Το απόγευμα της Τετάρτης, 19 Μαρτίου 2025, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών φιλοξένησε μια συνέντευξη τύπου που άγγιξε τις πιο σκοτεινές πτυχές της δικαιοσύνης στη χώρα μας. Το The Untold βρέθηκε εκεί, ανάμεσα σε αλληλέγγυους, συνηγόρους και ανθρώπους που δεν αποδέχονται τη σιωπή ως επιλογή μπροστά στην κρατική αυθαιρεσία.

Στο επίκεντρο, ο Νίκος Ρωμανός. Ενός ανθρώπου που η πολιτεία δείχνει να θέλει και πάλι να θάψει πίσω από τα κάγκελα, στηριγμένη σε ένα στοιχείο που θα έπρεπε να θεωρείται αστείο αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνο.

Ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται ξανά σε προφυλάκιση. Όχι γιατί υπάρχουν αποδείξεις. Όχι γιατί υπάρχει κάποιο ουσιαστικό στοιχείο εις βάρος του. Αλλά επειδή ένα και μόνο αποτύπωμά του βρέθηκε πάνω σε μια πλαστική σακούλα.

Μια σακούλα σκουπιδιών.

Και σε αυτό το εύρημα, η αντιτρομοκρατική βασίζει μια νέα προσπάθεια να τον εξοντώσει νομικά, να τον παρουσιάσει ως ένοχο πριν καν δικαστεί.

Ο ίδιος, στην απολογία του, ήταν ξεκάθαρος: δεν έχει καμία σχέση με τους συγκατηγορούμενούς του, δεν έχει καμία εμπλοκή στην υπόθεση της έκρηξης στους Αμπελόκηπους. Μίλησε για την αδιάκοπη αστυνομική παρακολούθηση που υφίσταται, για το γεγονός ότι έχει δώσει εξετάσεις αξιοπρέπειας και συνέπειας όταν, όντας κρατούμενος, τήρησε όλους τους περιοριστικούς όρους, όταν επέλεξε τη γνώση και όχι τη βία, όταν αποφοίτησε από το ΤΕΙ με το κεφάλι ψηλά.

Και όμως, όλα αυτά δεν αρκούν για το κράτος. Ο Ρωμανός είναι, για την ελληνική δικαιοσύνη, ένας «ενοχλητικός» άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που επέζησε από τις σφαίρες που σκότωσαν τον φίλο του, Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Ένας άνθρωπος που ποτέ δεν σταμάτησε να μιλά, να διεκδικεί, να υπάρχει ως σύμβολο αντίστασης.

Και αυτό, όπως φαίνεται, αρκεί για να του φορτώσουν ακόμα μία υπόθεση, χωρίς πραγματικά στοιχεία, χωρίς ίχνος τεκμηρίωσης, παρά μόνο με την επιθυμία να τον εξαφανίσουν.

Στη συνέντευξη τύπου, οι συνήγοροί του ήταν ξεκάθαροι: αυτή η υπόθεση είναι μια ακόμη απόδειξη του πώς λειτουργεί το δικαστικό σύστημα όταν θέλει να τιμωρήσει κάποιον για την πολιτική του ταυτότητα και όχι για τις πράξεις του.

Ο Κώστας Παπαδάκης, η Λίλα Ραγκούση, η Άννυ Παπαρούσου και οι υπόλοιποι νομικοί στάθηκαν στο νομικό και ηθικό αδιέξοδο μιας δικογραφίας που μοιάζει περισσότερο με προϊόν εκδικητικής πολιτικής παρά με σοβαρή έρευνα.

Η υπόθεση των Αμπελοκήπων δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νέα εκδοχή ενός γνώριμου αφηγήματος: ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, κατασκευή ενόχων, κρατική τρομοκρατία. Το να κρατείται προφυλακισμένος ένας άνθρωπος με μοναδικό στοιχείο ένα αποτύπωμα πάνω σε μια σακούλα είναι παραδοχή ήττας για το νομικό σύστημα. Είναι η απόδειξη πως η δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν είναι τυφλή. Είναι απλώς στρατευμένη.

Η αδικία έχει όνομα. Και δεν θα σωπάσουμε μπροστά της.

Φωτορεπορτάζ: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

• Χάος στα επείγοντα του Ευαγγελισμού, κατάρρευση του ΕΣΥ
• Η «νόμιμη απαγωγή» της φωτορεπόρτερ του The Untold: Η κυβέρνηση δεν απαντά, η καταστολή συνεχίζεται
• «Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στα τρένα…»