Τα γράφω γνωρίζοντας ότι αύριο ξεκινάει η δίκη. Δε ξέρω πότε θα δημοσιευτούν, γιατί δε ξέρω πότε θα θέλω να τα δημοσιεύσω. Αυτός ήταν ο πρόλογος. Τώρα, κυρίως θέμα.

Έχουν περάσει τρία χρόνια από το βράδυ που άλλαξε η ζωή μου. Μια ζωή που το ίδιο σύστημα που με έστειλε 24 μέρες νοσοκομείο, με είχε αναγκάσει να ζω βουτηγμένος στο άγχος και τις 24 ώρες της μέρας. Η μία κρίση πανικού διαδέχοταν την άλλη, οι σχέσεις μου δε μπορούσαν να με χαϊδέψουν όσο κοιμόμουν, γιατί τα αντακλαστικά μου ήταν ξύπνια χωρίς διακοπή.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τη μέρα που ξεκίνησα να ζω στο δρόμο. Που έκανα ένα μετέωρο βήμα να ανοίξω τα χαρτιά της ψυχής μου και της ανθρωπιάς μου, και δε κοίταξα πίσω ούτε μέρα. Όσα γράφω κάθε λίγο και λιγάκι, πότε συχνά, πότε πιο αραιά, να γυρνάω την Ελλάδα και να τα ξερνάω σε απευθείας μετάδοση μπροστά σε μεγαλύτερα ή μικρότερα κοινά, αυτά μας συνδέουν. Θα μπορούσα να μιλάω για τεχνικές λεπτομέρειες. Πόσα λεπτά τα τρένα ήταν στην ίδια γραμμή. Πόσες καθυστερήσεις είχε προκαλέσει ο ίδιος σταθμάρχης. Πόσο λίγο θα κόστιζε στο Υπουργείο ο τοπικός χειρισμός. Πόσα λεφτά πήρε ο ένας και ο άλλος εργολάβος.

Αλλά τα Τέμπη, αυτή η κατάρα που έχω φτάσει να πιστεύω ότι περίμενε να με βρει από τη μέρα που γεννήθηκα φτωχός και μπερδεμένος, πριν με μάθουν όλα αυτά, με έμαθαν να είμαι άνθρωπος. Τα Τέμπη δε με έμαθαν ούτε τον καπιταλισμό ούτε το νεοφιλελευθερισμό. Τα Τέμπη μου έμαθαν ότι ο άνθρωπος που ζει μέσα μου, το παιδί που μόνο έδινε και δεν έπαιρνε ποτέ, δε μπορεί να αναπνεύσει σε κανένα σύστημα όπου είναι παράπλευρη απώλεια. Σε κανένα σύστημα όπου είναι διαχειριστικό έξοδο, είτε η ζωή μου είτε η νοσηλεία μου.

Τα Τέμπη, πριν με μάθουν να μισώ, όπως μισώ τον κάθε καρεκλοκένταυρο, φρεσκοξυρισμένο και γραβατωμένο καριόλη, με έμαθαν να αγαπώ. Και δυστυχώς γι’ αυτούς τους καριόληδες, αγαπώ κάθε μέρα πιο βαθιά, πιο τρυφερά. Με μια τρυφερότητα τραχιά, άγρια και επικίνδυνη. Τρυφερότητα που λυσσάει να συνδεθεί, να φτιάξει ξανά κοινωνίες, σαν αυτές που μας μαθαίνουν στο σχολείο να ονειρευόμαστε. Τρυφερότητα που, όταν πληγώνονται οι αδικημένοι, αυτοί που αγαπώ περισσότερο απ΄όλους, παίρνει φωτιά και φόρα, και καίει ό,τι βρει μπροστά της, δε σβήνει μέχρι εκείνη να το πάρει απόφαση.

Δυστυχώς για όσους δικάζονται και δε δικάζονται, σας έχω δικάσει ήδη. Και πριν μάθετε την ετυμηγορία μου, θα τη μάθουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που με βλέπουν σαν άνθρωπο. Και όταν έρθει η μέρα της δίκης σας, θα το καταλάβετε από το προηγούμενο βράδυ. Γιατί οι γεμάτες οργή σκέψεις μας, θα σας τυλίξουν σα φίδι που καταλαβαίνει πως το θύμα του ακόμα αναπνέει.

Ακόμα αναπνέω. Δυστυχώς για εσάς ακόμα αναπνέω. Και η τρυφερότητα που δίνω και παίρνω καθαρίζει τον αέρα που μπαίνει στο σώμα μου, καθαρίζει τις σκέψεις μου, καθαρίζει τους στόχους μου.

Όμως εσείς δε καθαρίζετε με τίποτα. Γι’ αυτό δεν έχετε θέση στον κόσμο που μου υποσχόσασταν, δεν έχετε θέση στον κόσμο που φτιάχνω. Ο δικός μου κόσμος χωράει μόνο όσους αγαπάνε, τις ευάλωτες, τους εξαθλιωμένους, τις ειλικρινείς με τα συναισθήματα και τον εαυτό τους.

Δε θα μου τον πάρετε αυτό τον κόσμο. Δε θα μου πάρετε την αλληλεγγύη. Μόνο πάνω από το πτώμα μου. Κι έχω δείξει ήδη μια φορά πως δε πεθαίνω εύκολα.

Γιατί αγαπάω. Γιατί είμαι άνθρωπος. Κι η ανθρωπιά είναι επανάσταση.

Τα λέμε στους δρόμους. Άλλη μια φορά και για πάντα.

Φωτογραφία: Μαρίας Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος;

Ισραηλινή εταιρεία κατασκοπείας τινάζει στον αέρα τις εκλογές στην Σλοβενία

Η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει στη βενζίνη, αφού…