Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Σταυρού του Νότου Plus, την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου, ο τραγουδοποιός Θοδωρής Κοτονιάς συνομίλησε με τον Δημήτρη Παπαβομβολάκη.
Ο Θοδωρής Κοτονιάς ανήκει στους καλλιτέχνες εκείνους που δεν χρειάζονται «κραυγές» για να ακουστούν. Η μουσική του και η βελούδινη παραδοσιακότροπη φωνή του μιλούν ψιθυριστά, αλλά φτάνουν μακριά, αγγίζοντας με τρόπο σχεδόν αρχαϊκό τις πιο ευγενικές χορδές της ψυχής μας.
Κουβαλά το βάρος και την τέχνη μιας παράδοσης που αναπνέει ακόμη στις φλέβες μας, αλλά και τη ματιά ενός σύγχρονου ανθρώπου, με το βλέμμα στραμμένο προς τα μέσα, εκεί όπου οι αλήθειες είναι αλήθειες πολλών.
Από τα Κλειδιά του, που «ξεκλείδωσαν» τόσες και τόσες καρδιές, ως τις πρόσφατες κυκλοφορίες και συνεργασίες του, ο Θοδωρής παραμένει πιστός στην ουσία: στη μουσική ως αισθητηριακή εμπειρία. Γι’ αυτό και κάθε του εμφάνιση είναι κάτι περισσότερο από συναυλία, μια τελετουργία κοινής αναπνοής, όπου οι άνθρωποι ενώνονται με τραγούδια, ιστορίες, χαμόγελα, σιωπές.
Την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου, ο Σταυρός του Νότου Plus θα φιλοξενήσει μια τέτοια συνάντηση, εκεί όπου ο τραγουδοποιός θα μοιραστεί τη σκηνή με τον φίλο και κουμπάρο του, τον εξαιρετικό τραγουδιστή και μαντολινίστα από τα Ανώγεια, Βασίλη Δραμουντάνη. Η γνωριμία τους ξεκίνησε πριν από χρόνια στα δρώμενα του Αγίου Υακίνθου, εκεί ψηλά στον Ψηλορείτη, ανάμεσα σε λύρες, ρακές και ανθρώπους που ξέρουν να ζουν. Από τότε η σχέση τους έγινε βαθιά, σχεδόν αδελφική, και τώρα συμπράττουν επί σκηνής, με μια μουσική παράσταση που ταξιδεύει από τις στεριές στις θάλασσες, με τελικό προορισμό την Κρήτη.
Μαζί τους, μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών: ο Αντρέας Αρβανίτης στη λύρα, λαούτο και ασκομαντούρα, ο Κώστας Ανετάκης στην κιθάρα, ο Χρήστος Ψαρομήλιγκος στο βιολί, ο Κώστας Μαυριδάκης στο μπάσο και ο Στέργιος Κοτονιάς στα κρουστά. Όλοι τους συνθέτουν μια παρέα που, όπως λέει ο Θοδωρής, «αφηνόμαστε από την καλοπέραση, μερακλώνουμε και απολαμβάνουμε αυτές τις συναντήσεις».
Εκεί θα ακούσουμε, μεταξύ άλλων πολλών και αγαπημένων, ζωντανά και το νέο τους τραγούδι, Το μεγαλύτερο θεριό, σε στίχους του Λευτέρη Μπέρκη και μουσική του Θοδωρή, έναν ύμνο στην εσωτερική πάλη του ανθρώπου με τον ίδιο του τον εαυτό: «Το μεγαλύτερο θεριό που έχω να μερώσω, ο εαυτός μου που μισώ και που λατρεύω τόσο».
Ευχαριστούμε θερμά τον Θοδωρή για τη συνέντευξη αυτή. Και για όλα τα άλλα.
Τι θυμάσαι από την πρώτη σου γνωριμία με τον Βασίλη Δραμουντάνη στις εκδηλώσεις του Αγίου Υακίνθου στην Κρήτη;
Η πιο έντονη στιγμή που τη θυμάμαι και τη λέω πάντα…
Εκεί στο πέτρινο θέατρο του Αγίου Υακίνθου, στον Ψηλορείτη, στα μέσα Ιουλίου περίπου, κόσμος πολύς μέσα στο πουθενά ανέβαινε επάνω και είχε γεμίσει το δάσος από γνωστούς και άγνωστους φίλους. Ήταν η πρώτη φορά που θα συμμετείχα σε αυτή τη γιορτή, μετά από την πρόσκληση του Λουδοβίκου των Ανωγείων. Μαγικός τόπος, πολύ κρύο για καλοκαίρι, και κάποια στιγμή ήμουν κάτω στο θέατρο καθισμένος και περίμενα να έρθει η σειρά μας να σηκωθώ να παίξουμε. Δεν παλευόταν το κρύο με το κοντομάνικο το μπλουζάκι που πήγαμε εκεί. Μάλιστα, είχα κι ένα φουτεράκι και το είχα δώσει σε κάποιον από εμάς, άλλα φαινόμουν ότι τουρτούριζα.
