Απόψεις

Αντί προσευχής

Τα βράδια, λοιπόν, ποιητή μου και δεν συγχωρώ καθάρματα και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Απόψε μάλιστα, ξαγρυπνώ κι αντί προσευχής σκέφτομαι τους ανθρώπους που ξεκινάν για να περπατήσουν ως τα σύνορα της Γάζας. Το μυαλό μου, η ψυχή μου κι όλο μου το είναι, βρίσκονται μαζί τους. Αγχώνομαι, αγωνιώ, φοβάμαι. Αλλά είμαι χαρούμενος και περήφανος για κάθε έναν από αυτούς.

Το μικρό μου χωραφάκι, ολόκληρος ο πλανήτης

Στον κόσμο των υπηρεσιών και του τουρισμού, έχω επιλέξει να λερώνω τα χέρια μου, να τραυματίζω το σώμα μου, να αφήνω τον ιδρώτα μου εκεί που η ανταπόδοση είναι πολλαπλάσια της προσπάθειάς μου. Ανταπόδοση όχι σε χρήμα, όχι σε οικονομικό κέρδος, όχι σε ενεστώτα. Ανταπόδοση σε ομορφιά, σε υγεία, σε ζωή, σε μέλλον.

Ξέρεις που έχω σταθεί; Σε τούτη την εικόνα,το τελευταίο Ιφτάρ της Γάζας

Ένα τεράστιο τραπέζι στρωμένο. Δεξιά κι αριστερά συντρίμμια. Σκέφτομαι εκείνους που επέστρεψαν ελπίζοντας να ριζώσουν πάλι στη Λωρίδα εκείνη του κόσμου, που τους απέμεινε. Έστρωσαν την ελπίδα τους σε κείνο το μακρύ τραπέζι και έφαγαν όλοι μαζί. Πιασμένοι σε παγίδα θανάτου

Παίζουμε κρυφτό; Μετράω ως το 60!

[Πέντε παιδιά. Εξήντα δευτερόλεπτα. Κάθε εξήντα δευτερόλεπτα πέντε παιδιά. Κάθε ώρα διακόσια ενενήντα παιδιά. Σε 48 ώρες δεκατέσσερις χιλιάδες παιδιά μπορεί να πεθάνουν αν δε φτάσει βοήθεια στη Γάζα, δήλωσε σήμερα ο ΟΗΕ.]