«Με πέτρες, σφεντόνες παλεύουν, από την άλλη πετάνε ρουκέτες και βόμβες, αίμα, φωτιά και μπετό. Συντρίμμια και σκόνες, στη γειτονιά σου ηχούνε πολέμου σειρήνες και κόρνες, κόλαση στον ουρανό. Κάναν το αίμα αθώων συνήθεια, κάναν το αίμα αμάχων κανόνα, όπου δεν φτάνει ολονών μας το θάρρος, φτάνει κάποιου πιτσιρικά η σφεντόνα».

Αυτοί ήταν απ’ τους πρώτους στίχους που «άνοιξαν» τη συναυλία των 2χ2χ το Σάββατο στο ΠΛΥΦΑ, τη στιγμή που μια τεράστια παλαιστινιακή σημαία ανέμιζε στη σκηνή παίρνοντας φως απ’ τα καπνογόνα, δύναμη απ’ τα συνθήματα που ηχούσαν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».

Ήταν από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις λιγότερο μόνη, πως οι φλόγες που τυλίγουν την Παλαιστίνη κάνοντας τον θάνατο τον απόλυτο πρωταγωνιστή, είναι κοινή ταραχή και όχι προσωπική υπόθεση.

Λίγες ημέρες πριν, ο Κώστας Φουρίκος, μεταξύ πολλών ετοιμασιών, βρήκε λίγο χρόνο να μιλήσουμε πριν σαλπάρει με την ελληνική αποστολή Global Sumud Flotila για τη Γάζα.

«Πρόκειται για ένα πρωτοφανές εγχείρημα. Η θάλασσα έχει χρησιμοποιηθεί ξανά για να προσεγγιστεί η Γάζα, ποτέ όμως με τόσο μεγάλο αριθμό πλοίων -περισσότερα από 40-, πληρωμάτων και συντονισμού. Σαφώς και υπάρχουν δυσκολίες, μιλάμε για μια διαδικασία που συντονίζεται ‘απ’ τα κάτω’. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι συνθήκες θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά, πόσο μάλλον όταν παίρνουμε σαν δεδομένη την επιθετικότητα του ισραηλινού κράτους που εκδηλώνεται με drones, απειλές, συλλήψεις και κατηγορίες για τρομοκρατία. Όλα αυτά θα ήταν ψέμα να πούμε ότι δεν δημιουργούν στρες και φόβο. Στο αντίποδα αυτής της ανασφάλειας όμως, υπάρχει το καλό κλίμα ανθρώπων που έχουν συνδεθεί με τρόπο ουσιαστικό απ’ το καλοκαίρι και παίζει καθοριστικό ρόλο στο να ξεπερνιέται η όποια αρνητική σκέψη. Συλλογικότητα, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια».

Ο Κώστας, ήταν ένας απ’ τους ανθρώπους που ταξίδεψε λίγους μήνες πριν για την Αίγυπτο και το Κάιρο, με το March to Gaza. 

«Το Μarch to Gaza, συγκροτήθηκε στα τέλη της Άνοιξης, με σκοπό να προσπαθήσει να πλησιάσει τη Ράφα και τη Γάζα μέσω της Αιγύπτου. Μπορεί αυτό να μην έγινε, αλλά το Μarch to Gaza -ένα δίκτυο αγωνιστών/τριών, ακτιβιστών/στριών- ήρθε σε επαφή με άλλα δύο αντίστοιχα εγχειρήματα, το Sumud και το Freedom Flotilla Coalition, απόγονος των πρώτων προσπαθειών που ξεκίνησαν πριν χρόνια -με έντονη και τότε την ελληνική συμμετοχή- για να σπάσει ο ναυτικός αποκλεισμός του Ισραήλ, στη Γάζα. Στο ελληνικό March to Gaza, συναντιούνται άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, άλλες γενιές με ξεχωριστές εμπειρίες, που έχουν κατορθώσει να συντονίζονται με υγιή και αποτελεσματικό τρόπο.