Ώσπου κάποια στιγμή με πήρανε χαμπάρι ο Βασίλης με το φίλο του τον Ιάσονα και με πλησίασαν, και κάθισε ο ένας δεξιά και ο άλλος αριστερά κολλητά μου για να μου κόψουν το κρύο. Αυτοί οι «Ινδιάνοι του βουνού», είπα μέσα μου, πόσο ευγενικοί είναι. Σηκώθηκα πήγα πήρα ρακές και τα είπαμε και γίναμε φίλοι. Και μέχρι να φύγω, με κάνανε να μη θέλω να φύγω. Έπεσα σε μια από τις καλύτερες παρέες του χωριού.
Στη συνέχεια ακολούθησε και η κουμπαριά σας. Που σημαίνει ότι «συναντηθήκατε» και αλλού, πέρα από τη μουσική;
Συνεννοούμαστε σιωπηλά, όπως λέει και ο Ψαραντώνης. Σημαντικό να βρίσκεις ανθρώπους σε αυτή τη ζωή να σου προκαλούν σεβασμό και να σε κερδίζουν σε όλα. Και όταν μιλάμε και όταν τραγουδάμε…
Πώς γεννήθηκε το τραγούδι «Το μεγαλύτερο θεριό» σε στίχους του Λευτέρη Μπέρκη και πώς προέκυψε να το μοιραστείτε ερμηνευτικά με τον Βασίλη;
Άλλος ένας σημαντικός άνθρωπος από αυτήν την παρέα που έχω τη τύχη να γνωρίζω. Αυτός ο άνθρωπος οδηγεί το λεωφορείο Ανώγεια – Ηράκλειο, και στη διαδρομή, σε κάθε στάση που κάνει για ξεκούραση, γράφει και μια δυνατή μαντινάδα. Από τους πιο αξιόλογους της γενιάς του. Συλλαμβάνει η καρδιά του και «γεννά» το μυαλό του σοφά αποστάγματα.
Ένα από αυτά είναι και Το μεγαλύτερο θεριό, που μου παραχώρησε για να το ντύσω με μουσική και να το τραγουδήσω μαζί με τον κουμπάρο μου. Έγινε με πολλή αγάπη και το ευχαριστήθηκα με την ψυχή μου.
Πώς «συναντιούνται» οι δύο κόσμοι σας επί σκηνής; Τι να περιμένει το κοινό που θα βρεθεί στον Σταυρό του Νότου Plus;
Μου αρέσει να μαθαίνω όσο μπορώ από τον μουσικό πλούτο της Κρήτης, και τα τελευταία χρόνια έχουν βγει κάμποσα τραγούδια με τη συγκεκριμένη επιρροή. Όπως και τραγούδια από όλα τα νησιά που κάναμε «κουμπάρους» και μαζί με τραγούδια του Βασίλη και όσα εκείνος ερμηνεύει μέσα από το βίωμα του τόπου του και αρκετά τραγούδια κόντρα ρόλο, έχουμε φτιάξει ένα πρόγραμμα που δεν το τηρούμε στο τέλος ποτέ.
Αφηνόμαστε από την καλοπέραση. Μερακλώνουμε και απολαμβάνουμε αυτές τις συναντήσεις.
Κάθε καλλιτεχνική συνεργασία ανοίγει και δρόμους προσωπικής εξέλιξης. Τι «δώρα» έχεις λάβει ήδη, ως Θοδωρής, από τη συμπόρευσή σου με τον Βασίλη;
Τον αέρα και την ανοιχτωσιά της της Κορακόπετρας πάνω στα όρη, εκεί που είναι το μέρος όπου ο Βασίλης έχει δωρεάν απεριόριστες μονάδες σιωπηλής γαλήνης. Ανθρώπους της οικογένειάς του, που μας κάνουν να νιώθουμε ένα με αυτούς, φίλους και σημαντικές προσωπικότητες των Ανωγείων που ακόμα μαντιναδολογούν ασταμάτητα.
Χαμόγελα μιας παρέας που σε καλωσορίζει σαν να επιστρέφεις στο χωριό σου…
Όντας για χρόνια μια «ήρεμη δύναμη» του τραγουδιού, έχεις καταφέρει με τη δική σου αλήθεια να αγγίξεις πολλούς. Τι σημαίνει για σένα αυτό σε μια εποχή που «ακούγεται όποιος φωνάζει πιο δυνατά;»
Όπως το καταλαβαίνω… κάποιοι μέσα από τα τραγούδια ψάχνουν πάντα ψυχές να επιβεβαιώσουν μια αλήθεια που μας ενώνει για να ελευθερωθούν έστω για λίγο από αυτό το δόλιο τον Εαυτό… Να νιώσουν Ένα με όλα. Και κάποιοι που δεν καταλαβαίνουν, χρησιμοποιούν την τέχνη για να τον θρέψουν παραπάνω.
Είδωλα. Είναι η εποχή τέτοια. Η τελευταία σπείρα του κύκλου.
