«Το τραγούδι αυτό είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στους ανθρώπους που χάθηκαν στην τραγωδία των Τεμπών. Ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού στους δικούς τους ανθρώπους που έμειναν πίσω και παλεύουν για δικαιοσύνη. Στεκόμαστε δίπλα τους σε αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος»
Σήμερα, Τρίτη 4 Μαρτίου, ο τραγουδοποιός Σταμάτης Μορφονιός ανέβασε στο κανάλι του στο YouTube το Οξυγόνο, το νέο τραγούδι του που αποτελεί φόρο τιμής, όπως σημειώνει ο ίδιος, «σε όσους έμειναν πίσω και παλεύουν με όλο τους το είναι για δικαιοσύνη».
Οξυγόνο. Νέο τραγούδι. Ένα μικρό σχόλιο.
Έβλεπα στην τηλεόραση μια μητέρα που έχασε το παιδί της εκείνο το βράδυ.
Ο λόγος της που ήταν σπαρακτικός, έσπαγε για μια στιγμή από την ανάσα που δεν της έφτανε αλλά συνέχιζε.
Και μετά ξανά μια σπασμένη ανάσα, ξανά ένας πνιχτός λυγμός και ξανά λόγια για το άδικο.
Την κοιτούσα, την άκουγα, ένιωθα τον αγώνα της για να σταθεί όρθια και να συνεχίσει να μιλάει.
Ήταν συγκλονιστικό.
Και εκεί στο τέλος είπε «Κάντε κάτι. Δεν θα το ξαναδώ. Το παιδί μου».
Η καρδιά μου έσπασε.
Τα μάτια μου ποτάμι. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι.
Μόνο την ένιωθα. Όσο μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος έναν άλλον άνθρωπο που θρηνεί το παιδί του.
Που όλη του η ζωή έγινε απώλεια και ζητάει δικαιοσύνη.
Έτσι γράφτηκε αυτό το τραγούδι.
Ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε όσους έφυγαν τόσο άδικα.
Ως ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού σε όσους έμειναν πίσω και παλεύουν με όλο τους το είναι για δικαιοσύνη.
Θα είμαστε δίπλα τους μέχρι το τέλος.
Η ηχογράφηση και η επεξεργασία του τραγουδιού έγινε στο home studio του Σταμάτη Μορφονιού και μπορείτε να το ακούσετε εδώ:
Που πας καρδιά μου; Που να ψάξω να σε βρω;
Είναι η αγκαλιά μου ένα αβάσταχτο κενό
Έξω βουή, μα μέσα απέραντη σιγή
Σ’ αυτό το σώμα το τραγούδι ήσουν εσύ.
Που πας πουλάκι μου και που μ’ αφήνεις;
Που πας να έρθω να μου πεις
μήπως και κάτι χρειαστείς
μόνο μη φεύγεις, δίχως λέξη μη μ’ αφήνεις.
Που πας καρδιά μου βιαστικά; Είναι νωρίς
Να αγκαλιαστούμε μια φορά πριν να χαθείς
Άραγε να ‘σαι κάπου να κρυφοκοιτάς;
Να μου προσέχεις και να μου χαμογελάς.
Που πας πουλάκι μου και που μ’ αφήνεις;
Που πας να έρθω να μου πεις
μήπως και κάτι χρειαστείς
μόνο μη φεύγεις, δίχως λέξη μη μ’ αφήνεις.
Είναι το άδικο μέσα μου που με πνίγει
όλο το είναι μου ζητάει δικαιοσύνη
όλη η ζωή μου τώρα πια τρεις λέξεις μόνο
Δεν έχω οξυγόνο. Δεν έχω οξυγόνο.