Στον πυρήνα και των δύο προσπαθειών υπάρχει μια ανάγκη ο λόγος να γίνει πράξη, η ανάληψη της ευθύνης που κάνει κατανοητό ότι πρέπει να γίνει κάτι άμεσα γιατί δεν υπάρχουν χρονικά περιθώρια. Η Αίγυπτος, ήταν μια προσπάθεια που έδειξε συγκεκριμένα όρια. Υπάρχουν πολλοί συνένοχοι για να μπορεί το Ισραήλ να κάνει αυτά που κάνει, τόσο στη Δύση όσο και στον Αραβικό κόσμο. Υπήρχε μεγάλη θέληση απ’ τον Αιγυπτιακό λαό να συνδράμει στο εγχείρημα μας, ταυτόχρονα όμως το καθεστώς ήταν εξαιρετικά σκληρό εν μέσω πολέμου Ιράν – Ισραήλ. Παρόλα αυτά, κερδίσαμε ορατότητα, κινητοποιήσαμε κόσμο, δημιουργήθηκε ένα δίκτυο ανθρώπων που σήμερα σηκώνει το κομμάτι μιας πρωτοφανούς προσπάθειας, με ένα στόλο να προσπαθεί να φτάσει στη Γάζα».

Συζητάμε για όσα συνέβησαν το καλοκαίρι σε νησιά, βουνά, πόλεις και χωριά, εκεί δηλαδή που χιλιάδες άνθρωποι ύψωσαν τα χρώματα της Παλαιστίνης με μόνο αίτημα την ελευθερία.

«Αυτό που συνέβη στη Σύρο με το Crown Iris, αλλά και τη 10^η Αυγούστου σε όλη τη χώρα, ήταν απίστευτο. Άνθρωποι που έκαναν διακοπές, ενώθηκαν για την Παλαιστίνη, όπου κι αν βρίσκονταν. Εξαιρετικά σημαντικές στιγμές, που απέδειξαν ότι πλέον έχει πυροδοτηθεί μια κατάσταση. Οι κυβερνήσεις έχουν κάνει ξεκάθαρο τι στάση κρατούν μπροστά στη γενοκτονία που εξελίσσεται στη Γάζα και την εθνοκάθαρση της Δυτικής Όχθης. Οι κοινωνίες θα δώσουν τις λύσεις, εκείνες θα δημιουργήσουν πολιτικό κόστος και πρόβλημα στην εξουσία. Μετά από καιρό τόσο στη Δύση αλλά και στον Αραβικό κόσμο, φοβούνται ότι τμήματα της κοινωνίας αποσπώνται από τα κυρίαρχα αφηγήματα και τις εύκολες απαντήσεις. Γι’ αυτό τον λόγο ενισχύου την καταστολή και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Εμείς πρέπει να παραμένουμε συγκεκριμένοι. Για κάθε πλοίο που ‘κόβει’ το Ισραήλ, οφείλουμε να προσπαθούμε να στέλνουμε άλλα δέκα. Για κάθε κινητοποίηση που καταστέλλεται, πρέπει να οργανώνουμε άλλες εκατό».

Σήμερα, 24 Σεπτεμβρίου 2025, οχτώ πλοία του διεθνή στόλου αλληλεγγύης Global Sumud Flotilla δέχθηκαν εννιά επιθέσεις με drones, κρότου λάμψης, χημικά και παρεμβολές εντός ελληνικής SAR. Μικρές ζημίες στα σκάφη, κανένας τραυματισμός και το ταξίδι προς τη Γάζα συνεχίζεται.

Στην κουβέντα με τον Κώστα, τον ρωτάω για τον ρόλο και τις ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης, σε περίπτωση που η ελληνική αποστολή δεχθεί επίθεση απ’ το κράτος του Ισραήλ.

