Ακούστε το τραγούδι: Σταμάτης Μορφονιός – Οξυγόνο

«Το τραγούδι αυτό είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στους ανθρώπους που χάθηκαν στην τραγωδία των Τεμπών. Ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού στους δικούς τους ανθρώπους που έμειναν πίσω και παλεύουν για δικαιοσύνη. Στεκόμαστε δίπλα τους σε αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος»

Σήμερα, Τρίτη 4 Μαρτίου, ο τραγουδοποιός Σταμάτης Μορφονιός ανέβασε στο κανάλι του στο YouTube το Οξυγόνο, το νέο τραγούδι του που αποτελεί φόρο τιμής, όπως σημειώνει ο ίδιος, «σε όσους έμειναν πίσω και παλεύουν με όλο τους το είναι για δικαιοσύνη».

Με τα λόγια του Σταμάτη Μορφονιού

Οξυγόνο. Νέο τραγούδι. Ένα μικρό σχόλιο.
Έβλεπα στην τηλεόραση μια μητέρα που έχασε το παιδί της εκείνο το βράδυ.
Ο λόγος της που ήταν σπαρακτικός, έσπαγε για μια στιγμή από την ανάσα που δεν της έφτανε αλλά συνέχιζε.
Και μετά ξανά μια σπασμένη ανάσα, ξανά ένας πνιχτός λυγμός και ξανά λόγια για το άδικο.
Την κοιτούσα, την άκουγα, ένιωθα τον αγώνα της για να σταθεί όρθια και να συνεχίσει να μιλάει.
Ήταν συγκλονιστικό.
Και εκεί στο τέλος είπε «Κάντε κάτι. Δεν θα το ξαναδώ. Το παιδί μου».
Η καρδιά μου έσπασε.
Τα μάτια μου ποτάμι. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι.
Μόνο την ένιωθα. Όσο μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος έναν άλλον άνθρωπο που θρηνεί το παιδί του.
Που όλη του η ζωή έγινε απώλεια και ζητάει δικαιοσύνη.
Έτσι γράφτηκε αυτό το τραγούδι.
Ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε όσους έφυγαν τόσο άδικα.
Ως ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού σε όσους έμειναν πίσω και παλεύουν με όλο τους το είναι για δικαιοσύνη.
Θα είμαστε δίπλα τους μέχρι το τέλος.

Η ηχογράφηση και η επεξεργασία του τραγουδιού έγινε στο home studio του Σταμάτη Μορφονιού και μπορείτε να το ακούσετε εδώ:

Οι στίχοι του τραγουδιού

Που πας καρδιά μου; Που να ψάξω να σε βρω;
Είναι η αγκαλιά μου ένα αβάσταχτο κενό
Έξω βουή, μα μέσα απέραντη σιγή
Σ’ αυτό το σώμα το τραγούδι ήσουν εσύ.

Που πας πουλάκι μου και που μ’ αφήνεις;
Που πας να έρθω να μου πεις
μήπως και κάτι χρειαστείς
μόνο μη φεύγεις, δίχως λέξη μη μ’ αφήνεις.

Που πας καρδιά μου βιαστικά; Είναι νωρίς
Να αγκαλιαστούμε μια φορά πριν να χαθείς
Άραγε να ‘σαι κάπου να κρυφοκοιτάς;
Να μου προσέχεις και να μου χαμογελάς.

Που πας πουλάκι μου και που μ’ αφήνεις;
Που πας να έρθω να μου πεις
μήπως και κάτι χρειαστείς
μόνο μη φεύγεις, δίχως λέξη μη μ’ αφήνεις.

Είναι το άδικο μέσα μου που με πνίγει
όλο το είναι μου ζητάει δικαιοσύνη
όλη η ζωή μου τώρα πια τρεις λέξεις μόνο
Δεν έχω οξυγόνο. Δεν έχω οξυγόνο.

Τελευταία άρθρα:

  • Νέα Οδύσσεια, αυτή τη φορά πορνό – Πάλι κουβά οι μπατριώτες
    Θέματα

    Νέα Οδύσσεια, αυτή τη φορά πορνό – Πάλι κουβά οι μπατριώτες

    Ακόμα μια Οδύσσεια, αυτή την φορά για ενηλίκους, ρίχνει ακόμα ένα σκαμπίλι στους λάτρεις της πιστής εκδοχής του ομηρικού κειμένου.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Στήλη άλατος: Μετά από παραίτηση πολλών τηλεθεατών.
    Απόψεις

    Στήλη άλατος: Μετά από παραίτηση πολλών τηλεθεατών.

    Η κλιματική κρίση δεν παθαίνει καμία κρίση. Γιατί έχουμε χάσει τη δική μας κρίση. Σαν αποχαυνωμένοι παρακολουθούμε. Και ζητάμε συγγνώμη για λογαριασμό τους.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Αύγουστος και 6+1 βιβλιοπροτάσεις
    Culture

    Αύγουστος και 6+1 βιβλιοπροτάσεις

    Ας πούμε ότι Αύγουστος δεν είναι οι ορδές των αδειούχων και η αφαίμαξη κάθε ήσυχου παραθαλάσσιου τετραγωνικού ετούτης της χώρας.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Τι κάνουν 7.000 άνθρωποι πάνω στο βουνό;
    Culture

    Τι κάνουν 7.000 άνθρωποι πάνω στο βουνό;

    Οι μικρές ιστορίες του Φεστιβάλ Ελάτειας που ξεκίνησε σαν πάρτι δίπλα στο ποτάμι και έγινε θεσμός.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Το πογκρόμ του Τορόντο του 1918 εναντίον των Ελλήνων μεταναστών που πρέπει να γνωρίζετε
    ΔιάφοραΘέματα

    Το πογκρόμ του Τορόντο του 1918 εναντίον των Ελλήνων μεταναστών που πρέπει να γνωρίζετε

    Στις 2 Αυγούστου 1918, κατά τη διάρκεια της κορύφωσης πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών του Τορόντο, οι επιχειρήσεις δεκαετιών στην ελληνική κοινότητα καταστράφηκαν εξαιτίας της προπαγάνδας της εποχής
    Διαβάστε περισσότερα
  • Όχι, μάγκες, τα «σπίτια» δεν ξαναχτίζονται!
    PoliticsΑπόψεις

    Όχι, μάγκες, τα «σπίτια» δεν ξαναχτίζονται!

    Μαζί με τη φωτιά θα 'χουν καεί κι οι αναμνήσεις, τα συναισθήματα, τα παιδικά σου χρόνια κι οι μυρωδιές που σε μεγάλωσαν. Ξαναχτίζονται;
    Διαβάστε περισσότερα