Μπροστά η εξέδρα, γύρω οι οικογένειες. Ο Νίκος και η Σοφία. Ο Δημήτρης και η Μάρθα. Η Άλμα. Ο Θοδωρής και Χρύσα. Η Βάσω, ο Δημήτρης και ο Στέλιος. Ο Χρήστος, η Αγγελική, η άλλη Βάσω. Συγκλονιστικοί. Αγέρωχοι. Βράχοι.
Γύρω οι δολοφονημένοι. Παιδιά, γονείς, σύντροφοι, φίλοι.
Παντού. Στα μάτια. Στις ψυχές. Στις πλάτες.
Δύο χρόνια.
Κόσμος.
Αδιαπέραστα.
«Δέκα χιλιάδες, λέει η αστυνομία», μου ψιθυρίζουν.
Στο inbox μου φτάνουν μηνύματα και φωτογραφίες.
«Δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε από τον κόσμο. Δες», μου στέλνουν.
Δεν μπορώ να δω καθαρά, μόνο το ξεκάθαρο μήνυμα αστραφτεί.
Απαίτηση για δικαιοσύνη.
Δικαιοσύνη.
Άνθρωποι, πολίτες της χώρας.
Χωρίς σημαίες, χωρίς κόμματα, χωρίς καπελώματα.
Εκατοντάδες χιλιάδες, αμέτρητοι άνθρωποι.
Χωρίς εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
Το βασικό θεμέλιο της Δημοκρατίας.
Στην εξέδρα ανεβαίνουν με τη σειρά ο Χαρμάν Ταριβάλ, φίλος του 23χρονου Ντένι, η Μιρέλα Ρούτσι η μητέρα του, ο Ηλίας Παπαγγελής πατέρας της 19χρονης Αναστασίας, η Έλλη Πιπερίδη φοιτήτρια Νομικής, ο Παναγιώτης Σπηλιόπουλος φοιτητής ΑΣΟΕΕ, η Νεφέλη Νικολάου μαθήτρια της Α Λυκείου, η Κυριακή Εξερτζή εργαζόμενη στον σιδηρόδρομο, η Κατερίνα Αντωνοπούλου, επιζώσα από το 2ο βαγόνι, ο Βασίλης Χατζηχαραλάμπους πατέρας του 29χρονου Παναγιώτη, βοηθό μηχανοδηγού, η Μαρία Καραμανώφ επίτιμη αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, ο Δημήτριος Βερβεσός πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών που έχει δηλώσει παράσταση υποστήριξης κατηγορίας στη δίκη των Τεμπών και η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα της 20χρονης Μάρθης, Πρόεδρος Συλλόγου πληγέντων δυστυχήματος Τεμπών 28.2.2023.
Στην εξέδρα μιλά η Κατερίνα Αντωνοπούλου. Μιλάει και στη νοηματική. Επιζώσα. Βρισκόταν μαζί με τον γάτο της στο δεύτερο βαγόνι του Intercity 62. Η ίδια τραυματίστηκε, αλλά βγήκε ζωντανή.
Το κορίτσι σπαράζει.
Και ο κόσμος. Που σήμερα πήρε στις πλάτες του το έγκλημα.
Και δεν θα επιτρέψει να μείνει ατιμώρητο. Ένα έγκλημα με τιμωρία.
«Κανένα έγκλημα δεν θα μείνει χωρίς τιμωρία, ποτέ ξανά. Ας γίνει η αρχή από το έγκλημα των Τεμπών, να αποδοθεί δικαιοσύνη», λέει η Μαρία Καρυστιανού.
Ο κόσμος απλώνεται σε όλους τους δρόμους. Κάθε στενό της Αθήνας έχει ανθρώπους. Στο Σύνταγμα πριν στεγνώσουν τα δάκρυα μας, πέφτουν χημικά και κρότου λάμψης.
Ένα μοτίβο, μια εξουσία.
«Κι όταν τα λέμε όλοι μαζί/
Καμιά φορά οι φωταγωγοί μυρίζουνε γιασεμί/
Θέλουμε κι άλλες γιορτές/
Μη μας ενώνει μόνο ο θάνατος».
Ο στίχος από το «F.K.A» του ΛΕΞ, σκάει σαν κρότου λάμψης στο μυαλό μου.
Μη μας ενώσει ποτέ ξανά ο θάνατος.
