Άλλη μια ΔΕΘ ολοκληρώθηκε και (ποιος να το περίμενε) ούτε σημαντικά σοφότεροι γίναμε, ούτ’ αισθητά πλουσιότεροι. Κι ωστόσο, σ’ αντίθεση με άλλους Σεπτέμβρηδες στη συμπρωτεύουσα, φέτος κάτι κερδίσαμε, κάτι μάθαμε, αφού με πρωτοφανή κυνισμό παραδέχονται πια τις αποφάσεις τους τα πρωθυπουργικά χείλια. Ο δίκαιος ΕΝΦΙΑ, το στεγαστικό που είναι πρόβλημα της εξελισσόμενης οικονομίας, η ευχή ν’ αρκούσε τ’ οκτάωρο σε όλους, η “συμμαχία του ξυλολίου”, τα δημόσια πανεπιστήμια που ανακάλυψαν την εξωστρέφεια την τελευταία πενταετία, μια πρωτοφανής άγνοια στην ερώτηση της ΕΦ.ΣΥΝ. (κι ας έχει δημοσιευθεί αντίστοιχο θέμα στη φιλοκυβερνητική Καθημερινή), ο χωρίς εξήγηση αποκλεισμός μέσων απ’ τη συνέντευξη… Το πιο ανυπόφορο βέβαια, αυτό που στ’ αλήθεια δεν αντέχω ν’ ακούω κι αυτό που πραγματικά μ’ ενοχλεί περισσότερο απ’ όλα, είναι η επιλεκτική επίκληση σε άλλα κράτη. Επιλεκτική κατά την προσφιλή τακτική… Ελληνίδας μάνας.

Είναι σχεδόν κλασικό ανέκδοτο για όλη τη γενιά μου: η μάνα σου έδειχνε “τα άλλα παιδιά” όταν έγραφαν καλύτερα στα διαγωνίσματα, όμως όταν θα πήγαιναν την εκδρομή που δεν σε άφηνε, έλεγε: “δεν με νοιάζει τι κάνουν τ’ άλλα παιδιά”. Περίπου το ίδιο λέει κατά το δοκούν κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που άλλοτε θυμάται βολικά τις διαφορές που έχουμε με άλλες χώρες στην κουλτούρα, τον τρόπο ζωής και την οικονομική δύναμη, κι άλλοτε τα προσπερνά σαν ελέφαντα στο δωμάτιο.

•”Φόρος κατοχής ακινήτου υπάρχει σ’ όλη την Ευρώπη“.

•”Ενώ στο εξωτερικό οι φοιτητές κατεξοχήν επιλέγουν τη συγκατοίκηση, στην Ελλάδα όλοι ψάχνουν για να βρουν μια γκαρσονιέρα μόνοι τους“.

•”[…]τα (δημογραφικά) προβλήματα της Ελλάδος τα αντιμετωπίζουν σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες“.

•”Ο συσσωρευμένος πληθωρισμός είναι χαμηλότερος στην Ελλάδα απ’ ο,τι στην Ευρώπη τα τελευταία πέντε χρόνια“.

•”Μόνο στην Ελλάδα γίνεται αυτή η φασαρία για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία“.

Αν διατρέξει κανείς ολόκληρη τη συνέντευξη θα βρει κι άλλες, πολλές ακόμα επικλήσεις του πρωθυπουργού στην Ευρώπη, είτε εν είδει παραδείγματος προς μίμηση, είτε ως πήχη τον οποίο η χώρα κατάφερε να περάσει. Και το ζήτημα δεν είναι φυσικά η χρήση των συγκεκριμένων παραδειγμάτων (με πολλά απ’ τα οποία θα συμφωνούσαν οι περισσότεροι). Είναι η συνειδητή αποφυγή των ίδιων παραδειγμάτων όταν δεν εξυπηρετεί. Γι’ ακόμα μια φορά, τα μέτρα και τα σταθμά μας.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι απλό: ή γενικώς με την Ευρώπη, ή γενικώς με την καμπούρα μας, κύριε Μητσοτάκη. Έστω ζυγίζοντας, σταθμίζοντας, αλλά όχι αλά καρτ. Αν οι νέοι πρέπει ν’ αλλάξουν την κουλτούρα της γκαρσονιέρας σε κουλτούρα συγκατοίκησης, εσείς πώς μπορείτε να πολεμάτε την απλή αναλογική πίσω απ’ το επιχείρημα “η Ελλάδα δεν είναι Δανία, δεν έχουμε κουλτούρα συνεννόησης”; Συνεννοηθείτε! Αν ο ΕΝΦΙΑ είναι λογικός επειδή υπάρχει αντίστοιχό του σ’ όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, πώς παραμένει λογική ταυτόχρονα η κρατική ομηρία του κατώτατου μισθού ενώ σ’ όλη την Ευρώπη προκύπτει μέσω διαπραγμάτευσης εργοδοτών και σωματείων; Πώς ζητάμε από ανθρώπους ν’ αποδεχθούν φορολογικές ή δημοσιονομικές πολιτικές της Δύσης, όταν τούς προσφέρονται δημόσιες υπηρεσίες υγείας, παιδείας κι ασφάλειας βαλκανικής Ανατολής; Ποιος διαλέγει πού υπερισχύει το ευρωπαϊκό παράδειγμα και πού η ελληνική συνθήκη; Λίγο άδικο να το αποφασίσει ένας πρωθυπουργός κατά πώς τον εξυπηρετεί εκτελεστικά, έτσι δεν είναι;

Να τελειώνουμε: δεν είμαστε Ευρώπη, κύριε Μητσοτάκη. Και η κοινή λογική της δημοκρατικής εκλογής, επιτάσσει: πρώτα να προσφερθούν οι ευρωπαϊκές συνθήκες (στα μέτρα του δυνατού), κι έπειτα ν’ απαιτηθούν οι ευρωπαϊκές θυσίες. Έστω να συμβούν παράλληλα τα δύο. Όμως, η κυβέρνηση των παράνομων παρακολουθήσεων και της επίκλησης απορρήτου στις εξεταστικές, η κυβέρνηση των Τεμπών, η κυβέρνηση της Πύλου, του ΟΠΕΚΕΠΕ, των ακριβότερων τιμών ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, του τραπεζικού και πετρελαϊκού καρτέλ, αυτή η κυβέρνηση να κουνάει το δάχτυλο που δεν ακολουθούμε τα παραδείγματα άλλων χωρών, ε, πάει πολύ. Πάει πάρα πολύ. Κι όχι τίποτ’ άλλο μα, φοβάμαι ότι ίσως η ανυπαρξία αντιπάλου έχει αρχίσει να σας δημιουργεί ψευδαισθήσεις… πατερούλη!

Όμως οι ψηφοφόροι δεν σας θέλουν για συμβουλές, κύριε Μητσοτάκη. Σας θέλουν για πράξεις. Όλοι το ξέρουμε άλλωστε: συμβουλές είναι αυτό που σου δίνουν, όταν δεν σου δίνουν αυτόν που ζητάς…

Διαβάστε επίσης:

Αυτό πήγε καλά: Η κυβέρνηση της αρνήθηκε και η Καρυστιανού απάντησε με Πανελλαδικό κάλεσμα

Πόση ελευθερία του Τύπου αντέχει η κυβέρνηση;

Πύλος – Τέμπη – Παλαιστίνη: Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη