Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο;
Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο; Είσαι, τι ρωτάω…
Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο; Είσαι, τι ρωτάω…
Αυτοί οι άνθρωποι ζουν με τον πιο εφιαλτικό τρόπο τ’ όνειρο του μέσου μικροαστού.
Τα βράδια, λοιπόν, ποιητή μου και δεν συγχωρώ καθάρματα και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Απόψε μάλιστα, ξαγρυπνώ κι αντί προσευχής σκέφτομαι τους ανθρώπους που ξεκινάν για να περπατήσουν ως τα σύνορα της Γάζας. Το μυαλό μου, η ψυχή μου κι όλο μου το είναι, βρίσκονται μαζί τους. Αγχώνομαι, αγωνιώ, φοβάμαι. Αλλά είμαι χαρούμενος και περήφανος για κάθε έναν από αυτούς.
«Ω, Θεέ μου! Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο και ο καθένας με τον δικό του τρόπο αναστενάζει. Μα, πού είναι εκείνοι που ζουν χαρούμενα;»
(Μαξίμ Γκόρκι, Η μάνα)
Σε περίπτωση που δεν το διαβάσατε ή δεν το είδατε πουθενά, πλέον το ΕΣΡ θα μπορεί να ελέγχει τι ανεβαίνει στο YouTube,
Μιλάμε για σφαγή αμάχων. Αν δηλώνεις αδιάφορος, πας με το μαχαίρι. Όχι επειδή το λέω εγώ. Επειδή εκ των πραγμάτων συμβαίνει.
Στον κόσμο των υπηρεσιών και του τουρισμού, έχω επιλέξει να λερώνω τα χέρια μου, να τραυματίζω το σώμα μου, να αφήνω τον ιδρώτα μου εκεί που η ανταπόδοση είναι πολλαπλάσια της προσπάθειάς μου. Ανταπόδοση όχι σε χρήμα, όχι σε οικονομικό κέρδος, όχι σε ενεστώτα. Ανταπόδοση σε ομορφιά, σε υγεία, σε ζωή, σε μέλλον.
Ένα τεράστιο τραπέζι στρωμένο. Δεξιά κι αριστερά συντρίμμια. Σκέφτομαι εκείνους που επέστρεψαν ελπίζοντας να ριζώσουν πάλι στη Λωρίδα εκείνη του κόσμου, που τους απέμεινε. Έστρωσαν την ελπίδα τους σε κείνο το μακρύ τραπέζι και έφαγαν όλοι μαζί. Πιασμένοι σε παγίδα θανάτου
[Πέντε παιδιά. Εξήντα δευτερόλεπτα. Κάθε εξήντα δευτερόλεπτα πέντε παιδιά. Κάθε ώρα διακόσια ενενήντα παιδιά. Σε 48 ώρες δεκατέσσερις χιλιάδες παιδιά μπορεί να πεθάνουν αν δε φτάσει βοήθεια στη Γάζα, δήλωσε σήμερα ο ΟΗΕ.]