«Η κυβέρνηση θεωρητικά φέρει ευθύνη και υποχρεούται να προστατεύει τους πολίτες της και έξω απ’ την επικράτεια της. Στο συγκεκριμένο εγχείρημα, η εμπειρία των τελευταίων μηνών δείχνει ότι το Ισραήλ επιτίθεται με πειρατικό τρόπο στα πλοία του στόλου σε διεθνή ύδατα. Η ελληνική κυβέρνηση, με βάση και το που βρίσκεται η χώρα μας και για το γεγονός ότι όλα συμβαίνουν δίπλα μας, έχει μεγάλη ευθύνη. Εμείς, παρότι ξέρουμε τη στάση της, είναι επιμέρους στόχος μας να την αναδείξουμε μέσα από τη συμμετοχή μας στον στόλο ζητώντας το αυτονόητο, να προστατεύσει δηλαδή έστω και τυπικά τους πολίτες στους οποίους έχει αναφορά. Βέβαια, όταν έχουμε παραδείγματα Υπουργών που ανοιχτά θαυμάζουν το Ισραήλ και ταυτίζονται μαζί του, τη στιγμή που με λόγια του ΟΗΕ -και όχι αριστερών ή αναρχικών-, το Ισραήλ διαπράττει εγκλήματα πολέμου, κανείς δεν μπορεί να περιμένει ότι θα πάρουν τα μέτρα που υποχρεούνται για τους Έλληνες πολίτες. Γι’αυτό τα κινήματα πρέπει να συνεχίσουν να πιέζουν».

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει ματαίωση για έναν άνθρωπο που αγωνίζεται μέσα στον τόσο θάνατο.

«Αυτήν τη στιγμή, με όσα συμβαίνουν γύρω μας, ματαίωση είναι όταν παραιτείσαι εντελώς, χωρίς να έχω διάθεση ακριβώς να κρίνω μια τέτοια στάση. Πολλές φορές αν σκεφτείς τι χρειάζεται να αντιμετωπίσεις, το πιο πιθανό είναι να μην ξεκινήσεις να κάνεις το ο,τιδήποτε. Το να ξεκινάς όμως, να μην παραιτείσαι και να κάνεις αυτό που σου αντιστοιχεί, είναι γροθιά στη ματαίωση.Υπάρχουν στιγμές που κάθε άνθρωπος αμφιταλαντεύεται, στο τέλος όμως οφείλει να προχωρά. Ο σκοπός απομακρύνει κάθε αρνητική σκέψη.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι όλοι κι όλες αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας. Δεν πάμε να κάνουμε κάτι παράνομο. Παράνομος είναι ο αποκλεισμός που επιβάλει το Ισραήλ στη Γάζα. Εμείς, πάμε να διέλθουμε -κατά βάση- από διεθνή ύδατα και μετά να παραδώσουμε ανθρωπιστική βοήθεια και μήνυμα αλληλεγγύης στους Παλαιστινίους που βρίσκονται εκεί. Αυτό υπερβαίνει τους κινδύνους που όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν και θωρακιζόμαστε απέναντι τους. Ο κόσμος που μένει πίσω συνδράμοντας σε αυτή την προσπάθεια, γίνεται κομμάτι του στόλου, έχει τα μάτια του πάνω μας, κυρίως όμως έχει τα μάτια του στη Γάζα».

Τον ρωτάω αν η αλληλεγγύη μπορεί να θεωρηθεί πράξη συμβολική.

«Όταν η αφροαμερικανίδα Ρόζα Παρκς αποφάσισε να κάτσει στο λεωφορείο σε θέση που δεν της επιτρεπόταν λόγω του χρώματος της, κάποιοι θα είπαν: ‘Μα δεν γίνεται αυτό, δεν πρόκειται να καταφέρει κάτι’. Γιατί αναφέρομαι σε αυτό; Πολλά πράγματα ξεκινούν με έναν συμβολικό χαρακτήρα. Για να φύγει από το συμβολικό, πρέπει να θεσμοθετηθούν αλλαγές. Μέχρι όμως να γίνει κάτι τέτοιο, ακόμη και μια συμβολική κίνηση μπορεί να προκαλέσει πίεση στην υπάρχουσα κατάσταση.