Το να μένεις σταθερά προσανατολισμένος στην ουσία της τέχνης σου, είναι ένας δρόμος που απαιτεί ιδιαίτερη πίστη και αντοχή, και πού οδηγεί;
Κάνεις έναν μεγάλο δρόμο προς τα έξω αμφισβητώντας πολλά, και συνταυτιζόμενος με άλλα πολλά πάλι, και μετά από τόσα ταξίδια, αν δε χαθείς κάπου εκεί έξω, καταλαβαίνεις ότι η μεγάλη έξοδος είναι μέσα σου και περπατάς προς τα εκεί…
Πέρα από τα πολύ αγαπημένα του κοινού, ποια άλλα τραγούδια σου λιγότερο γνωστά έχουν μια ξεχωριστή θέση μέσα σου και γιατί;
Δεν έχω πολύ καλή σχέση με τα τραγούδια μου. Ψάχνω πάντα το γιατί. Οι παλιές φωτογραφίες, όσο όμορφες και να είναι, είναι μια χρονική στιγμή που δεν υπάρχει πια. Παρ’ όλα αυτά, φέτος αποφάσισα να προσπαθήσω να συμφιλιωθώ, αν τα καταφέρω, με τα παλιά μου τραγούδια που έχω παραμελήσει, ύστερα από χρόνια προτροπών φίλων.
Έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια σε ένα τραγούδι από τον πρώτο δίσκο με τα «Ξαδέρφια», το Οι καρδιές που ξέρουν.
Τι είναι για σένα «καλλιτεχνική ευτυχία»;
Λίγες στιγμές… εκείνες που δεν υπάρχεις Εσύ, παρά μόνο η μουσική. Μόνο μια γλυκιά, ίσως λίγο μελαγχολική μελωδία.
Υπάρχει κάτι που δεν «χωράει» στα τραγούδια και θέλεις να το μοιραστείς με λέξεις με όσους διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη;
Παραβιάζουμε τον χρόνο… Σε ευχαριστώ Δημήτρη μου για τη χαρά να κουβεντιάσουμε…
Εμείς, Θοδωρή μου. Να έχετε μια υπέροχη βραδιά στον Σταυρό.
Επικοινωνία για τη συνέντευξη: Τζίνα Φουντουλάκη, Αλέξανδρος Καραμαλίκης
Ο Θοδωρής Κοτονιάς και ο Βασίλης Δραμουντάνης
στον Σταυρό του Νότου Plus
Παρασκευή 7 Νοεμβρίου
Ο Θοδωρής Κοτονιάς πριν από κάποια χρόνια συναντά και γνωρίζει στις εκδηλώσεις του Αγίου Υακίνθου στην Κρήτη τον τραγουδιστή και μαντολινίστα από τα Ανώγεια Βασίλη Δραμουντάνη. Έπειτα από αρκετή παρέα σε υψόμετρο με μουσικές και τσικουδιά, γίνονται κουμπάροι. Η συνέχεια της ιστορίας την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου στην Αθήνα στο Σταυρό του Νότου Plus.
Μία μοναδική βραδιά παρέα με εξαιρετικούς μουσικούς που θα μας ταξιδέψουν με τα τραγούδια τους από στεριές και θάλασσες σε όλη την Ελλάδα με τελικό προορισμό την Κρήτη.
Δύο αξιαγάπητοι καλλιτέχνες, γνωστοί για το μουσικό τους ήθος και ύφος, ο Θοδωρής Κοτονιάς που «ξεκλείδωσε» εδώ και αρκετά χρόνια τις καρδιές μας με τα «Kλειδιά» του και μας χαρίζει ακόμη τραγούδια της καρδιάς με αρώματα παραδοσιακά και ο Βασίλης Δραμουντάνης φέρνοντας τα χρώματα της Κρήτης μέσα από την φωνή και το μαντολίνο του ταξιδεύουν συχνά μαζί, γράφουν και παίζουν σε μια εποχή που έχει ανάγκη από αυθόρμητες μουσικές συγκινήσεις.
Μαζί οι δυο τους στις 7 Νοεμβρίου στον Σταυρό του Νότου Plus σε μία παράσταση που περνά από τα ερωτικά στενάκια της καντάδας, «βγαίνοντας» πάντα στην όρεξη με μεράκι και γλέντι…
Πρόσφατα τραγούδησαν μαζί «Το μεγαλύτερο θεριό» σε στίχους του Λευτέρη Μπέρκη και μουσική του Θοδωρή Κοτονιά.
«Το μεγαλύτερο θεριό
που έχω να μερώσω
ο εαυτός μου που μισώ
και που λατρεύω τόσο!»
Παίζουν οι μουσικοί Αντρέας Αρβανίτης (λύρα, λαούτο και ασκομαντούρα), Κώστας Ανετάκης (κιθάρα), Χρήστος Ψαρομήλιγκος (βιολί), Κώστας Μαυριδάκης (μπάσο) και Στέργιος Κοτονιάς (κρουστά).
Παρασκευή 7 Νοεμβρίου
Ώρα έναρξης | 22:00
Σταυρός του Νότου (+plus)
Φραντζή 14, Νέος Κόσμος
Τηλ. Kρατήσεων | 210 9226975
Είσοδος: 14 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/thodoris-kotonias-stauros-tou-notou/
Διαβάστε ακόμα στο Untold
