Αν αγαπάς κάποιον, λέει, άσ’ τον να φύγει. Κι αν αγαπάς κάτι, άσ’ το να αναπνεύσει. Την εθνική μας υπερηφάνεια δεν την αφήσαμε να μεγαλώσει όπως της άξιζε ποτέ. Και μέσα από τις εκδηλώσεις της υπερηφάνειας αυτής δείχνουμε το ίδιο κόμπλεξ που δείχνει η μέση ελληνική οικογένεια. Να εκφραστεί το παιδί, να γίνει το παιδί αυτό που θέλει, αρκεί να μην είναι πολύ μακριά από τα θέλω των γονιών.

Δε ξέρω τι είδους υπερηφάνεια είναι αυτή, αν πρέπει να μπει σε στεγανά, να γίνει κονσέρβα στον τρόπο που διδάσκεται και εκφράζεται.

Δεν καταλαβαίνω τι αποκομίζουν τα παιδιά από παρελάσεις στη βροχή, για να χαίρεται ο κάθε εθνικόφρων που στέκει στο πλάι με την ομπρέλα του. Και πόσο μάλλον όταν οι επίσημοι κάθονται αραχτοί στις εξέδρες τους και περιμένουν τους υπηκόους τους να χαιρετήσουν.

Αν χαιρετούσαμε αντιστασιακούς, πρώτος θα κατέβαινα στις παρελάσεις. Αντ’ αυτού, χαιρετάμε τα παιδιά εκείνων που, για έναν τενεκέ λάδι, φορούσαν μια χαρτοσακούλα και δείχνανε στους φασίστες ποιον να τουφεκίσουν την επόμενη φορά.

Σε αντίθεση με όσα λένε οι διάφοροι προσωπολάτρες νοσταλγοί της τάξης και της ηθικής, η πιο επικίνδυνη μορφή φασισμού είναι αυτή που σκύβει το κεφάλι στο φασίστα.

Η χώρα αυτή ζει, από τα γεννοφάσκια της, στο ύψος και στο βάθος. Στα ίδια τετραγωνικά ζούσαν και ζουν ραγιάδες και ανήμερα θεριά. Όσοι αγαπάνε όσο λένε αυτόν τον τόπο, καλά θα κάνουν να καταλάβουν ότι τέτοιες μέρες τιμάμε τα αγρίμια, τους ασυμβίβαστους, τις ασυμβίβαστες. Τιμάμε την αντίσταση, το ανορθόδοξο, το «ακατόρθωτο».

Όσοι, απεναντίας, πουλάνε έθνος, πουλάνε αφηρημένες ιδέες για κάποιο ανώτερο γένος, ακριβώς σαν εκείνους που έστελναν τους παππούδες μας στο απόσπασμα. Το ίδιο ανώτερο DNA που γέννησε και τους ελεύθερους και τους υποταγμένους. Η ανυπότακτη ψυχή είναι παιδί της έμπνευσης κι όχι των γονιδίων.

Το πόσο σέβομαι την κληρονομιά μας, το γνωρίζω μόνο εγώ, και δε θα απολογηθώ γι’ αυτό. Όμως οι γιορτές σας, δεν είναι γιορτές μνήμης. Είναι γιορτές της λήθης. Θυμόμαστε «περασμένα μεγαλεία» για να ξεχάσουμε τα καμώματα των σπερμάτων αυτών που δε σάπισαν στις φυλακές που έφτιαξαν, όπως τους άξιζε.

Τιμή και δόξα στους αδύναμους και στους κυνηγημένους. Σ’ αυτόν τον τόπο, την ιστορία τη γράφουν οι νικητές, μα τη φτιάχνουν οι ηττημένοι.

Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε ακόμη στο Untold:

Ηράκλειο: Επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης του Ευαγγελισμού – 6 συλλήψεις

«Is Having a Boyfriend Embarrassing Now?» – Η Vogue επαναστατεί ή πουλάει φιλελεύθερο φεμινισμό;

Η Συννεφούλα στον Άγνωστο Στρατιώτη