Ένα τεράστιο τραπέζι στρωμένο. Δεξιά κι αριστερά συντρίμμια. Σκέφτομαι εκείνους που επέστρεψαν ελπίζοντας να ριζώσουν πάλι στη Λωρίδα εκείνη του κόσμου, που τους απέμεινε. Έστρωσαν την ελπίδα τους σε κείνο το μακρύ τραπέζι και έφαγαν όλοι μαζί. Πιασμένοι σε παγίδα θανάτου
Παντού εικόνες παιδιών. Εικόνες παιδιών σαν εκείνα τα παιδιά. Τότε στο Άουσβιτς. Δεν έχω λόγια. Δεν έχω τίποτα που να μπορώ να πω. Το μυαλό μου έχει κολλήσει στα κορμάκια. Και στα μάτια τους.
Σκέφτομαι την ιστορία από την ημέρα εκείνη την 7η Οκτώβρη του 2023. Την περνάω καρέ – καρέ στη σκέψη μου.
Στις 2 Μάρτη του 2025, 42 μέρες μετά την εκεχειρία. Την εκεχειρία 470 μέρες μετά από την ασταμάτητη σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα, τις πολιτικές εκτοπισμού, ξεριζωμού και αφανισμού, τους εποικισμούς, τα πογκρόμ, τα βασανιστήρια σε κέντρα κράτησης και τους εξευτελισμούς.
Κοιτώ το τεράστιο στρωμένο τραπέζι, με πολύχρωμα φώτα και σημαιάκια. Είναι το Ιφτάρ, το γεύμα που σπάει τη νηστεία, την πρώτη ημέρα του Ραμαζανιού.
Ένα τεράστιο τραπέζι στρωμένο. Δεξιά κι αριστερά συντρίμμια. Σκέφτομαι εκείνους που επέστρεψαν ελπίζοντας να ριζώσουν πάλι στη Λωρίδα εκείνη του κόσμου, που τους απέμεινε. Έστρωσαν την ελπίδα τους σε κείνο το μακρύ τραπέζι και έφαγαν όλοι μαζί. Πιασμένοι σε παγίδα θανάτου. Το Ισραήλ δεν είχε σκοπό να σταματήσει τον αφανισμό. Τους μάζεψε πάλι στήνοντας τη φάκα της εκεχειρίας. Αυτή δεν είναι πολιτική ανάλυση. Δεν ξέρω να κάνω τέτοιες. Είναι μια σκέψη. Μια λογική ακολουθία. Άλλωστε λίγες ημέρες πριν -στις 26 Φλεβάρη του 2025- ήταν που ο Τραμπ με τον Μασκ λανσάροντας εκείνο το χυδαίο AI έδειχναν πως φαντάζονται το… «χρυσό μέλλον» της Γάζας.
Τώρα, με εικόνες και ειδήσεις που μουδιάζουν, θυμάμαι τον Mohammed El Batta στο podcast που κάναμε για το 20/20 -τον Ιούνη του 2023- να κάνει λόγο για «Τελική λύση». Δανειζόμενος τον ευφημισμό που χρησιμοποιούσαν οι ηγέτες της Ναζιστικής Γερμανίας και αναφερόταν στη μαζική δολοφονία των εβραίων, για να περιγράψει αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη.
Έπεσαν να μας φάνε τότε. Πώς τολμάτε να συγκρίνετε, να εξισώνετε;
Σήμερα αναρωτιέμαι, αναρωτιούνται ακόμα πώς τολμάμε;
Στην συγκλονιστική συζήτησή μας προσπαθήσαμε να βάλουμε σε μια σειρά το ζήτημα της πατρίδας του, των τελευταίων 100 χρόνων. Καταλήξαμε σε μια συγκλονιστική αφήγηση. Όταν κλείσαμε τα μικρόφωνα μου είπε : «Η αδελφή μου ζει στην Ελλάδα. Έχει ένα σπίτι. Κάπου στην Αττική. Εκεί πριν δέκα μέρες ξεκίνησε να χτίσει κάτι στον κήπο της. Στο σημείο είχε μια φωλιά μυρμηγκιών. Δεν προχώρησε. Ψάχνει τον τρόπο να τα απομακρύνει χωρίς να τα σκοτώσει. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του Ισραήλ ψάχνουν τον τρόπο να εξαφανίσουν 2,5 εκατομμύρια Παλαιστίνιους από τη Λωρίδα της Γάζας».
Διαβάστε επίσης:
Παίζουμε κρυφτό; Μετράω ως το 60!
