Το βιβλίο του Αντώνη Αντωνίου, «Intercity 62, Βαγόνι 4, Θέση 65», έχει ταξιδέψει από το ΒΟΞ στη ΔΕΘ και αυτά είναι όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε.
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει πως «δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στις 28/2/24 κήδεψα εμένα. Είχα πρώτη θέση στην κηδεία μου. Έσκαψα τον λάκκο μου και πήδηξα μέσα, χωρίς να προλάβω καν να σκεφτώ. Και όσο έκλαιγα, και τα συνθήματα γίνονταν τα μοιρολόγια μου, μια καινούρια ψυχή έσπαγε την κάσα κι έψαχνε απεγνωσμένα οξυγόνο να αναπνεύσει».
Γνωρίζοντας τον Αντώνη ως φίλο, σύντροφο και άνθρωπο, γνωρίζοντάς τον με μια δύναμη που ούτε ο ίδιος αντιλαμβανόταν πως έχει όταν μεγάλωνε, υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν εύκολο να γραφτεί η παρουσίαση του βιβλίου του.
Αντιθέτως, το «Intercity 62, Βαγόνι 4, Θέση 65» με τον υπέρτιτλο «Έγκλημα στα Τέμπη. Μαρτυρίες ενός επιζώντα» δεν αποκάλυψε μόνο πράγματα για τον συγγραφέα του, αλλά χτύπησε ένα καμπανάκι για μια ολόκληρη γενιά και αυτές που έρχονται.
Οι περισσότεροι άνθρωποι 35-55 ετών, που δεν γεννήθηκαν πλούσιοι και εργάζονται για να ζήσουν (ας τους αποκαλέσουμε χάριν λόγου το 95%), αντιλαμβάνονται την γενιά τους ως την πιο αδικημένη από τις αλλεπάλληλες κρίσεις. Αντίστοιχα και ο υπογραφών της βιβλιοπαρουσίασης που διαβάζετε.
Ζωές που μπήκαν στην αναμονή εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, γενιές ανθρώπων στην πιο δημιουργική στιγμή της ζωής τους που μετανάστευσαν γιατί δεν έβλεπαν μέλλον, άνθρωποι που τσάκισαν τα γόνατα και την μέση τους στην εστίαση αντί για τις σπουδές τους.
Καλά όλα αυτά. Τα γνωρίζετε. Όμως είναι και τα παιδιά αυτών που έχασαν τα πάντα και προσπαθούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Παιδιά που μεγάλωσαν με την ανέχεια, σε μια χώρα που τσάκισε κάθε έννοια κοινωνικού κράτους, φτάνοντας στο σημείο να βάλει σε κίνδυνο τις ζωές μας με τις ιδιωτικοποιήσεις. Στην περίπτωση του Αντώνη, όμως σκότωσε.
Να, αυτή είναι μια ωραία κουβέντα, ειδικά αν δεν πρόκειται για μια νέα ή νέο πολυεκατομμυριούχο που το μεγαλύτερο δράμα που ζει, είναι τι να κάνει τα χρήματα που κληρονόμησε.
Αυτό είναι το ζήτημα: Ο Αντώνης σε πρώτη ανάγνωση ρίχνει τον προβολέα στα θύματα των Τεμπών, αλλά μιλάει και για μια ρημαγμένη γενιά, τα παιδιά του πειράματος που απέτυχε, την μετανάστευση, την φτώχεια, την ζωή. Την ζωή που έζησαν και ζουν εκατομμύρια συμπολίτες μας.
Το πείραμα που απέτυχε, είναι ο τρόπος να μιλάμε εμείς για την μοίρα μας. Το πείραμα πέτυχε.
Έκανε τους πλούσιους πλουσιότερους, στέρησε από τους πολλούς, έδωσε στους λίγους, κατέστρεψε την υγεία, την παιδεία, κάθε έννοια ψυχικής υγείας, εκτόξευσε τους εθισμούς, ιδιωτικοποίησε κρίσιμες υποδομές (τρένα, λιμάνια και αεροδρόμια), προετοίμασε τις 13 ώρες εργασίας στην αποικία, έκανε την θανατοπολιτική πράξη.
Αυτά είναι κάποια από τα όσα απασχολούν τον Αντώνη Αντωνίου, μαζί με το «εμείς». Ο Αντώνης δεν είναι τίποτα. Κανείς μας δεν είναι κάτι μόνος. Στο βιβλίο αναφέρει πως «ο άνθρωπος έξω από την αγέλη είναι ένα τόσο μικρό και ανίσχυρο πλάσμα. Στα συντρίμμια των Τεμπών, η ταχύτητα της ζωής μας συνάντησε την ταχύτητα του τρένου». Ο συγγραφέας το έγραψε και πλέον αποτελεί τον πυρήνα της ζωής του. Πλέον δεν σκέφτεται μόνος.
Ο ίδιος ο συγγραφέας στο Κ-ΒΟΞ, σε μια περιστροφή του λόγου, είπε πως σε όσα αφορούν αυτόν δεν θα ήθελε να μην έχει συμβεί το δυστύχημα. Μπορεί να είναι ο μηχανισμός αποδοχής ενός τετελεσμένου, αλλά όπως εξήγησε από το δυστύχημα των Τεμπών βγήκε πιο δυνατός, πιο αλληλέγγυος, πιο πολιτικό και κοινωνικό ον.
Ειδικά από όταν αποφάσισε πλάι στον αγώνα των συγγενών των νεκρών, να θέσει τον πολυεπίπεδο επίσης αγώνα των επιζώντων, των πολυτραυματιών όπως ο ίδιος και τον συλλογικό αγώνα για δικαιοσύνη.