Τα πλοία που ξεκινάν να προσεγγίσουν τη Γάζα, κουβαλούν μια συμβολική ανθρωπιστική βοήθεια, που δεδομένα δεν μπορεί να λύσει το επισιτιστικό ή ιατρικό πρόβλημα στη Γάζα. Παράλληλα όμως καθιστά σαφές ότι ο θαλάσσιος δρόμος είναι αδιαμεσολάβητος και όποιος θέλει μπορεί να βοηθήσει. Το Ισραήλ, επιβάλει παράνομα τον λιμό. Όταν βάζεις μπροστά το σώμα σου για να αναδειχθεί αυτό, μπορεί μέχρι ένα σημείο να είναι συμβολικό, αλλά στην πορεία γίνεται πραγματικό. Αυτή η σύγκρουση έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό κι αυτός δεν είναι συμβολικός, έχει να κάνει με τους ανθρώπους που καθημερινά πεθαίνουν».

Το πλοίο στο οποίο επιβαίνει ο Κώστας, έχει το όνομα του δολοφονημένου από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής, Παύλου Φύσσα.

«Με τους άλλους 8 συντρόφους και συντρόφισσες που συνταξιδεύουμε αποφασίσαμε να ονομάσουμε το μέχρι τώρα ‘Enigma’ σε ‘Παύλος Φύσσας’, προς τιμήν του Παύλου, του μουσικού, του μαχητή, του αντιφασίστα που στάθηκε μόνος και περήφανος μπροστά σε πολλούς και δειλούς, που έβαλε το σώμα του απέναντι στο φασιστικό έρεβος. Από τη στιγμή που το αποφασίσαμε και το ανακοινώσαμε, είδαμε την ανταπόκριση των δικών του ανθρώπων- και ειδικά της μητέρας του, της Μάγδας-, καταλαβαίνοντας όλοι κι όλες ότι το να επιβαίνουμε σε αυτό το σκάφος αποτελεί στην πραγματικότητα τιμή για εμάς. Τιμή και υποχρέωση: να μην κάνουμε πίσω, να μην δειλιάσουμε ούτε στιγμή μπροστά στους σιωνιστές δολοφόνους».

Κλείνοντας τον ρωτάω πώς είναι να ξεκινάει κανείς να φτάσει εκεί που όλες κι όλοι εμείς παρακολουθούμε απ’ τις οθόνες μας τον ήχο της πείνας και του θανάτου.

«Αυτό που συμβαίνει με τις οθόνες μας τα τελευταία χρόνια και ειδικά με την Παλαιστίνη, μας έχει κάνει να συνηθίζουμε τον θάνατο παραπάνω απ’ το κανονικό. Όταν παίρνεις την απόφαση να μην παρακολουθείς απλά όσα γίνονται αλλά να πας ως εκεί, αυτό από μόνο του σε φορτίζει ενώ ταυτόχρονα έχει κάτι ελπιδοφόρο.

Είναι συγκινητική η ανταπόκριση του κόσμου. Αν δεν υπήρχε αυτή όλα θα ήταν πιο δύσκολα. Στα πλοία μας μπορεί να μπαίνουν δεκάδες, από πίσω όμως υπάρχουν εκατοντάδες που συντονίζονται για να βοηθήσουν πρακτικά το ταξίδι μας.

Γάζα, ερχόμαστε και ελπίζω να φτάσουμε όσο το δυνατόν συντομότερα. Ο κόσμος δεν πρέπει να ξεχνά ότι η Γάζα είναι η μόνη περιοχή του πλανήτη που έχει μετατραπεί σε φυλακή με ευθύνη του Ισραήλ. Και σήμερα η φυλακή γίνεται νεκροταφείο. Επομένως, δεν υπάρχει καλύτερο μέρος να προσπαθήσεις να φτάσεις αυτή τη στιγμή».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 🇵🇸 March To Gaza Greece (@marchtogaza_greece)

* Ο Κώστας Φουρίκος εργάζεται στον χώρο των συναυλιακών παραγωγών και του κινηματογράφου

Διαβάστε επίσης:

Τι δουλειά έχει ο Χικμέτ με τον Ρουβικώνα;

Η τέχνη του «λίγο-λίγο»

Σε τι κωλοεποχή ζούμε;