4 Αυγούστου, 2026
Οι μικρές ιστορίες του Φεστιβάλ Ελάτειας που ξεκίνησε σαν πάρτι δίπλα στο ποτάμι και έγινε θεσμός.
Novel 729: 10 χρόνια πορείας σε ένα sold-out Κατράκειο
Μια επετειακή συναυλία που ξεπέρασε το live και έγινε συλλογική εμπειρία.
Οι συναυλίες του Novel 729 είναι πάντα εξαιρετικές. Έχουν όλη τη δουλειά που χρειάζεται για να βγει ένα άρτιο τεχνικά αποτέλεσμα και όλη την ψυχή για να γίνει μυσταγωγικό. Η χθεσινή, για τα 10 χρόνια της μουσικής πορείας, είχε κάτι παραπάνω.
Ήταν γιορτή για τα γενέθλιά του και εκείνος ήταν ο οικοδεσπότης των 8 χιλιάδων καλεσμένων του, που πλημμύρισαν το Κατράκειο θέατρο στη Νίκαια. Μίλησε πολύ, μοιράστηκε πολλά, αυτοσαρκάστηκε, ανοίχτηκε, συνομίλησε.
Ήταν εκεί με προσωπική απεύθυνση στην καθεμία και στον καθέναν μας, που γεμίσαμε το υπέροχα φωτισμένο θέατρο, παρά τη βροχή που σταμάτησε τη στιγμή που εκείνος βγήκε στη σκηνή.
Πρόσωπα και ιστορίες
Ο Novel ξεκίνησε με τα παλιά του, ανέβασε στη σκηνή εκείνους που αγαπά να συνεργάζεται και να τραγουδά μαζί τους, είπε για τον καθέναν πως τον γνώρισε, συγκινήθηκε πολύ, αστειεύτηκε άλλο τόσο.
Μας μίλησε για τη Μάγια, ζήτησε να φωνάξουμε το όνομά της και εξήγησε ότι τον περιμένει σπίτι, ζητώντας συγγνώμη που θα πρέπει να φύγει αμέσως μετά το τέλος της συναυλίας.
Guests και στιγμές της βραδιάς
Πάντα ταπεινός προλόγισε τον Anser λέγοντας πως του συστήθηκε Γιώργος για να του απαντήσει εκείνος: «Novel, σε ξέρω, έχω κολλήσει με το Amigos».
Μίλησε για τον Bloody Hawk, πως τον άκουγε αν και μικρότερος πριν ξεκινήσει εκείνος να γράφει μουσική.
Ξεκίνησε να λέει για τον Jaul που νόμιζε ότι πλέει ακόμη για τη Γάζα, αλλά εκείνος έσκασε έκπληξη στη σκηνή μιλώντας για την Παλαιστίνη με κεφίγια στην πλάτη του.
Έδωσε χώρο και καλά λόγια στην 0-100 και έκλεισε πανηγυρικά με τους Λόγος Τιμής.
Παράλληλα δεν σταμάτησε να αστειεύεται και να φροντίζει να είναι άνετα ο Sonic, τραυματισμένος συνοδοιπόρος του.
Τέλος έκανε αναφορά σε όλους τους συνεργάτες του και έσβησε επί σκηνής την τούρτα που του ετοίμασαν για τα 10 χρόνια του, μαζί με όλους και με τα παιδιά της Σελήνης.
Ο Novel χθες απέδειξε πως έχει φτιάξει την κοινότητά του, μια κοινότητα ανθρώπων με αλληλεγγύη και εκτίμηση, που δεν ξεχνά ότι χωρίς εκείνους δεν θα μπορούσε να είναι εκεί που βρίσκεται.
Και είχε την υπέροχη ευγένεια να το πει πολλές φορές. Τόσες όσες και τα δέκα χρόνια που έχτισε μαζί τους μια υπέροχη μουσική πορεία, φως σε σκοτάδια και πηγή έμπνευσης για αγώνες, με τις ήττες και τις νίκες του.
Έτσι κι αλλιώς είναι απόλυτα σαφής στο πιο αγαπημένο μου από τα αγαπημένα του.
