4 Οκτωβρίου, 2026
Ζούμε την απόλυτη χυδαιότητα. Ζούμε στην απόλυτη χυδαιότητα. Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι «συνάδελφος». Ή έτσι νομίζει.
Η βαθιά ανηθικότητα του: «Ναι, αλλά στο Μάτι…»
Σκύβω το κεφάλι σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: σημαίνει βγάζω τον εαυτό μου στη σέντρα, παραιτούμαι, ζητώ συγγνώμη. Αντ’ αυτού: ισοζύγιο νεκρών.
Μοιάζει να είναι το εθνικό μας, κυβερνητικό επιχείρημα. «Ναι, αλλά…». Οι τιμές ανεβαίνουν, αλλά όταν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ… Τα ΜΑΤ δέρνουν, αλλά όχι να μιλάει κι η Νέα Δημοκρατία! Σκάνδαλο με υποκλοπές, αλλά όχι και να κουνάει ο ΣΥΡΙΖΑ το δάχτυλο…
Φαντάζει μάλλον κατανοητό. Σε μια δημοκρατία που έχει εσωτερικεύσει βαθιά την αντίληψη της ψήφου στο μη χείρον, οι κοινοβουλευτικοί διεκδικητές συνδιαλέγονται, όχι προσπαθώντας ν’ αποδείξουν ότι είναι οι καλύτεροι, αλλ’ απλώς ότι οι αντίπαλοί τους είναι χειρότεροι. Αυτούς τους κανόνες βάλαμε στο πολιτικό μας παίγνιο, μ’ αυτούς το παίζουμε. Όμως όλα (πρέπει να) έχουν όρια, και κάπου το παιχνίδι οφείλει να τελειώνει.
Όχι, δεν γίνεται να συγκρίνεις τραγωδίες. Οι ζωές δεν έχουν ποσοτικό βάρος. Ο θάνατος δεν γίνεται να έχει αριθμητικό πένθος. Αλλά το κυριότερο: οι νεκροί δεν επιτρέπεται να μπαίνουν σε στρατόπεδα. Οι νεκροί διεκδικούν δικαίωση, δεν ψηφίζουν κυβέρνηση. Μόνο την καταδικάζουν.
Ούτως ειπείν, το (εξοργιστικά συχνό πλέον) επιχείρημα: “ναι, αλλά στο Μάτι…”, είναι μια σκέτη, βαθιά ανηθικότητα. Όχι επειδή δεν ήταν εγκληματική η απουσία κρατικού μηχανισμού στην πυρκαγιά του 2018. Ούτ’ επειδή στο Μάτι υπήρχε η δικαιολογία του φυσικού φαινομένου – προφανώς οι δύο υποθέσεις δεν είναι ίδιες, αλλά δεν πρόκειται να μπω σ’ αυτό το απαράδεκτο ζύγι. Η πυρκαγιά στο Μάτι κι οι 100 νεκροί της έχουν αφήσει αιώνιο έγκαυμα στο κορμί της χώρας. Το ίδιο κι η Πύλος, η Μάνδρα, η Μαρφίν, το Σάμινα, το ίδιο κάθε τραγωδία σ’ ένα κράτος γεμάτο τέτοιες. Τελεία. Όμως, αν χρησιμοποιείς αυτό το αδιανόητο ισοζύγιο, η σκέψη σου δεν είναι στα θύματα και τους οικείους. Η σκέψη σου είναι πώς να τη βγάλεις λάδι…
Σκύβω το κεφάλι σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: σημαίνει βγάζω τον εαυτό μου στη σέντρα, σημαίνει ζητάω τον απόλυτο σεβασμό της έρευνας, σημαίνει απαιτώ μια εξεταστική που θ’ ακούσει κάθε μαρτυρία, σημαίνει αρνούμαι να προσφέρω βουλευτική ασυλία στους πρώην υπουργούς μου. Σημαίνει παραιτούμαι. Δεν είναι δική μου θέση – ο σημερινός πρωθυπουργός έλεγε κάποτε (και σωστά!) πως δεν αντιλαμβάνεται την έννοια του πολιτικού κόστους χωρίς παραίτηση. Μάλλον άλλαξε η αντίληψή του από τότε. Τα χρόνια, η εμπειρία, η ωριμότητα… ποιος ξέρει; Πάνω απ’ όλα ωστόσο, η ελάχιστη ένδειξη σεβασμού, η (όχι ικανή αλλά) αναγκαία συνθήκη ανθρωπιάς είναι μια συγγνώμη. Μια συγγνώμη που στη βάρδια μου έχασες το παιδί σου. Μια συγγνώμη που η δική μου κυβέρνηση είδε δυο τραίνα να συγκρούονται μετωπικά σε διπλή γραμμή.
Αντ’ αυτού, πολιτική κόντρα. Ισοζύγιο νεκρών. Μια τραγωδία που παίζει άμυνα στην επίθεση μιας άλλης. Σαν να κακοποιώ τα παιδιά μου, κι η αντίδρασή μου στην καταγγελία του γείτονα να είναι: Μα καλά, μιλάει κι αυτός; Που δέρνει τη γυναίκα του; Λες κι αυτό έχει σημασία: όχι τα παιδιά που κακοποιήθηκαν αλλά να ‘μαι εγώ ο λιγότερο ένοχος. Ξεπεσμός.
Στην πραγματικότητα βέβαια, αυτό είναι που έχει σημασία. Να ‘μαι ο λιγότερο ένοχος. Κι άρα ο περισσότερο αθώος. Να μην παραδεχτώ το λάθος, να κάνω πως δεν το βλέπω κι άρα πως δεν υπάρχει. Μα φυσικά, αφού δεν είναι λάθος. Είναι μια συνειδητή επιλογή με προβλεπόμενα αποτελέσματα. Αν υποθέσουμε δηλαδή πως δεν βρίσκεται η κυβέρνηση σε κατάσταση απόλυτης ανικανότητας (η ίδια εξάλλου δεν το παραδέχεται!), τότε πώς αλλιώς μπορεί κανείς να αιτιολογήσει τον υπουργό που κουνάει το δάχτυλο για την ασφάλεια των τρένων που τελικά συγκρούονται; Πώς αλλιώς μπορεί να αιτιολογηθεί το ταξίδι του πρωθυπουργού για τα εγκαίνια της απούσας τηλεδιοίκησης, η εκχωμάτωση ενός τόπου εγκλήματος, οι προσχηματικές επιτροπές και τ’ άλλα εγκλήματα κατά της έρευνας;
Αν λοιπόν μιλάμε για συνειδητές επιλογές, πώς να διασωθεί εκείνος που τις πήρε; Μία η λύση: ο άλλος είχε πάρει, στο παρελθόν, χειρότερες! Κρατήστε με, σκοτωθείτε στο σιδηρόδρομο, ο άλλος “θα σας σκοτώσει” χειρότερα. Κατάντια…
Όμως, κύριε Μητσοτάκη, δεν γίνεται να ‘ναι κανείς ταυτόχρονα κυβέρνηση κι αντιπολίτευση. Όπως δεν γίνεται να δείχνει μαζί σεβασμό κι ασέβεια. Κι εσείς, δεν είστε πια η αντιπολίτευση του σεβασμού. Είστε η ασεβής κυβέρνηση! Κι αυτό δεν μπαίνει στο ζύγι. Όχι. Αυτό, κάθε φορά, κάθεται στο σκαμνί…
Διαβάστε επίσης:
