Μπισκότα και πλυντήρια Βιολάντα
Γιατί τι είναι «ανάπτυξη» και «υγιής επιχειρηματικότητα», αν δεν είναι οι γεμάτες τσέπες που ταΐζονται από άδεια στομάχια;
Γιατί τι είναι «ανάπτυξη» και «υγιής επιχειρηματικότητα», αν δεν είναι οι γεμάτες τσέπες που ταΐζονται από άδεια στομάχια;
Από το βράδυ που βγήκα χιλιοσακατεμένος από το τρένο των Τεμπών, κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς μοιάζει με μια παράταση ζωής που δε ζήτησα. Με κρατάνε όρθιο μικρές στιγμές που ξεγελάνε τη ζωή μου ότι έχει νόημα και σκοπό. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ για τον κόσμο και ύστερα για τον εαυτό μου, είναι να βρεθεί ο τρόπος να γεμίσουν οι ζωές μας ασφυκτικά από τέτοιες στιγμές. Να ξεγελάμε κάθε πρωί που αναπνέουμε το θάνατο. Ίσως τελικά οι στιγμές που ψάχνουμε να είναι το ίδιο το ταξίδι προς αυτή τη ζωή. Δε ξέρεις αν δεν δοκιμάσεις.
Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο δουλεύουμε από ανάγκη κι όχι από ευχαρίστηση. Και δε μπορώ να φανταστώ κάτι πιο απάνθρωπο από το να πεθαίνεις παλεύοντας για τις ανάγκες σου.
Ένα κινηματογραφικό δοκίμιο του Ζαν-Λικ Γοντάρ πάνω στη μεταπολεμική κοινωνία της κατανάλωσης, της αλλοτρίωσης και της ιδεολογικής χειραγώγησης μέσω των εικόνων, από το μακρινό 1967, κατάφερε να αποτυπώσει την μοναξιά που έχουμε βιώσει όλες και όλοι μας στις σύγχρονες πόλεις που δεν ηρεμούν πότε.
Θα πεθάνεις. Ναι, μικρέ μου άνθρωπε. Μπορεί από καταστροφή, μπορεί επειδή δεν τα βγάζεις πέρα, μπορεί επειδή αντιστέκεσαι. Μην είναι καλύτερο να κάτσεις ήσυχος;
Αρκεί να πέσει μια απονομιμοποιημένη κυβέρνηση ή πρέπει να επιβάλουμε να μπαίνει ο άνθρωπος πάνω από το κέρδος πριν να είναι αργά;
Ένα βιβλίο για τις μάστιγες της σύγχρονης εποχής, το άγχος και τις κρίσεις πανικού, αλλά κυρίως μια ιστορία για την ίδια τη ζωή και για τον σύγχρονο κόσμο.