«Ένας ακόμα χειμώνας που δύσκολα βγαίνουν τα πόδια απ’ το σπίτι
Μου σκάει το άγχος στο στήθος σαν μέταλλο κι έχω από μέσα μαγνήτη
Έχω ένα όνειρο που μεγαλώνει και κάνει τον φόβο διπλάσιο
Έχω έναν έφηβο μες στην ψυχή μου σαν να ‘μαι ακόμα γυμνάσιο
Κάθε ‘βδομάδα μπαίνω στην ομάδα και ανοίγω τον ασκό του Αιόλου
Τους λέω «Δεν κοιμάμαι καλά, είμαι ανήσυχος πάω κατά διαόλου»
Και συζητάμε συνέχεια το πώς σχετιζόμαστε μες στη ζωή μας
Κι εκεί ανακαλύπτουμε τι κουβαλάμε στην πλάτη από τους γονείς μας
Δεν υποδύομαι κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να μάθω να εκτίθεμαι
Ζυγίζω καλά τον θυμό μου να μάθω γιατί και σε ποιον επιτίθεμαι
Ψάχνω στη μνήμη μου την τελευταία φορά που ανέμελα ανάσανα
Έχω κλειστεί μες στο στούντιο και φτιάχνω έναν δίσκο γεμάτο με βάσανα
Ένας ακόμα χειμώνας που μου κοστίζει η αγάπη
Όσους ανθρώπους αγάπησα κάποια στιγμή θα τους δω σ’ εφιάλτη
Έχασα την εφηβεία μου μέσα στο ψέμα που δίνει το πιώμα
Αναγεννήθηκα μα ό,τι και αν πέτυχα αυτό μου κοστίζει ακόμα (ακόμα, ακόμα)
Να μη φοβάσαι όταν πέφτω (πέφτω)
Έχω μάθει να σηκώνομαι, θα το κάνω ξανά
Αγάπη μου, αντέχω (αντέχω)
Να μην ανησυχείς για ‘μένα, κοίτα εσύ να ‘σαι καλά
Να μη φοβάσαι όταν πέφτω (πέφτω)
Έχω μάθει να σηκώνομαι, θα το κάνω ξανά
Αγάπη μου, αντέχω (αντέχω)
Να προσέχεις τον εαυτό σου γιατί κάποιος σ’ αγαπά (ah)
Μου δώσαν μια διάγνωση στα 21 μου κι εγώ την έκανα τέχνη
Το ‘κανα για να σωθώ, ρε γαμώτο, όχι για να με πουν καλλιτέχνη
Πηγαίνουν παιδιά και χτυπάνε το logo στο δέρμα για πάντα να μείνει
Πώς να μη νιώθω ευθύνη; Και πόσο κοστίζει κι εκείνη;
Έχω οικογένεια από φίλους κι είναι πιστή σαν τους σκύλους
Εύχομαι να ‘χουμε υγεία, να μη φύγει κανείς και να βγάζουμε δίσκους
Ώσπου να φτάσει εκείνη η στιγμή που δε θα μας ακούει κανείς τους
Νιώθω καλά που μπορώ να κοιτάξω στα μάτια αν δω τους γονείς τους
Ρωτάν άμα έκανα εμβόλιο, ρωτάνε πού έχω τη μάσκα
Ρωτάω τι θα γίνει με κάτι μαλάκες ανήθικους σαν τον Μπαλάσκα
Προσέχω τον στίχο μου όσο προσέχω το να μην κολλήσει η γιαγιά μου
Κι η μάνα μου έχει μια κάψα να ακούσει κομμάτι που ‘μαι στα καλά μου
Δεν απαντάω στα τηλέφωνα, καίγομαι πάνω από τα μηχανήματα
Έχω να λύσω ζητήματα μπας κι αποφύγω να φάω χτυπήματα
Να μη φοβάσαι, αγάπη μου, όταν σκοντάφτω και χάνω τα βήματα
Πώς να εκτιμήσω ξανά ότι ανασαίνω άμα δεν πνιγώ μες στα κύματα;».
Χρόνια πολλά, 729.
Φωτογραφίες: Γιάννης Χαροκόπος
Διαβάστε επίσης:
Από τη σκιά στο φως: Oι 575 ημέρες του Noesis 575*