Αυτό που κατάφεραν με τα Τέμπη, είναι να δημιουργήσουν το τέρας που φοβόντουσαν πως είναι στην ντουλάπα τους. Έναν Αντώνη που θέλει δικαιοσύνη για όλους. Που διεκδικεί ακόμα και αν δεν αφορά τον ίδιο. Ένα πολιτικό ον.
Στις σελίδες του Intercity 62, θα μπείτε στην ζωή του Αντώνη, αλλά και όχι. Θα δείτε την ζωή στην αθάνατη ελληνική επαρχία, τους γονείς του που δούλευαν σεζόν, τους παππούδες που αγάπησε, την Πανδημία με την κυβέρνηση να τον αφήνει ξεκρέμαστο φοιτητή, όπως και χιλιάδες πολίτες που δεν είχαν ενεργή σύμβαση εργασίας, με την κυβέρνηση να κάνει (χρυσές) «δουλίτσες».
Μετά έρχεται το δυστύχημα, το νοσοκομείο, οι επίσημοι με την κουστωδία τους που σουλάτσαραν στο δωμάτιό του για damage control, η ανάρρωση, η στιγμή της τρίτης αναρρωτικής που σημαίνει εγκλεισμό σε ψυχιατρική κλινική και ο Αντώνης καταλήγει βίαια πίσω στην εργασία και την απόλυσή του.
Αυτό που κάνει τον Αντώνη ακόμα πιο πολύτιμο, είναι η αντίληψη πως οι νεκροί της τάξης μας δεν είναι μονάχα στο Intercity 62, αλλά και στα κάθε λογής κάτεργα που δουλεύουν χάρη στα εργατικά δυστυχήματα, την υπερεργασία και την εκμετάλλευση. Αλλά και στα νοσοκομεία που αν στέκονται όρθια, αυτό συμβαίνει χάρη στο προσωπικό τους που υπερβάλλει εαυτόν.
Ο Αντώνης ζει χάρη στην αλληλεγγύη και την βοήθεια των συνεπιβατών του, είναι κάτι που δεν θα ξεχάσει ποτέ και έχει ξεχωριστή θέση στο βιβλίου του. Ενός βιβλίου που έχει μπει υπό την κατηγορία «Μαρτυρία», αλλά ίσως έπρεπε να μπει στην κατηγορία «όταν η κυβέρνηση σου αλλάζει την ζωή επανειλημμένα».
Η πρώτη παρουσίαση ήταν απολύτως επιτυχημένη και φιλοξενήθηκε στο ΚΒΟΞ στα πλαίσια των πρόσφατων εορταστικών εκδηλώσεων του Ρουβίκωνα, την εξαιρετική και αγαπημένη δικηγόρο Έφη Μουγγαράκη, δικηγόρο της υπόθεσης, να κρατά το συναίσθημα και την ουσία του βιβλίου με ενδελεχείς σημειώσεις και τον υπογράφων να θέτει το πολιτικό πλαίσιο, παίρνοντας τον λόγο μετά την συλλογικότητα του Ρουβίκωνα που απηύθυνε χαιρετισμό και θέση.
Όλα αυτά με τον αγωνιστή Πάνο Ρούτσι να «ραγίζει τα τσιμέντα», τον ψυχολόγο και ψυχοθεραπευτή Γιάννη Καυκά να θέτει καίριες σημειώσεις για το συλλογικό τραύμα, την αντιμετώπιση επιζώντων, συγγενών και θεραπευτικού πλαισίου και τον επίσης επιζώντα συνεπιβάτη του Αντώνη Νίκο Λαουτίδη να υπερβαίνει εαυτόν και να απευθύνεται δημόσια για όσα έζησε.
Στη ΔΕΘ, στην τελευταία μέρα, το βράδυ, η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στο πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών με αφορμή το βιβλίο του Αντώνη Αντωνίου, την οποία παρακολούθησε πολύ μεγάλο πλήθος κοινού.
Για το βιβλίο μίλησαν ο Αντώνης Ψαρόπουλος (στο 17:15 του παρακάτω βίντεο), πατέρας της Μάρθης, η Όλγα Χαρπίδου, δικηγόρος συγγενών θυμάτων των Τεμπών, η επιζήσασα Κέλλυ Παναγιωτίδου, και ο πρώην μηχανοδηγός Άρης Σταμάτης ένας άνθρωπος – διαμάντι που παραιτήθηκε μετά το δυστύχημα.
Μια χρήσιμη επισήμανση. Παρά το γεγονός πως στις παρουσιάσεις, η συγκίνηση είναι πολύ μεγάλη, κυρίως χάρη στους καλεσμένους που είναι εμπλεκόμενοι στο δυστύχημα, ως συγγενείς νεκρών ή επιζώντες, το βιβλίο έχει μια διαφορετική αύρα.
Σέβεται την θλίψη, αγκαλιάζει την οργή, αλλά μετουσιώνει αυτά και άλλα τόσα συναισθήματα σε αγώνα. Αν αυτό το βιβλίο προσπαθεί να δώσει κάτι, είναι πως δεν χρειάζεται να ζήσεις ένα δράμα, για να αφιερώσεις την ζωή σου στον αγώνα. Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από τα καλύτερα υλικά, μπορούμε να επιτύχουμε τα πάντα από το μεγαλείο ή την καταστροφή. Αν θέλουμε να φτιάξουμε κάτι, πρέπει να αγωνιστούμε απέναντι σε όσους θέλουν να καταστρέψουν.
Τα βίντεο από την παρουσίαση της ΔΕΘ είναι διάσπαρτα σε όλο το κείμενο και οι φωτογραφίες είναι της Αφροδίτης Μιχαϊλίδου.
Οι φωτογραφίες από το ΚΒΟΞ και η κεντρική μας φωτογραφία είναι της Μαρίας Γαλάτη.
