Το διακύβευμα δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Είναι πρωτίστως ανθρώπινο.
Η κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας έχει πλέον φτάσει σε ένα σημείο που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Πρόκειται για μια συνεχιζόμενη ανθρωπιστική καταστροφή με σαφή χαρακτηριστικά γενοκτονίας. Η αδυναμία ή απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να λάβει ξεκάθαρη θέση σε αυτό το πλαίσιο εγείρει κρίσιμα ερωτήματα ως προς τις αρχές που διέπουν τη σύγχρονη ελληνική εξωτερική πολιτική.
Παρά τις αυξανόμενες διεθνείς φωνές, από τον ΟΗΕ μέχρι μεγάλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όπως η Γαλλία και η Βρετανία, που ζητούν άμεση κατάπαυση του πυρός, ανεμπόδιστη ανθρωπιστική πρόσβαση και λογοδοσία για τις μαζικές απώλειες αμάχων, η Αθήνα επιλέγει μία στάση τουλάχιστον αμήχανη, αν όχι συνειδητά παθητική.
Από την καταψήφιση της πρότασης για αναθεώρηση της συμφωνίας ΕΕ – Ισραήλ, μέχρι την απουσία από την κοινή επιστολή 24 χωρών που ζητούν την άρση του αποκλεισμού της Γάζας, η ελληνική διπλωματία φαίνεται να προκρίνει μια γραμμή αποφυγής, με την ελπίδα ότι αυτό θα διασφαλίσει γεωπολιτικά κέρδη μέσω της στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ.
Η επίσημη θέση της κυβέρνησης, όπως εκφράστηκε από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη, εστιάζει στην ανάγκη για εκεχειρία και προστασία αμάχων, χωρίς όμως να προβαίνει σε ουσιαστική κριτική του Ισραήλ ή να υποστηρίζει ενεργά τις διεθνείς πρωτοβουλίες πίεσης. Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως «έντιμος μεσολαβητής», προφανώς επιδιώκοντας να διατηρήσει ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας τόσο με το Ισραήλ όσο και με τον αραβικό κόσμο.
Ωστόσο, σε καταστάσεις τόσο ακραίας βίας, η «ουδετερότητα» μεταφράζεται σε συνενοχή. Όταν το κράτος του Ισραήλ αποκλείει ανθρωπιστική βοήθεια, βομβαρδίζει υποδομές και αφήνει εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς βασικά αγαθά, η επιλογή της σιωπής ή των ίσων αποστάσεων δεν είναι διπλωματικά ουδέτερη. Είναι πολιτικά φορτισμένη και ηθικά επιλήψιμη.
Η προσέγγιση της Αθήνας φαίνεται να βασίζεται στην προσδοκία ότι η συνεργασία με το Ισραήλ μπορεί να ενισχύσει τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, κυρίως έναντι της τουρκικής απειλής. Στην πράξη όμως, τα αποτελέσματα αυτής της «στρατηγικής σχέσης» είναι μάλλον περιορισμένα. Το ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ παραμένει ανεφάρμοστο, ενώ η υποτιθέμενη στήριξη του Τελ Αβίβ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι σε μεγάλο βαθμό θεωρητική.
Ακόμη και σε τομείς που θα περίμενε κανείς απτά αποτελέσματα, όπως τα εξοπλιστικά, η Ελλάδα προβάλλει ως πρόθυμος πελάτης περισσότερο παρά ως ισότιμος εταίρος. Η προμήθεια ισραηλινών συστημάτων για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», κόστους 2,8 δισ. ευρώ, αν και τεχνικά αναγκαία, φανερώνει μια ασύμμετρη εξάρτηση, με την Αθήνα να επενδύει στο Ισραήλ τη στιγμή που η διεθνής απομόνωση του τελευταίου εντείνεται.
Η Ελλάδα έχει ιστορικά συνδεθεί με τις αρχές του διεθνούς δικαίου, της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού. Η υποστήριξη του παλαιστινιακού λαού ήταν άλλοτε μέρος μιας ευρύτερης ταυτότητας εξωτερικής πολιτικής που ενίσχυε τη φωνή της χώρας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η σημερινή απουσία από πρωτοβουλίες που έχουν ως σκοπό την προστασία αμάχων και την παύση της βίας δεν είναι απλώς διπλωματικά αμήχανη. Αλλοιώνει την ίδια την αντίληψη του ρόλου της Ελλάδας ως χώρας που υπερασπίζεται τις αξίες του διεθνούς δικαίου.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα των κρατών κρίνεται και από τη στάση τους απέναντι σε ανθρωπιστικές κρίσεις, η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης να «μην ενοχλήσει» το Ισραήλ κοστίζει. Όχι μόνο πολιτικά ή γεωστρατηγικά, αλλά κυρίως ηθικά.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι το εξής: μπορεί η Ελλάδα να συνεχίσει να ισχυρίζεται ότι αποτελεί δύναμη σταθερότητας, ειρήνης και δημοκρατίας στην Ανατολική Μεσόγειο, όταν σιωπά μπροστά σε εικόνες καταστροφής και θανάτου στη Γάζα; Και ποιο είναι το πραγματικό όφελος αυτής της στάσης;
Όταν χώρες όπως η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία απειλούν με κυρώσεις, παγώνουν εμπορικές σχέσεις και αναγνωρίζουν την ανάγκη για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, η ουδέτερη στάση της Αθήνας φαντάζει όχι μόνο ξεπερασμένη, αλλά και πολιτικά ανεύθυνη.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Μπορεί να επιλέξει τον δύσκολο δρόμο της ηθικής συνέπειας και της διεθνούς υπευθυνότητας, ή να παραμείνει θεατής σε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις της εποχής μας. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Είναι πρωτίστως ανθρώπινο.
Η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό εργατικών σωματείων και συλλογικοτήτων καλούν σε συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, σήμερα Τρίτη 21 Μαΐου στις 19:00.
Η συνεχιζόμενη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού δεν έχει μόνο την υποστήριξη των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Διαθέτει και την πλήρη στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης.
Υψώνουμε τη φωνή μας απέναντι στο έγκλημα.
Στεκόμαστε στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού.
Cover photo: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI
Διαβάστε ακόμα:
