν πατέρα που ζητά δικαιοσύνη;» – Ανοιχτή επιστολή του πατέρα του Βασίλειου Μάγγου στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη