Η ψευδαίσθηση της επιλογής και της αντίθεσης

«Η ομορφιά του πολιτεύματος μας είναι πως είμαστε ελεύθεροι να εκφράζουμε και υποχρεωμένοι να σεβόμαστε την αντίθετη άποψη».

Δεν είναι μια φράση που την έχει εκφράσει μόνο το εθνικό τηλεσκουπίδι, Παύλος Μαρινάκης, ούτε ο εθνικός φωνακλάς, Σπύρος Γεωργιάδης, ούτε ο εθνικός ανήξερος, Κούλης Μητσοτάκης. Ένα τέτοιο παπατζιλίκι είχε εκφράσει κι ο εξευγενισμένος αρχιτρομοκράτης George W. Bush. Το είχε εκφράσει όταν ο αμερικανικός λαός έβγαινε στο δρόμο κατά εκατομμύρια, ως αντίδραση στον πόλεμο που κήρυξαν οι ΗΠΑ (και) εναντίον του Ιράκ.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι, για να μην σπαταλήσει κανείς άσκοπα το χρόνο του με ένα κείμενο που δε θέλει να διαβάσει. Η τελευταία ειρηνευτική προσπάθεια που έκαναν οι ΗΠΑ πάνω στον πλανήτη, ήταν στο Β’ Παγκόσμιο. Ακόμα και τότε, κατάφεραν να δείξουν πόσο αηδιαστικά αιμοδιψείς εξουσιαστές είναι με τα ατομικά εγκλήματα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Άλλη μια δημοκρατία που βρωμάει θάνατο και πλουτοκρατία.

Η «ομορφιά του πολιτεύματος» δεν έβγαλε πουθενά. Ούτε στον πόλεμο του Ιράκ, ούτε στα δικά μας. Και αυτό αποκαλύπτει πόσο σατανικά έξυπνο είναι το πολίτευμα και πώς αυτορρυθμίζεται. Τα συμβατικά ολοκληρωτικά καθεστώτα απαγορεύουν την ελευθερία της έκφρασης, μέχρι που ο κόσμος σκάει και οι εξεγέρσεις είναι οι μοναδικές βαλβίδες αποσυμπίεσης.

Σε κοινωνίες σαν τη δική μας, ο κόσμος έχει «το δικαίωμα να εκφραστεί», το οποίο πλέον είναι πιο πολύ ένα προνόμιο του συστήματος να φανεί ευαίσθητο και να πάρει παράταση ζωής.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολιτικά ανώριμο για να αντιπροτείνω ως θεραπεία τους τρόπους που χρησιμοποιώ εγώ για να «τη μπω» στο σύστημα αυτό. Η συμβολή μου για τώρα ας είναι να πάρουμε χαμπάρι, όσο και όσοι γίνεται, το εξής: οι τρόποι με τους οποίους η εξουσία ανέχεται να εκφράσουμε τη δυσαρέσκεια μας, είναι τρόποι που δεν την πονάνε καθαυτοί. Θα είμαι στο δρόμο σε κάθε πορεία και διαμαρτυρία, αλλά πάντα θα σκέφτομαι τι πρέπει να γίνει με τη συλλογική δύναμη που κρατάμε στα χέρια μας.

Όσο πιο πονηρά προσπαθούν να με χτυπήσουν, τόσο περισσότερο περιμένω να τους πονέσω.

Φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ορέστης Παναγιώτου

Διαβάστε επίσης:

Στο Μνημείο που ο μηχανισμός έχασε τη μάχη (Φωτορεπορτάζ – 26/10/25)

Η «Σπασμένη Φλέβα» του ΛΕΞ στάζει κινηματογράφο

Τελευταία άρθρα:

  • Νέα Οδύσσεια, αυτή τη φορά πορνό – Πάλι κουβά οι μπατριώτες
    Θέματα

    Νέα Οδύσσεια, αυτή τη φορά πορνό – Πάλι κουβά οι μπατριώτες

    Ακόμα μια Οδύσσεια, αυτή την φορά για ενηλίκους, ρίχνει ακόμα ένα σκαμπίλι στους λάτρεις της πιστής εκδοχής του ομηρικού κειμένου.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Στήλη άλατος: Μετά από παραίτηση πολλών τηλεθεατών.
    Απόψεις

    Στήλη άλατος: Μετά από παραίτηση πολλών τηλεθεατών.

    Η κλιματική κρίση δεν παθαίνει καμία κρίση. Γιατί έχουμε χάσει τη δική μας κρίση. Σαν αποχαυνωμένοι παρακολουθούμε. Και ζητάμε συγγνώμη για λογαριασμό τους.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Αύγουστος και 6+1 βιβλιοπροτάσεις
    Culture

    Αύγουστος και 6+1 βιβλιοπροτάσεις

    Ας πούμε ότι Αύγουστος δεν είναι οι ορδές των αδειούχων και η αφαίμαξη κάθε ήσυχου παραθαλάσσιου τετραγωνικού ετούτης της χώρας.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Τι κάνουν 7.000 άνθρωποι πάνω στο βουνό;
    Culture

    Τι κάνουν 7.000 άνθρωποι πάνω στο βουνό;

    Οι μικρές ιστορίες του Φεστιβάλ Ελάτειας που ξεκίνησε σαν πάρτι δίπλα στο ποτάμι και έγινε θεσμός.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Το πογκρόμ του Τορόντο του 1918 εναντίον των Ελλήνων μεταναστών που πρέπει να γνωρίζετε
    ΔιάφοραΘέματα

    Το πογκρόμ του Τορόντο του 1918 εναντίον των Ελλήνων μεταναστών που πρέπει να γνωρίζετε

    Στις 2 Αυγούστου 1918, κατά τη διάρκεια της κορύφωσης πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών του Τορόντο, οι επιχειρήσεις δεκαετιών στην ελληνική κοινότητα καταστράφηκαν εξαιτίας της προπαγάνδας της εποχής
    Διαβάστε περισσότερα
  • Όχι, μάγκες, τα «σπίτια» δεν ξαναχτίζονται!
    PoliticsΑπόψεις

    Όχι, μάγκες, τα «σπίτια» δεν ξαναχτίζονται!

    Μαζί με τη φωτιά θα 'χουν καεί κι οι αναμνήσεις, τα συναισθήματα, τα παιδικά σου χρόνια κι οι μυρωδιές που σε μεγάλωσαν. Ξαναχτίζονται;
    Διαβάστε περισσότερα